เข็มเงินสังหาร

กลิ่นหมึกสดบนกระดาษสาตอกระดาษทองยังไม่ทันจางหาย ความเยียบเย็นของราชโองการสำนักพระราชวังก็ราวกับแทรกซึมเข้าสู่กระดูกดำ หลี่มู่เหยาทอดสายตามองตัวอักษรเส้นพู่กันอันพริ้วไหวแต่เหี้ยมเกรียมบนบรรทัดสุดท้ายนั้น—*‘พระราชทานสมรส... มู่เหยา ให้แก่องค์ชายรองฉู่จื่อจวิน’* ริมฝีปากบางเฉียบยกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงประกายตาที่วาวโรจน์ดั่งคมกระบี่อาบยาพิษในคืนเดือนมืด รัชทายาทผู้พี่หมายใช้ราชโองการนี้ผูกมัดนางไว้เป็นหมากในตำหนักบูรพา ส่วนฉู่เซียวเหวิน... เฟยหรงอ๋องผู้เยือกเย็นดุร้าย ยามนี้กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังนาง เงาร่างสูงใหญ่ทอดทาบทับลงมาจนมู่เหยาตกอยู่ในอ้อมกอดแห่งอำนาจที่เขาแผ่ซ่านออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด "หมากกระดานนี้... เสด็จพี่ของเปิ่นหวางช่างเดินได้น่าสนุกยิ่งนัก" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ยามล่าเหยื่อดังขึ้นชิดริมหู ปลายนิ้วสอบของเฟยหรงอ๋องเอื้อมมาแตะขอบม้วนกระดาษทองแผ่วเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลจนกระดาษแทบปริร้าว สตรีในชุดคลุมผ้าไหมปักลายหงส์เพลิงไหวตัวเล็กน้อย นางไม่ได้สะดุ้งสะเทือนต่อสัมผัสคุกคามนั้น กลับเอี้ยวตัวกลับ0000 ช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงเนตรคมกราบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายของบุรุษผู้กุมกองทัพนับแสนด้วยความสงบนิ่งลุ่มลึก "หม่อมฉันเกรงว่า... องค์ชายรองคงประเมินความสามารถในการกลืนกินของตนสูงเกินไป ราชโองการฉบับนี้มิใช่โซ่ทองคล้องใจ หากแต่เป็นใบมรณะบัตรที่พระองค์ทรงลงพระนามด้วยพระองค์เองต่างหากเพคะ" มู่เหยาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเนื้อความกลับคมกริบเสียดแทงถึงขั้วหัวใจ ฉู่เซียวเหวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสะท้อนความพึงพอใจและประกายความคลั่งรักที่ยากจะซ่อนเร้น สตรีผู้นี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักครั้ง นางมิใช่ดอกไม้บอบบางในเรือนหลังที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญ หากแต่นางคือปีศาจจำแลงกายที่พร้อมจะพลิกแผ่นดินคว่ำฟ้าเคียงข้างเขา ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยเคมีอันร้อนแรง ประตูห้องรับรองไม้จันทน์หอมก็ถูกเคาะขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ตามด้วยเสียงรายงานจากพ่อบ้านตระกูลหลี่ที่สั่นเทา "เรียนท่านอ๋อง ฮูหยิน... สำรับอาหารกลางวันจากตำหนักใหญ่... ถูกส่งมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ" มู่เหยาปรายตามองสำรับอาหารที่ถูกยกเข้ามาโดยสาวใช้หน้าตาคุ้นเคยคนหนึ่ง นางจำสตรีผู้นั้นได้แม่นยำ—นางคือคนสนิทของอนุภรรยาผู้เคยร่วมมือกับฉู่จื่อจวินวางยาพิษนางในชาติภพก่อน สำรับหรูหราถูกจัดวางลงบนโต๊ะไม้ลงรักปิดทองอย่างประณีต กลิ่นหอมกรุ่นของซุปไก่ตุ๋นโสมลอยอวลไปทั่วห้อง ทว่าประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของอดีตศัลยแพทย์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนกลับจับกลิ่นผิดปกติบางอย่างได้ทันที กลิ่นหอมของโสมกลบเกลื่อนด้วยกลิ่นอายจางๆ ของ ‘อู่โยวฮวา’—ดอกไม้พิษหายากจากแดนใต้ ที่เมื่อผสมเข้ากับความร้อนจะกลายเป็นอัมฤทธิ์สังหารไร้สีไร้กลิ่น ผู้ใดได้ดื่มกินชีพจรจะหยุดเต้นภายในชั่วก้านธูป ราวกับหลับใหลไปชั่วนิรันดร์ สาวใช้คนนั้นก้มหน้าต่ำ มือที่รินซุปใส่ถ้วยสั่นระริกเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด นางเอ่ยด้วยเสียงอันน้อมน้อม "ฮูหยินเจ้าคะ... อนุภรรยาส่งซุปบำรุงนี้มาให้เพื่อแสดงความยินดีกับราชโองการสมรสเจ้าค่ะ" มู่เหยาไม่ได้ขยับตัว นางเพียงยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ขณะที่ฉู่เซียวเหวินหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมารอบกายจนอากาศในห้องแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง มือหนากำด้ามกระابประจำกายแน่น พร้อมที่จะสะบัดคมดาบปลิดชีพคนผู้นี้ได้ทุกเมื่อ "ช้าก่อนเพคะท่านอ๋อง..." มู่เหยายกมือขึ้นแตะแขนเสื้อของบุรุษผู้ดุร้ายไว้แผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วเรียวนุ่มราวกับสายน้ำที่สามารถดับไฟกัลป์ในอกของพยัคฆ์หนุ่มลงได้ชั่วขณะ นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอาหาร ช้อนตักซุปขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ด้วยแววตาที่เยียบเย็นดุจน้ำแข็งพันปี "ในเมื่อพวกเขามีน้ำใจส่งของขวัญชิ้นใหญ่มาให้ถึงที่ มีหรือที่หม่อมฉันจะไม่สนองตอบตามมารยาท" มู่เหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยแผนการร้ายกาจ นางหยิบเข็มเงินยาวเรียวที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์ออกมา ปลายนิ้วเรียวดึงปลอกเข็มออก เผยให้เห็นเนื้อโลหะสีเงินยวงที่สะท้อนกับแสงตะวันยามเที่ยง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ นางจุ่มเข็มเงินลงไปในถ้วยซุปช้าๆ และมั่นคง *ฉึบ...* เพียงเสี้ยววินาทีที่ปลายเข็มสัมผัสกับของเหลว สีเงินบริสุทธิ์ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับหมึกจีนทันที! สาวใช้ผู้ส่งสบตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี ล้มลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความหวาดกลัว ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เปล่งเสียงร้องขอชีวิต มู่เหยากลับตักซุปถ้วยนั้นขึ้นมาด้วยช้อนกระเบื้องเคลือบ รอยยิ้มบนเรียวปากงดงามช่างดูงดงามราวกับเทพธิดาผู้เมตตา แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมที่ทำให้ผู้มองขนหัวลุกชัน "เจ้าบอกว่านี่คือซุปบำรุงรึ?" มู่เหยาเอ่ยถามเสียงเบา หันไปมองสาวใช้ที่ตัวสั่นเทานั่งพับเพียบอยู่แทบเท้า "บ่าว... บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ! บ่าวไม่รู้เรื่อง!" "ไม่รู้เรื่องอย่างนั้นหรือ..." มู่เหยาหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงของนางเยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ "ในเมื่อเจ้าอุตส่าห์นำ ‘ความหวังดี’ มาให้ถึงมือ มีหรือที่ข้าจะใจร้ายปฏิเสธความปรารถนาดีนี้... ในเมื่อเจ้ารักเจ้านายของเจ้ามากนัก ไฉนไม่ลองชิม ‘ความห่วงใย’ ถ้วยนี้ดูสักคำเล่า?" สิ้นคำพูดอันเฉียบขาด มู่เหยาไม่รอให้สาวใช้ได้ปฏิเสธ นางส่งสัญญาณมือให้องครักษ์เงาของเฟยหรงอ๋องพุ่งเข้าไปล็อกตัวสาวใช้คนนั้นไว้อย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ ก่อนจะบีบกรามของนางให้อ้าออก แล้วเทซุปพิษร้อนๆ ลงไปในลำคอทันที! "แค๊กๆ! อึก—!" สาวใช้กรีดร้องด้วยความทรมาน ดิ้นรนสุดชีวิตก่อนจะแน่นิ่งไปบนพื้น ศีรษะกระแทกกับพื้นหินอ่อนเสียงดังสนั่น เลือดสีดำไหลทะลักออกจากมุมปาก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วห้อง ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ฉู่เซียวเหวินมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยความเสน่หาและทึ่งระคนกัน บุรุษผู้โหดเหี้ยมเยือกเย็นอย่างเขายังต้องยอมสยบให้กับความเด็ดเดี่ยวและเฉียบคมของนาง "เจ้าช่าง... ร้ายกาจเสียจริง" ฉู่เซียวเหวินโน้มตัวลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม สุ้มเสียงพร่าต่ำเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ "เช่นนั้น หมากตานี้... เปิ่นหวางควรจะร่วมมือกับพระชายาของข้า ไปทวงคืนความยุติธรรมจากตำหนักบูรพาเลยดีหรือไม่?" มู่เหยายกมุมปากขึ้นรอยยิ้มเย้ายวน ทว่าแววตากลับคมกริบดุจใบมีด นางกำลังจะเอ่ยคำตอบเพื่อเริ่มเกมการแก้แค้นอันยิ่งใหญ่ ทว่า... *ปัง!* ประตูใหญ่ของเรือนถูกถีบเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของราชองครักษ์หลวงนับสิบชีวิตที่กรูเข้ามาล้อมรอบเรือนไว้ทุกด้าน ท่ามกลางกลุ่มทหารเหล่านั้น ร่างสูงสง่าในชุดคลุมลายมังกรห้าเล็บของ **ฉู่จื่อจวิน** รัชทายาทผู้เย่อหยิ่งก็ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม สายตาดุดันกวาดมองศพของสาวใช้และถ้วยพิษบนโต๊ะ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของมู่เหยาพร้อมรอยยิ้มหยัน "หลี่มู่เหยา... เจ้ากล้าอาจหาญถึงขั้นวางยาพิษคนสนิมของพระชายารองในจวนอ๋องเชียวหรือ? ทหาร! ควบคุมตัวนางฐานกระทำความผิดมหันต์ นำตัวไปรับโทษทัณฑ์ที่คุกหลวงเดี๋ยวนี้!" -------------------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในหมากเกมแค้นนี้ด้วยกันนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบ