พิษร้ายในถ้วยชา

กลิ่นหอมหวานล้ำของสุราดอกท้อเคล้าคละด้วยกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ ที่ลอยวนอยู่ในโสตประสาท ทำให้หลี่มู่เหยารู้สึกได้ทันทีว่าค่ำคืนนี้... มิใช่เพียงงานเลี้ยงเฉลิมฉลองชัยชนะของราชสำนักอย่างที่ฉากหน้าพยายามตบตาผู้คน หากแต่เป็นงานเลี้ยงสละชีพที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับนางโดยเฉพาะ "ฮูหยินสาม... ดื่มคารวะจอกนี้แก่ความกล้าหาญของท่านเถิดเพคะ" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่แฝงไปด้วยรอยพิษร้ายของสนตระกูลฉู่ดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดผ้าไหมปักลายหงส์เพลิงสีชาดที่ก้าวเข้ามาประชิด นัยน์ตาของหลี่มู่เหยาพินิจพิเคราะห์จอกหยกขาวในมืออีกฝ่ายอย่างเงียบเชียบ ปลายเล็บที่ยาวเรียวภายใต้อาภรณ์ปักดิ้นทองสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกของเนื้อหยก แต่สิ่งที่เยือกเย็นยิ่งกว่าคือน้ำยาไร้สีที่เจือปนอยู่เบื้องล่าง—พิษสลายเส้นเอ็น 'ปี้อวิ๋น' ที่นางเคยลิ้มลองรสชาติของมันมาแล้วครั้งหนึ่งในชาติภพก่อน ในความทรงจำอันมืดมิดและหน็บหนาวคราวนั้น นางคือสตรีผู้โง่เขลาที่ยอมดื่มมันลงไปเพียงเพราะคำลวงหวานหู จนต้องทนทุกข์ทรมานมองดูเส้นเอ็นทั่วร่างค่อยๆ ถูกกัดกร่อนและขาดสะบั้นทีละเส้นท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของฉู่จื่อจวิน ทว่า... นั่นคือเรื่องราวของอดีตชาติ หลี่มู่เหยาแย้มสร้อยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามราวกับบุปผาแรกแย้มในเหมันต์ฤดู แต่นัยน์ตากลับคมกริบดุจปลายกระบี่ที่ซ่อนอยู่ในฝัก นางปรายตามองจอกสุราในมือของสนนางนั้น ก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องไปทั่วตำหนักรับรองที่บัดนี้เงียบสงัดลงถนัดตา "สุราจอกนี้ช่างมีกลิ่นอายล้ำเลิศนัก... แต่เกรงว่าจอกในมือของข้า จะเหมาะกับบรรยากาศค่ำคืนนี้เสียมากกว่า" สิ้นคำพูด นางก็คว้าจอกสุราอีกจอกขึ้นมาด้วยกิริยาเชื่องช้าแต่มั่นคง ดวงตาดอกท้อหรี่ลงเล็กน้อยยามกวาดสายตามองไปยังเหล่าขุนนางและองค์ชายที่แสร้งทำเป็นสนใจบทเพลงบรรเลงเบื้องหน้า แต่หูผึ่งรอฟังเสียงลมหายใจสุดท้ายของนาง ทุกการเคลื่อนไหวของหลี่มู่เหยาเต็มไปด้วยความสง่างามตามแบบฉบับกุลสตรีตระกูลสูงศักดิ์ ทุกจีบกลีบของอาภรณ์ผ้าไหมปักลายหมู่มฤคีขยับไหวราวกับสายน้ำหลาก ทว่าท่วงทีกลับเยือกเย็นและดุดันราวกับพยัคฆ์ซ่อนเล็บ ฉู่จื่อจวินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานฝั่งซ้าย ขยับยิ้มที่มุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ เขายกจอกชาขึ้นจิบเบาๆ รอคอยเวลาที่ร่างบางจะทรุดลงด้วยพิษร้าย ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่จอกสุรากำลังจะแตะริมฝีปากของหลี่มู่เหยา นางกลับสะดุดขาตนเองอย่างจงใจ! *เพล้ง!* จอกหยกขาวร่วงหล่นกระทบพื้นศิลาจนแตกละเอียด สุราสีใสสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนชายอาภรณ์ปักดิ้นทองของสนสาวผู้ยื่นให้ กลิ่นฉุนของพิษที่ผสมอยู่ในสุราคละคลุ้งขึ้นมาทันทีจนผู้คนรอบข้างต่างสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ "ตายจริง... ฝีมือข้าช่างซุ่มซ่ามยิ่งนัก" หลี่มู่เหยาอุทานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก นางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างสง่างาม ปลายนิ้วเรียวแตะที่ขมับเบาๆ "แต่ดูเหมือนว่า สุราจอกนี้จะมิใช่สุราธรรมดาเสียแล้วกระมัง? เหตุใดจึงมีกลิ่นอายของสมุนไพรขับเลือดลมรุนแรงเช่นนี้เล่า หรือว่า... ทางสำนักแพทย์หลวงจะตั้งใจบำรุงข้าจนเกินเหตุ?" บรรยากาศในตำหนักพลันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ขุนนางหลายคนหน้าถอดสี สนสาวนางนั้นถึงกับตัวสั่นเทาพูดไม่ออก เพราะหลักฐานคาตาและกลิ่นของพิษที่ฟุ้งกระจายปฏิเสธไม่ได้ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลังราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ก็ดังขึ้นจากเบื้องนอก ประตูตำหนักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ลมหนาวพัดกรรโชกเข้ามาจนเปลวเทียนวูบไหว ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิทปักลายหมาป่าโลหิตก้าวเข้ามาด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ซ่านจนแทบหยุดหายใจ เฟยหรงอ๋อง—ฉู่เซียวเหวิน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาชำเลืองมองเศษจอกสุราที่พื้น ก่อนจะกวาดสายตาเยือกเย็นราวน้ำแข็งพันปีไปยังร่างของฉู่จื่อจวินและสนสาวนางนั้น บรรยากาศรอบตัวของท่านอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพทิศเหนือประดุจพายุหิมะที่พร้อมจะแช่แข็งทุกชีวิตให้กลายเป็นจุล "ใครหน้าไหน... กล้า1เล่นตลกกับชายาของเปิ่นหวาง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่ากลับกดทับขุนนางทั้งตำหนักให้ต้องคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว หลี่มู่เหยาเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า ในแววตาคู่นั้นไม่มีความอ่อนแอ มีเพียงความลึกล้ำและพันธสัญญาไร้เสียงที่พวกเขามีร่วมกัน ทว่า ในจังหวะที่ทุกสายตาต่างหวาดผวาต่อการมาเยือนของฉู่เซียวเหวิน ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับราชโองการสีทองในมือ น้ำเสียงแหลมสูงตะโกนก้องด้วยความตกใจ "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! มีรับสั่งให้... ควบคุมตัวหลี่มู่เหยาและเฟยหรงอ๋องเข้าคุกหลวงทันที ข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับแคว้นศัตรู!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบ