คำเตือนจากเงามืด

แก้วไวน์คริสตัลในมือของอัครพลไม่ได้สั่นไหวเลยสักนิด... ทั้งที่ภาพตรงหน้าคือหลานชายแท้ๆ กำลังยืนเผชิญหน้ากับเขาด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ คุณหนูคีริน" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ ร่างของชายปริศนาที่ควรจะนอนพันผ้าก๊อซอยู่บนเตียงคนไข้ชั้นล่าง ค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาโรมัน รอยยิ้มมุมปากของมันช่างน่ารังเกียจ และดวงตาทูโทนคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างของคีรินด้วยความหยาบโลนอย่างไม่ปิดบัง รวิชญ์ขยับตัวเข้าประชิดแผ่นหลังของคีรินโดยสัญชาตญาณ ไหล่กว้างของบอดี้การ์ดหนุ่มแผ่ไอสังหารออกมาอย่างรุนแรงจนอากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา มือหนาเอื้อมไปแตะข้อศอกเรียวของนายจ้างเบาๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณเตือนภัย แต่สายตายังคงจ้องเขมรึงไปยังผู้มาเยือนทั้งสองไม่กะพริบ "เกมตื้นๆ แบบนี้ คิดว่าจะตบตาฉันได้เหรอครับ อาอัครพล" คีรินเค้นเสียงลอดไรฟัน รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเฉี่ยว แม้ภายในใจจะเริ่มประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ปมปัญหาที่ร้อยเรียงกันมาเริ่มคลายออก แต่มันกลับซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม "ตื้นเหรอ? แต่ฉันว่ามันลึกพอที่จะทำให้แกดิ้นไม่หลุดหรอกนะ" อัครพลหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ทว่ารวิชญ์กลับก้าวตัดหน้าขึ้นมาขวางไว้ทันที ปลายกระบอกปืนที่ซ่อนอยู่ใต้สูทสั่งตัดส่งเสียงเตือนเบาๆ ในจังหวะที่ปลายนิ้วแกร่งแตะเซฟปืน "ถอยไปซะบอดี้การ์ดตกอับ แกคิดว่าหมาเฝ้าบ้านอย่างแกจะปกป้องเจ้านายได้สักกี่น้ำ" ชายปริศนาหน้าตาคุ้นเคยเอ่ยแทรกขึ้น พร้อมกับโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะกระจกกลางห้อง เสียงกระดาษกระทบกระจกดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ คีรินปรายตามองซองเอกสารนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะ "ส่งคนมาลอบกัดฉันถึงในห้องพักส่วนตัวแถมยังกล้าเดินเข้ามาหาถึงถิ่น... ฉันชักสงสัยแล้วสิว่าสมองของพวกคุณทำด้วยอะไร ถึงได้กล้าหาญชาญชัยขนาดนี้" "ระวังปากหน่อย, คีริน!" อัครพลตวาดกร้าว สีหน้าที่เคยสุขุมเริ่มมีรอยแตกร้าวเมื่อเจอวาจาเชือดเฉือนที่ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจของเขาเลยสักนิด "แกคิดว่าถือหุ้นใหญ่ในมือแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? จำใส่กะโหลกไว้ซะว่าความลับที่แกพยายามซ่อนไว้ มันมีค่ามากกว่าชีวิตของคนข้างกายแกซะอีก!" สิ้นคำขู่นั้น บรรยากาศในห้องก็ดิ่งลึกลงสู่ความมืดมนทันที ช่องทางลับที่ถูกใช้ส่งสารข่มขู่ก่อนหน้านี้ได้รับการยืนยันตัวตนผ่านสายตาคู่นั้น... อัครพลไม่ได้แค่ขู่ แต่เขามี "บางอย่าง" ที่พร้อมจะทำลายอาณาจักรที่คีรินสร้างขึ้นมากับมือ รวิชญ์ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อเป้าหมายของอีกฝ่ายพุ่งตรงมาที่คนด้านหลัง "ถ้าคิดจะแตะต้องเขา... แกต้องก้าวผ่านศพฉันไปก่อน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคาดโทษอย่างดิบเถื่อน แววตาแข็งกร้าวคู่นั้นเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกปลุกเร้าจนน่ากลัว อัครพลยิ้มเยาะ "มั่นใจจังนะ... งั้นก็ลองดูว่าแกจะปกป้องเขาได้ทันไหม เมื่อข้อความนี้ส่งถึงบอร์ดบริหารทุกคนในอีกสิบวินาทีข้างหน้า!" ชายปริศนากดยิ้มมุมปากพร้อมกับควักสมาร์ทโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ นิ้วเรียวกำลังจะจิ้มลงบนปุ่มส่งข้อมูลสำคัญที่ถูกตั้งเวลาไว้ คีรินเบิกตากว้างเล็กน้อย ร่างเพรียวเตรียมพุ่งตัวเข้าไปแย่งโทรศัพท์ แต่มือหนาของรวิชญ์กลับคว้าเอวบางของเขาเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างทั้งร่างให้หลบวิถีกระสุนที่เจาะทะลุกระจกหน้าต่างเข้ามาเฉียดไหล่ไปอย่างหวุดหวิด! *เพล้ง!* เสียงกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วคฤหาสน์ ความชุลมุนบังเกิดในเสี้ยววินาที รวิชญ์ใช้ร่างกายของตนเองเป็นโล่กำบังให้คีรินอย่างไม่คิดชีวิต กลิ่นอายอันตรายคละคลุ้งไปกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของบอดี้การ์ดหนุ่มที่แนบชิดอยู่แนบอก "หมอบลง!" รวิชญ์คำรามลั่น ประคองร่างของคีรินให้ทรุดลงต่ำหลังโซฟาเบาะหนา ดวงตาคมกริบกวาดมองหาที่มาของกระสุนปริศนา ทว่า... เมื่อคันธนูถูกปล่อยออกไปแล้ว ความลับที่ถูกซ่อนไว้ในเงามืดก็ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้นใกล้ตัว หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนอัตโนมัติที่ส่งตรงถึงโทรศัพท์มือถือของคีรินพอดี... ภาพถ่ายใบเสร็จการโอนเงินก้อนโตเข้าบัญชีลับของบุคคลที่สาม พร้อมกับชื่อผู้รับปลายทางที่ทำให้ลมหายใจของคีรินสะดุดกึก ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างในเสี้ยววินาที เพราะชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั้น... คือชื่อของคนที่คีรินไว้ใจที่สุด... และคนคนนั้นกำลังยืนมองพวกเขาอยู่จากเบื้องหลังความมืดมิดของประตูห้องที่เปิดแง้มไว้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความระทึกนี้นะคะ