ร้านเหล้าและกลิ่นอันตราย

ไอ้กลิ่นบุหรี่ราคาถูกผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกานต์ใน ‘Underground 9’ คลับใต้ดินย่านชานเมืองแห่งนี้กำลังทำให้คีรินนึกอยากควักกระเป๋าหยิบกระดาษทิชชูเปียกขึ้นมาเช็ดมือซ้ำๆ เป็นรอบที่สิบ — ถ้าไม่ติดว่าเป้าหมายตรงหน้าคือเซฟเฮาส์เคลื่อนที่ของสายลับที่อัครพลส่งคนมาปิดปากไปเมื่อสามวันก่อน ร่างโปร่งในชุดเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิทขยับตัวถอยหลังเล็กน้อย เมื่อแรงเบียดเสียดของฝูงชนในโซน VIP ผลักให้เขาเซเข้าไปแนบชิดกับแผ่นอกแข็งกร้าวของใครบางคนที่มีอุณหภูมิสูงกว่าปกติ “ถ้ายังซุกซนเอาตัวเข้าไปใกล้โต๊ะพวกนั้นอีกรอบ ฉันจะแบกคุณพาดบ่าแล้วโยนขึ้นรถตั้งแต่วินาทีนี้ ไม่สนด้วยว่าคุณจะได้เอกสารบ้าบออะไรมาบ้าง คีริน” เสียงกระซิบแหบพร่าที่จงใจกดต่ำให้ได้ยินกันแค่สองคนดังขึ้นชิดใบหู รวิชญ์ขยับตัวเข้ามาบังรัศมีสายตาจากพวกนักเลงปลายแถวที่จ้องมองคีรินตั้งแต่เดินเข้าประตูร้าน บอดี้การ์ดหนุ่มโอบเอวสอบของนายจ้างคนสวยเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ ฝ่ามือหนาออกแรงบีบกระชับตรงเอวคอดผ่านเนื้อผ้าหนาเพื่อเป็นการเตือนกลายๆ ว่าความอดทนของเขาใกล้หมดเต็มที คีรินตวัดสายตาคมกริบกลับไปมองคนด้านหลัง แววตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น ไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อคำขู่ดิบเถื่อนนั่นเลยสักนิด “ปล่อยมือออกจากเอวฉัน รวิชญ์... แล้วเลิกทำตัวเป็นพ่อคนที่สองสักที ฉันมาสืบหาหลักฐานเอาผิดอาอัครพล ไม่ได้มาเดินแฟชั่นโชว์ให้คุณคอยหวงก้าง” “หวงก้างเหรอ?” รวิชญ์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าจนน่าหมั่นไส้ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นกายปะปนน้ำหอมผู้ชายและฟีโรโมนความเครียดจากตัวบอดี้การ์ดทำเอาคีรินเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “ถ้าผมหวงจริงๆ คุณคงไม่ได้ยืนเถียงผมตาใสอยู่นี่หรอกครับ... คงโดนผมจับล่ามโซ่ขังไว้บนเตียงตั้งแต่ตอนออกจากคอนโดแล้ว” “ไอ้บ้า...!” คีรินกัดฟันกรอด ต่อปากต่อคำกับรวิชญ์ทีไรเป็นต้องเสียอาการทุกที ทั้งที่สถานการณ์รอบตัวตอนนี้เต็มไปด้วยความเสี่ยงระดับสิบ บรรยากาศรอบโต๊ะมุมอับสลัวเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังมัวเมากับแสงสีและเสียงเพลงกระแทกกระทั้น แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะเพราะสัมผัสร้อนผ่าตรงเอวสอบที่บอดี้การ์ดตัวร้ายจงใจลูบไล้เบาๆ เป็นการลงโทษ “จำสัญญาที่เราตกลงกันไว้ไม่ได้หรือไงคะคุณชาย” รวิชญ์กระซิบต่อ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบขาดขึ้นในเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นเป้าหมายที่ตามหาลุกขึ้นจากโต๊ะบาร์มุมห้อง “ตาแก่หัวโล้นคนที่สวมแจ็กเก็ตยีนส์ขาดๆ นั่น... กำลังจะเดินไปทางห้องน้ำหลังร้าน นั่นคือคนที่ถือแฟลชไดรฟ์ตัวจริง ไม่ใช่ไอ้พวกปลายแถวที่เราเสียเวลาจ้องมองอยู่ครึ่งชั่วโมง” คีรินดึงสติกลับมาทันที ดวงตาคู่สวยฉายแววเจ้าเล่ห์และเฉียบคมขึ้น รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย “หึ... ตาถึงนี่” “ผมทำหน้าที่บอดี้การ์ด ไม่ได้มาเดินเล่น” รวิชญ์ตอบสวนทันควัน ก่อนจะฉวยมือเรียวของคีรินมาจับไว้แน่น “ตามมา... อย่าปล่อยมือเด็ดขาด ถ้าไม่อยากให้ผมแสดงความดิบเถื่อนให้คนทั้งร้านดูจริงๆ” จังหวะนรกเริ่มต้นขึ้นเมื่อรวิชญ์พาร่างโปร่งลัดเลาะผ่านกลุ่มนักดื่มที่กำลังเต้นรำโยกย้ายตามจังหวะบีทหนักหน่วง กลิ่นแอลกอฮอล์และควันบุหรี่ตลบอบอวลจนน่าเวียนหัว แต่ประสาทสัมผัสของคีรินกลับจดจ่ออยู่กับฝ่ามืออุ่นจัดที่กุมมือเขาไว้แน่น แรงบีบกระชับนั้นทั้งหนักแน่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด ทั้งที่ปากของเจ้าตัวมักจะพ่นคำพูดกวนประสาทออกมาตลอดเวลา เป้าหมายในชุดแจ็กเก็ตยีนส์เดินเลี้ยวหายเข้าไปในโถงทางเดินแคบๆ ที่นำไปสู่ห้องน้ำหลังร้าน ซึ่งเป็นจุดอับสายตาและไร้ซึ่งผู้คนพลุกพล่าน รวิชญ์ดันตัวคีรินให้ชิดติดกับผนังปูนเปลือยทันทีที่พ้นมุมอับ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปากอิ่ม “คุณจะทำอะไร...?” คีรินกระซิบถามเสียงเบາ หัวใจเต้นรำพันด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น ไม่รู้ว่าตื่นเต้นเพราะแผนการสืบสวน หรือเพราะระยะห่างระหว่างเขากับบอดี้การ์ดปากร้ายคนนี้มันอันตรายเกินไปกันแน่ “ชูst... อยู่นิ่งๆ” รวิชญ์กระซิบชิดริมฝีปาก สายตาคมกราดมองเลยผ่านไหล่บางไปยังประตูห้องน้ำที่เป้าหมายเพิ่งเดินเข้าไป “ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม... ส่วนคุณ มีหน้าที่ยืนรออยู่ตรงนี้ ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด” พูดจบ บอดี้การ์ดหนุ่มก็ขยับตัวออกห่างด้วยความรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่เตรียมตะครุบเหยื่อ รวิชญ์ก้าวเท้าเงียบกริบเข้าไปประชิดประตูห้องน้ำ ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เป้าหมายกำลังไขกุญแจ ผลักร่างนั้นกระแทกเข้ากับผนังด้านในอย่างแรงพร้อมกับล็อกคอไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งโดยไม่มีแม้แต่เสียงร้องเล็ดลอดออกมา คีรินยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความทึ่ง ปฏิบัติการของอดีตหน่วยรบพิเศษคนนี้รวดเร็ว เด็ดขาด และไร้ที่ติ สมกับที่อัครพลเคยส่งคนตามล่าแต่ไม่เคยจับตัวได้สักครั้ง เวลาผ่านไปไม่ถึงสองนาที รวิชญ์ก็เดินกลับออกมาพร้อมกับแฟลชไดรฟ์สีดำขนาดเล็กในมือ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้ความรู้สึกราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าดวงตาสนุกสนานคู่นั้นกลับพราวระยับเมื่อมองเห็นสีหน้าทึ่งๆ ของนายจ้างคนสวย “เรียบร้อย ได้ของมาแล้ว...” รวิชญ์ชูแฟลชไดรฟ์ขึ้นระดับสายตา “เด็กดีอย่างคุณควรได้รับรางวัล... ว่าไหมครับ?” คีรินยื่นมือออกไปหมายจะคว้าแฟลชไดรฟ์ในมืออีกฝ่าย แต่รวิชญ์กลับชักมือหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรวบเอวบางเข้าหาตัวอีกครั้งด้วยความไวแสง ร่างโปร่งถูกดึงกลับมาแนบชิดติดกับแผ่นอกแกร่งของบอดี้การ์ดตัวร้ายอีกรอบโดยไม่ทันได้ตั้งตัว “รวิชญ์! เล่นบ้าอะไร คืนมานะ นั่นมันหลักฐานสำคัญ!” คีรินโวยวายเสียงเบา มือเรียวระดมทุบลงบนอกอีกฝ่ายอย่างขัดใจ “ของอยู่ในมือผมแล้ว แปลว่าผมมีสิทธิ์ต่อรอง...” รวิชญ์ก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “อยากได้คืนไหมครับ... นายคีริน? ถ้าอยากได้ คุณต้องพิสูจน์ให้ผมเห็นก่อนว่าคุณฉลาดและเชื่อฟังผมจริงๆ” ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนคนตรงหน้าอย่างนึกหมั่นไส้ “คุณไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับฉันนะ บอดี้การ์ดรับจ้าง!” “ผมมีสิทธิ์ทุกอย่าง... โดยเฉพาะสิทธิ์บนตัวคุณ” รวิชญ์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คีรินรู้ตัวว่ากำลังพลาดท่าให้เสือร้ายตัวนี้เข้าเต็มเปี่ยม ทว่าก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้เอื้อnคำพูดเย้าแหย่อะไรออกมามากกว่านั้น แสงไฟแฟลชจากโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งก็สาดส่องเข้ามาในความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาทางโถงทางเดินแคบๆ นี้อย่างรวดเร็ว “เฮ้ย! พวกมันอยู่นั่น! ล้อมไว้ อย่าให้มันหนีไปได้!” เสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวพร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์ไม่ต่ำกว่าห้าคนในชุดสูทสีดำสนิทที่โผล่พรวดพ้นมุมตึกออกมา ทำให้รวิชญ์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกราดของอดีตหน่วยรบพิเศษหันกลับไปมองกลุ่มคนมาใหม่ทันที ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของหัวหน้าชุดที่เดินนำหน้ามา— นั่นไม่ใช่คนของอัครพล... แต่เป็นคนที่ควรจะอยู่บนเตียงโรงพยาบาลในต่างประเทศอย่างปลอดภัย! รวิชญ์ดึงตัวคีรินเข้ามาชิดอกแกร่งยิ่งขึ้นโดยสัญชาตญาณ แขนแกร่งยกปืนพกเก็บเสียงขึ้นเตรียมพร้อมในเสี้ยววินาที ขณะที่ดวงตาคมกวาดมองทางหนีทีไล่อย่างรวดเร็ว “เวรเอ๊ย...” รวิชญ์สบถเบาๆ — แบล็กเวลเวต — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและเคมีฟินๆ ในตอนนี้ด้วยกันนะคะ!