กฎเหล็กในพื้นที่จำกัด

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนังแท้บนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับดังขึ้นจนคีรินต้องละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตัวโตที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าประกายในดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนซ่อนความเย่อหยิ่งไว้เต็มเปี่ยม รวิชญ์ในชุดสูทสีเข้มไร้เนคไทตามสไตล์บอดี้การ์ดภาคสนาม ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าคมคายดุดันราวกับสลักจากหินผาปรากฏรอยยิ้มหยันที่มุมปากเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองห้องเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองที่ปลอดภัยที่สุดในเวลานี้ ก่อนจะเลื่อนกลับมาหยุดที่ใบหน้าของเจ้านายตัวแสบที่เขาต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อคุ้มครอง "จำกัดบริเวณ? คุณใช้สิทธิ์อะไรมาออกคำสั่งกับผม รวิชญ์" คีรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก นิ้วเรียวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น "สิทธิ์ของคนที่จ้างมาปกป้องคุณด้วยชีวิตค่ะ... คุณคีริน" รวิชญ์เน้นเสียงคำว่า 'ชีวิต' ชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนพื้นที่ส่วนตัวถูกรุกล้ำ "และในฐานะที่ผมคือคนเดียวในตอนนี้ที่คุณพึ่งพาได้ กฎข้อแรกที่คุณต้องท่องให้ขึ้นใจคือ ห้ามออกไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผม" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าบอดี้การ์ดหนุ่มอยู่หลายเซนติเมตร แต่รัศมีกดดันและความถือดีของคีรินก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยสักนิด "ตลกแล้ว อัครพลเป็นอาของผม สมบัติพวกนั้นควรจะเป็นของตระกูลเรา ทำไมผมต้องหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนคนขี้ขลาดในบ้านของตัวเองด้วย แค่เพราะบอดี้การ์ดปากเสียอย่างคุณกลัวเสียชื่อเสียงบริษัทรักษาความปลอดภัยงั้นเหรอ" คีรินลอยหน้าลอยตาพูด ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไอ1ร้อนระอุจากร่างกายของอีกฝ่ายที่แผ่ซ่านออกมา รวิชญ์ไม่ถอยหนี เขากลับโน้มตัวลงมาหา ช2หนุ่มจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของรวิชญ์ลอยเข้าแตะจมูก คีรินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว "คุณอัครพลไม่ได้แค่ต้องการสมบัติค่ะคุณคีริน... เขาต้องการชีวิตคุณ" รวิชญ์กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านแก้มเนียนของคนดื้อรั้น "และถ้าคุณยังทำตัวอวดดี ไม่ยอมฟังคำสั่งผม ผมอาจจะต้องใช้วิธีที่เด็ดขาดกว่าการจำกัดบริเวณ... เช่น การใส่กุญแจมือคุณไว้กับเตียงนอน เพื่อความปลอดภัยสูงสุด" "คุณ!" คีรินหน้าแดงซ่านด้วยความโกรธจัด มือเรียวเงื้อมขึ้นหมายจะฟาดลงบนใบหน้าคมคายนั้นให้หายแค้น แต่รวิชญ์ไวกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของคีรินไว้ได้อย่างง่ายดายด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาชิดแนบอกอย่างไร้ความปรานี แรงปะทะทำให้คีรินเซถลาเข้าหา แผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อบด 3เบียดกับร่างกายของเขา ความใกล้ชิดที่ฉับพลันทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากสนามประลองฝีปากกลายเป็นพื้นที่อันตรายที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ปล่อยผมนะไอ้คนฉวยโอกาส!" คีรินดิ้นขลุกขลัก พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก ยิ่งดิ้น ร่างกายก็ยิ่งเบียดเสียดแนบชิดกันมากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของอีกฝ่าย รวิชญ์ก้มมองคนในอ้อมแขน นัยน์ตาสีเข้มวับไหวด้วยประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มพึงพอใจเมื่อเห็นดื้อรั้นคนเก่งเริ่มมีอาการหอบหายใจน้อยๆ ด้วยความเหนื่อยและ... ความตื่นตระหนก "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับ... คุณหนู" รวิชญ์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเย้ายวนที่จงใจแกล้งให้สติกระเจิง "จำไว้ว่าในห้องนี้ กฎของผมคือประกาศิตเดียวที่คุณต้องปฏิบัติตาม" ทว่า ก่อนที่คีรินจะได้สวนคำพูดเจ็บแสบกลับไป เสียงสัญญาณเตือนภัยดิจิทัลหน้าประตูกลับดังขึ้นลั่นห้อง พร้อมกับเสียงปลดล็อกรหัสผ่านที่ดัง "ติ๊ด-ติ๊ด-ติ๊ด!" รวิชญ์ผละออกจากคีรินในเสี้ยววินาที ร่างสูงพุ่งตัวไปคว้าปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ด้านหลังออกมารyกขึ้นตั้งรับอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังประตูห้องที่กำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ บานประตูเปิดเผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบ ใบหน้าเปื้อนยิ้มเยือกเย็นที่คีรินจดจำได้ดี—อัครพล ผู้เป็นอา ก้าวเข้ามาพร้อมกับลูกน้องชุดดำอีกสามคนที่ถืออาวุธครบมือ "อ้าว หลานรัก... อามาเยี่ยม ทำไมต้อนรับกันแล้งน้ำใจอย่างนี้ล่ะ" เสียงทุ้มแหบเอ่ยทักทายท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความระทึกขวัญและเคมีที่ร้อนแรงนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!