จุดจบของพยาน

กลิ่นอายความชื้นของลานจอดรถใต้ดินชั้นใต้สุดของอาคารจอดรถร้างย่านบางซื่อ คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นฝุ่นปูนและไอระเหยของน้ำมันเครื่องเก่าๆ แสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ ส่องกระทบโครงสร้างคอนกรีตเปลือยเปล่าให้เกิดเงาทอดตัวยาวน่ากลัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อประปาที่รั่วซึมกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังสู่ความตาย รินรดายืนนิ่งอยู่หลังเสาคอนกรีตต้นใหญ่ ลมหายใจของเธอถูกผ่อนเข้าออกอย่างช้าที่สุดเพื่อสะกดกลั้นเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยความตื่นตระหนก ปลายนิ้วเรียวยาวกำด้ามปืนพกสั้นในกระเป๋าเสื้อโค้ทจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน สายตาคู่คมกวาดมองผ่านความมืดไปยังเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร ร่างของ "ประเสริฐ" พยานปากเอกผู้กุมกุญแจดอกสำคัญที่จะไขคดีทุจริตโครงการจัดซื้อจัดจ้างพันล้านกำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างเสาไฟอีกต้น ใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยหยเหงื่อและความหวาดกลัวสุดขีด ดวงตาเบิกโพลงมองซ้ายมองขวาราวกับคนเสียสติ "คุณริน... ผมกลัว... ผมอยากกลับบ้าน" เสียงแหบแห้งของประเสริฐสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ตั้งสติไว้ค่ะ... เอ๊ย ตั้งสติไว้นะครับคุณประเสริฐ" รินรดารีบปรับคำพูดในใจโดยพลันเมื่อนึกถึงสถานะของตนเอง เธอขยับริมฝีปากกระซิบผ่านความมืด "อีกห้านาที ทีมคุ้มครองพยานจะมาถึง อดทนไว้อีกนิด ความจริงทั้งหมดกำลังจะถูกเปิดเผย" "ความจริงเหรอครับอัยการรินรดา..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังประเสริฐ ทำโลหิตในกายของรินรดาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที มันไม่ใช่เสียงของทีมคุ้มครองพยาน และไม่ใช่เสียงของคนร้ายทั่วไป แต่มันคือเสียงที่เธอมั่นใจว่าคุ้นเคยยิ่งกว่าใคร คีย์ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของเสาปูน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนสาธารณะยามเย็น มากกว่าจะอยู่ในสถานที่ประหารชีวิต รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็นและคาดเดาไม่ได้ รินรดากัดฟันกรอด นิ้วชี้แตะอยู่ที่ไกปืน "คีย์! คุณมาทำอะไรที่นี่? นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ!" "ความจริงแล้ว..." ทนายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเข้าไปใกล้ประเสริฐทีละก้าว "ทุกคดีที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์มหาศาล มักจะมีลายมือของผมเข้าไปเอี่ยวด้วยเสมอนะครับท่านอัยการ... คุณก็รู้ดีนี่ว่าผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำสารภาพ แต่มันคือการเก็บกวาดเศษซากที่รกรุงรังต่างหาก" ประเสริฐผถอยกรูดด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "คุณ... คุณคีย์ คนที่จ้างคุณไม่ใช่ฝั่งนั้นหรอกเหรอ..." "โลกใบนี้ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวรหรอกครับคุณประเสริฐ มีเพียงผลประโยชน์ที่ลงตัวเท่านั้น" คีย์หยุดยืนห่างจากพยานเพียงก้าวเดียว ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟนีออนวูบวาบไร้ความปรานี "และบางที... การที่คนเราจะรักษาความลับที่ดีที่สุดได้ ทางเดียวคือการทำให้เขาพูดมันไม่ได้อีกตลอดกาล" "หยุดนะคีย์!" รินรดาก้าวพรวดพราดออกมาจากที่กำบัง ปลายกระบอกปืนพกเล็งตรงไปที่ศีรษะของทนายหนุ่มทันที ดวงตาคู่งามฉายแววเด็ดเดี่ยว "ถอยออกมาจากตัวเขาเดี๋ยวนี้! ถ้าคุณขยับแม้แต่ก้าวเดียว ฉันวิสามัญคุณแน่!" คีย์หยุดชะงัก เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นเล็กน้อยในท่าทีจำยอม แต่รอยยิ้มเยาะบนมุมปากกลับไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่น้อย เขามองอัยการสาวด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความท้าทาย "คุณกล้าเหรอครับรินรดา..." คีย์เอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความเงียบ "คุณคือนักกฎหมายผู้ผดุงความยุติธรรม มือของคุณสะอาดสะอ้าน... คุณไม่มีวันเหนี่ยวไกใส่คนที่คุณ... เอ่อ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณหรอกครับ" "อย่ามาท้าทายฉันนะคีย์!" มือของรินรดาสั่นเทาเล็กน้อย ความกดดันมหาศาลบีบเค้นหัวใจของเธอ ภาพความทรงจำในอดีตที่พ่อของเธอต้องตายเพราะความอยุติธรรมซ้อนทับขึ้นมาในหัว ความโกรธแค้นและอุดมการณ์กำลังตีกันอย่างรุนแรง ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ลั่นไกหรือเจรจาต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดอีกด้านหนึ่งของลานจอดรถ *ปั้ง!* เสียงปืนดังสนั่นก้องกังวานทะลุความเงียบ ปลอกกระสุนทองเหลืองกระเด็นตกกระทบพื้นคอนกรีตส่งเสียงดังเคร้ง รินรดาลืมตาโพลงด้วยความตกตะลึง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอกระชากหายไปในลำคอ ประเสริฐ พยานปากเอกผู้กุมความลับทั้งหมด เบิกตากว้าง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ก่อนที่รูกระสุนสีแดงฉานจะปรากฏขึ้นกลางหน้าผากของเขา เลือดสีเข้มไหลทะลักออกมาอาบใบหน้าและเสื้อผ้าอย่างน่าสยดสยอง ร่างไร้วิญญาณของประเสริฐทรุดฮวบลงกับพื้น ส่งเสียงทึบหนักราวกับกระสอบทราย ท่ามกลางกลิ่นควันปืนที่ลอยคละคลุ้ง "ไม่... ไม่นะ!" รินรดากรีดร้องออกมาสุดเสียง สัญชาตญาณพุ่งทะยาน เธอหันปลายกระบอกปืนไปยังทิศทางที่เสียงปืนดังขึ้น แต่ทว่าความมืดมิดและเสาปูนบังตาทำให้เธอไม่เห็นแม้แต่เงาของมือปืน คีย์ไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขาย่อตัวลงช้าๆ ใช้ปลายนิ้วแตะชีพจรที่คอของประเสริฐ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอัยการสาว แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความจริงจังและเยือกเย็นอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "เกมพลิกแล้วครับอัยการรินรดา..." คีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งราวกับกระแสลมหนาว "ตอนนี้... คนที่ถือว่าฆ่าพยานปากเอก ไม่ใช่ผม... และไม่ใช่ไอ้มือปืนที่หลบหนีไป..." รินรดาลดปืนลงช้าๆ มือทั้งสองข้างสั่นระริก ดวงตาคู่งามมองร่างไร้ลมหายใจของประเสริฐสลับกับใบหน้าของคีย์ สมองของเธอกำลังประมวลผลด้วยความรวดเร็วและตระหนักถึงความจริงอันโหดร้าย ลายนิ้วมือบนด้ามปืนของเธอ... วิถีกระสุน... และตำแหน่งที่เธอยืนอยู่ "คุณ... คุณจัดฉากทั้งหมดนี้..." รินรดาเสียงสั่นเครือ ความโกรธแค้นพุ่งพล่านจนพูดไม่ออก คีย์สาวเท้าเข้ามาใกล้เธออย่างรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว เขาก็คว้าข้อมือข้างที่ถือปืนของเธอกดลงแนบข้างลำตัว มืออีกข้างเอื้อมมาปิดปากเธอไว้แน่นจนเธอขยับไม่ได้ แนบชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน "เงียบก่อนครับ..." คีย์กระسิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงแฝงด้วยความร้อนรนที่ไม่ใช่การเสแสร้ง "ถ้าคุณไม่อยากตายตามไอ้นี่ไป... ฟังเสียงรอบตัวเราให้ดีๆ สิครับ" รินรดาเบิกตากว้าง พยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ทว่าแรงของชายหนุ่มกลับมีมากกว่า เธอนิ่งฟังเสียงรอบตัวท่ามกลางความเงียบงัน *แอ๊ด... เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังวิ่งใกล้เข้ามาทางทางลาดลงลานจอดรถ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่คุ้นเคย* "ตำรวจ! วางอาวุธเดี๋ยวนี้! พบศพผู้เสียชีวิตและอัยการรินรดากำลังถือปืนอยู่ตรงจุดเกิดเหตุ!" รินรดาสะท้านเฮือกในอก เมื่อแสงไฟฉายสว่างจ้าหลายดวงสาดส่องตรงมาที่พวกเขาจากทางเข้าหลัก และภาพที่ตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษเห็นในวินาทีนั้น คืออัยการสาวผู้ยึดมั่นในความถูกต้อง กำลังยืนถือปืนอยู่เหนือร่างของพยานที่ถูกยิงเสียชีวิต โดยมีทนายความจำเลยยืนประชิดตัวราวกับผู้สมรู้ร่วมคิด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงสีเทาไปพร้อมกับผมนะครับ