ความโดดเดี่ยวของอัยการ

ตราประทับสีแดงสดบนเอกสารคำสั่งพักราชการไม่ได้สร้างความประหลาดใจให้รินรดาเลยแม้แต่น้อย มันเป็นเพียงหมึกพิมพ์ราคาถูกที่ถูกกดทับด้วยอำนาจบริหารอันเยือกเย็น เพื่อกำจัดเสียงที่ดังเกินไปในระบบราชการที่ต้องการเพียงความเงียบสงบ นิ้วเรียวบางภายใต้เสื้อสูทสีเข้มเลื่อนแฟ้มคดีบนโต๊ะทำงานออกทีละแฟ้มอย่างเป็นระเบียบ เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ทุบโต๊ะระบายความโกรธ และไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหัวหน้าสำนักงานอัยการพิเศษที่เพิ่งเดินออกไปพร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชปนโล่งอก ความเงียบงันภายในห้องทำงานแคบ ๆ นั้นดังกว่าเสียงกรีดร้องใด ๆ ในโลก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานไม้จะถูกผลักเปิดออก คีย์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสบาย ๆ ตามเคย สวมเสื้อเชิ้ตพับแขนและรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก สายตาคมกริบกวาดมองโต๊ะทำงานที่เริ่มว่างเปล่าของเธอ ก่อนจะหยุดลงที่กระดาษแผ่นเดียวที่วางอยู่ตรงกลาง "ดูเหมือนว่าความถูกต้องจะราคาแพงเกินไปสำหรับงบประมาณแผ่นดินในปีนี้สินะครับ, ท่านอัยการ" คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันแต่แฝงความห่วงใยที่เขาจงใจซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความกะล่อน รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับอดีตนายตำรวจผู้ผันตัวมาเป็นทนายความ สายตาของเธอนิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่น ราวกับผิวน้ำในบึงลึกยามไร้ลม "คุณเข้ามาในเขตพื้นที่ควบคุมของสำนักงานอัยการโดยไม่มีใบนัดหมาย... ทนายคีย์" เสียงของเธอราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงพลังพอกลบเกลื่อนความร้าวรานภายใน "และดูเหมือนคุณจะสนุกสนานเหลือเกินกับความตกต่ำของคนอื่น" คีย์หัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงไม้กั้นบาง ๆ ของโต๊ะทำงาน เขาโน้มตัวลงใช้มือทั้งสองข้างค้ำขอบโต๊ะ สายตาคมก้มลงมองเธอในระดับสายตา "ความตกต่ำเหรอครับ? ผมเรียกว่า 'อิสระภาพ' ต่างหาก" คีย์กระซิบ เสียงทุ้มต่ำดังก้องในโสตประสาทของเธอ "พวกเขาพักงานคุณ เพราะคุณพยายามไขคดีที่คนข้างบนไม่อยากให้แตะต้อง... คุณคิดว่าการก้มหน้าทำตามระบบมันจะช่วยล้างมลทินให้พ่อของคุณได้จริง ๆ หรือครับ, รินรดา?" ชื่อของพ่อที่ถูกหยิบยกขึ้นมาทำให้หัวใจของอัยการสาวกระตุกวูบ แต่มือของเธอยังคงนิ่งสนิท เธอกำปากกาในมือแน่นจนข้อต่องานขึ้นสีขาว "อย่าล้ำเส้น, คีย์" รินรดาเตือน เสียงต่ำลอดไรฟัน "เรื่องของพ่อฉันไม่เกี่ยวกับคุณ และสถานะของฉันตอนนี้ก็ไม่ได้เปิดทางให้คุณมาต่อรองคดีอะไรทั้งสิ้น ออกไปจากห้องของฉันซะ" คีย์ไม่ได้ถอยหลัง กลับกัน เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อยแต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง แววตาคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเธอ—ผู้หญิงที่โดดเดี่ยวที่สุดในห้องสี่เหลี่ยมนี้ "คุณคิดว่าการโดนพักงานคือจุดจบของเกมนี้เหรอครับ?" คีย์ถามเสียงเรียบ "เปล่าเลย... มันคือจุดเริ่มต้นต่างหาก ตอนนี้คุณไม่มีตราอัยการคุ้มหัวแล้ว ไม่มีกฎระเบียบงี่เง่าคอยมัดมือมัดเท้าคุณไว้ คุณเป็นอิสระจากระบบที่เน่าเฟะนี้อย่างสมบูรณ์แบบ... และนั่นแหละ คือสิ่งที่พวกมันกลัวคุณที่สุด" คำพูดของเขาเหมือนคมมีดที่กรีดผ่านความมืดมิดในความคิดของเธอ รินรดานิ่งงัด สมองอันชาดฉลาดกำลังประมวลผลข้อเท็จจริงทั้งหมดที่คีย์จงใจโยนลงมาบนโต๊ะ "คุณต้องการอะไรกันแน่, คีย์?" รินรดาเงยหน้าขึ้นถาม ตรงเข้าประเด็นด้วยความเฉียบคมตามสัญชาตญาณนักกฎหมาย "ไม่มีทางที่คุณจะมานั่งปลอบใจอัยการที่ตกงานอย่างไร้ประโยชน์ ถ้าไม่มีผลประโยชน์ก้อนโตซ่อนอยู่ข้างหลัง" คีย์ยิ้มมุมปากอีกครั้ง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและเล่ห์กลแพรวพราว เขาสอดมือข้างหนึ่งเข้ากระเป๋าเสื้อกางเกง ก่อนจะหยิบแฟ้มหนังสีน้ำตาลเก่าคร่ำครึออกมาวางแผ่ลงบนกองเอกสารที่กำลังจะถูกเก็บใส่กล่องของรินรดา "ผมไม่ได้มาเพื่อต่อรองคดีครับ..." คีย์โน้มใบกระซิบใกล้หูเธอ กลิ่นอายบุหรี่จาง ๆ ผสมกับความเย็นชาของห้องแอร์ลอยเข้าปะทะจมูก "ผมมาเพื่อชวนคุณร่วมมือ... ในฐานะ 'คนนอกกฎหมาย' เหมือนกัน" รินรดาก้มลงมองแฟ้มหนังสีน้ำตาลนั้น นิ้วมือของเธอยังคงลังเล ชั่วขณะหนึ่งเธอนึกถึงอุดมการณ์ที่ยึดถือมาตลอดชีวิต—ความถูกต้องตามตัวบทกฎหมาย ความยุติธรรมที่โปร่งใส แต่สิ่งที่เธอได้รับตอบแทนกลับเป็นการถูกเตะโด่งออกจากระบบอย่างไร้เยื่อใย "เปิดดูสิครับ" คีย์กระตุ้น น้ำเสียงเย้ายวนแต่ทว่าจริงจังอย่างยิ่ง "แล้วคุณจะรู้ว่า หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่พวกมันพยายามซ่อนไว้ใต้พรมของศาลฎีกา... หน้าตาเป็นอย่างไร" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอยื่นมือออกไปสัมผัสกับแฟ้มหนังนั้น ความเย็นเฉียบของผิววัสดุส่งผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ เธอกำลังก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความถูกต้องกับความมืดสีเทา และเธอก็รู้ดีว่าเมื่อก้าวไปแล้ว จะไม่มีวันหันหลังกลับได้อีก ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะทันได้เปิดแฟ้มหนังออก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง—ไม่ใช่เสียงเคาะสุภาพแบบเดิม แต่เป็นการผลักประตูเปิดเข้ามาอย่างรุนแรงจนบานไม้กระแทกผนังเสียงดังสนั่น รินรดาและคีย์หันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้เป็นอธิบดีอัยการสำนักงานคดีพิเศษยืนหายใจหอบอยู่ตรงกรอบประตู ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด ในมือของเขากำโทรศัพท์มือถือสั่นเทา หน้าจอสว่างวาบแสดงข้อความแจ้งเตือนด่วน "คุณรินรดา... ทนายคีย์..." เสียงของอธิบดีอัยการสั่นระรัวจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ผู้พิพากษาประธานคณะตุลาการคดีลับ... เพิ่งถูกพบเป็นศพในห้องทำงานส่วนตัวเมื่อสามนาทีที่แล้ว... และตำรวจกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่เพื่อจับกุมคุณ สองคน!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงสีเทาไปพร้อมกับผมนะครับ