ความลับในแฟ้มลับ

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นหมึกพิมพ์ราคาถูก ลอยอวลอยู่ในห้องเก็บเอกสารใต้ดินของสำนักงานอัยการ แสงไฟนีออนสีตุ่นกะพริบถี่ทุกสามวินาทีราวกับมันกำลังจะหมดลมหายใจ คีย์ทิ้งน้ำหนักตัวพิงชั้นเหล็กสูงท่วมหัว ดวงตาคมกราบกวาดมองเอกสารในมือด้วยความนิ่งสงบผิดวิสัยคนเจ้าสำราญ แต่นิ้วโป้งที่เคาะลงบนสันแฟ้มเป็นจังหวะรัวเร็ว กลับฟ้องว่าสมองของเขากำลังคำนวณตัวเลขและความเสี่ยงอย่างบ้าคลั่ง “คุณกำลังเล่นกับไฟกองโต รินรดา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศระหว่างเขากับอัยการสาว รินรดาไม่ตอบ เธอยืนกอดอกอยู่ใต้แสงไฟสลัว ใบหน้างดงามเรียบเฉยจนเย็นชา ดวงตากลมโตคู่คมจับจ้องอยู่ที่แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลซีดในมือของชายหนุ่ม แฟ้มที่ระบุรหัสคดีปิดตายเมื่อห้าปี “ไฟที่ว่า... อาจจะเผาคนที่กุเรื่องขึ้นมาจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าด้วยเช่นกันครับ ทนายคีย์” เธอเน้นเสียงในคำสุดท้ายอย่างจงใจ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ “ถ้าคุณกลัวความร้อน ทำไมถึงยังดึงดันจะเปิดมันออกล่ะครับ?” คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ มีเพียงความเย้ยหยันในโชคชะตา เขาชายตามองหญิงสาวผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมจนยอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งความปลอดภัยของตัวเอง “ผมไม่ได้กลัวไฟ ริน... ผมแค่ไม่ชอบเล่นเกมที่รู้ผลลัพธ์อยู่แล้ว และที่สำคัญที่สุด ผมเกลียดการเป็นหมากที่ถูกเขี่ยทิ้งลงกระดาน” คีย์โยนแฟ้มอีกเล่มลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังทึบ “โดยเฉพาะหมากที่ถูกบังคับให้เดินตามเกมของคนตาย” รินรดาขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงาน แสงไฟนีออนสาดกระทบสันกรามคมชัดและแววตาดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงบ เธอเอื้อมมือไปเปิดแฟ้มเล่มนั้น หน้ากระดาษแรกลั่นกรอบแกรบตามกาลเวลา เผยให้เห็นรายชื่อยาวเหยียดของบุคคลที่ถูกระบุสถานะในระบบราชาการว่า ‘เสียชีวิต’ จากอุบัติเหตุเพลิงไหม้เมื่อเจ็ดปีก่อน บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น “รายชื่อทั้งหมดสี่สิบสองคน...” รินรดากระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยแต่ยังคงความเยือกเย็น “พวกเขาทั้งหมดคือพยานปากเอกในคดีทุจริตงบประมาณแผ่นดินล็อตใหญ่ที่สุดในรอบทศวรรษ... และพวกเขาทั้งหมดตายก่อนขึ้นศาลเพียงสัปดาห์เดียว” “ถูกต้อง และถ้าคุณเอาชื่อสี่สิบสองคนนี้ไปเทียบกับรายชื่อผู้บริจาครายใหญ่ของ ‘มูลนิธิรักษ์ประชา’ ที่คุณพยายามปกป้องด้วยอำนาจหน้าที่อัยการเมื่อเดือนก่อน คุณจะพบความจริงที่น่าสนุกทีเดียว” คีย์โน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบ กลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความเป็นอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “คนตายบริจาคเงินเข้ามูลนิธิการกุศลทุกเดือน... น่าประทับใจไหมล่ะครับ ระบบราชการไทยเนี่ย” รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนเป็นรอยขาว ความโกรธเกรี้ยวและรอยร้าวในอดีตเกี่ยวกับคดีของพ่อเธอกลับมาสั่นคลอนหัวใจอีกครั้ง เธอรู้ดีว่ามูลนิธิบังหน้านี้มีอิทธิพลมากแค่ไหน แต่นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องเงินใต้โต๊ะ มันคือสุสานของมนุษย์ที่ถูกลบตัวตนอย่างเป็นระบบ “มูลนิธินี้เป็นแค่ฉากหน้า... แล้วใครคือเจ้าของที่แท้จริง?” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่พยายามกด คีย์หุบยิ้ม ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว เขาดึงกระดาษแผ่นสุดท้ายออกจากซองเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ก้นแฟ้ม ยื่นมันให้เธอ “นั่นแหละคือเหตุผลที่เราสองคนยืนอยู่ตรงนี้... คนที่เซ็นอนุมัติงบก้อนแรกให้มูลนิธิเมื่อเจ็ดปีก่อน ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล แต่เป็น ‘อธิบดีอัยการ’ เจ้านายโดยตรงของคุณเอง” ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางห้องใต้ดิน รินรดานิ่งงัด ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายชาวาบตั้งแต่ปลายนิ้วจนถึงขั้วหัวใจ ข้อมูลที่ได้รับหนักหน่วงเกินกว่าสมองจะประมวลผลได้ทันท่วงที พ่อของเธอเคยเตือนเรื่องนี้ก่อนตาย... ท่านกำลังเข้าใกล้ความจริงชิ้นนี้ใช่ไหม? นี่คือเหตุผลที่พ่อต้องตายอย่างนั้นหรือ? “คุณรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว?” รินรดาเค้นเสียงถาม มือเรียวเล็กกำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ “นานพอที่จะรู้ว่า ถ้าเราก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว เราจะเป็นรายชื่อลำดับที่สี่สิบสามและสี่สิบสอดในแฟ้มนี้” คีย์ตอบเสียงเรียบ แต่แววตากลับไหววูบด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น ก่อนที่รินรดาจะได้กล่าวอะไรโต้แย้ง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนซีเมนต์ดังใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ เงาสูงใหญ่ทาบทับลงบนประตูกระจกฝ้าของห้องเก็บเอกสาร แสงไฟนีออนด้านนอกดับลงพรวดเดียว ทิ้งให้ทั้งห้องจมอยู่ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงก่ำสาดส่อง คีย์คว้าแขนรินรดากระชากเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ปิดปากเธอด้วยมือหนาแน่นไม่ให้ส่งเสียงเล็ดลอด ขณะที่มืออีกข้างชักอาวุธปืนพกสั้นออกมาจากแจ็กเก็ตอย่างเงียบเชียบที่สุด ลมหายใจของทั้งคู่รดรดกันในความตึงเครียด ลูกบิดประตูห้องเก็บเอกสารค่อยๆ หมุนช้าๆ... มีคนกำลังไขเข้ามา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เกมหมากรุกสีเทานี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ