เบาะแสในความมืด

กลิ่นอับของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ในห้องเก็บสำนวนคดีร้างยามวิกาล ให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังหายใจเอาความตายของคนอื่นเข้าไปในปอดทีละน้อย "คุณแน่ใจหรือครับว่าสิ่งที่ศาลกำลังตามหา... ถูกซ่อนอยู่ในสุสานกระดาษใกล้พังนี่ ไม่ใช่เพราะคุณแค่อยากใช้เวลาอยู่กับผมสองต่อสองในบรรยากาศชวนขนลุกแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำติดจะยียวนของคีย์ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากลับกวาดมองไปรอบห้องราวกับสัตว์ป่ากำลังประเมินอาณาเขต ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไม่เป็นทางการ เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารคดีเก่าคร่ำคร่าในมือ เธอสวมถุงมือยางสีขาวสะอาด ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยเพื่อโฟกัสกับตัวอักษรหมึกซึมที่เริ่มเลือนรางตามกาลเวลา "ถ้าคุณมีเวลาว่างพอจะมาหยอดคำหวานไร้สาระ ช่วยเอาสมองส่วนนั้นไปคิดดีกว่าครับว่า ทำไมคดีฆาตกรรมอำพรางเมื่อห้าปีก่อน ถึงมีเอกสารบันทึกการชันสูตรหายไปอย่างไร้ร่องรอยสามหน้าเต็มๆ" อัยการสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนาที่เย็นเยียบและเฉียบคมดุจใบมีดโกน คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยเสน่ห์แบบผู้ชายอันตราย เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะไม้เก่าๆ ที่รินรดากำลังนั่งชันสูตรความจริงทีละหน้า กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือจางปะปนกับกลิ่นฝุ่น ทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นอย่างประหลาด "ความจริงก็เหมือนผู้หญิงสวยๆ ครับคุณอัยการ ยิ่งเราพยายามถอดเสื้อผ้ามันออกมากเท่าไหร่ เราก็ยิ่งพบรอยแผลเป็นที่น่าเกลียดน่ากลัวซ่อนอยู่ข้างในมากขึ้นเท่านั้น... คุณแน่ใจนะว่าอยากเห็นมันจริงๆ" คีย์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น รินรดารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะชั่วขณะหนึ่ง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่มักเกิดขึ้นทุกครั้งที่เธอยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับทนายหนุ่มผู้นี้ เขาเป็นเหยื่อและผู้ล่าในคนเดียวกัน เป็นคนสีเทาที่รู้จุดอ่อนของเธอดีเสียยิ่งกว่าตัวเธอเอง "ผมคงไม่ต้องเตือนคุณหรอกนะครับว่า การขุดคุ้ยคดีของเหยื่อรายแรก... มักจะทำให้คนที่ถือพลั่วต้องตกลงไปฝังอยู่ในหลุมเดียวกัน" คีย์กระซิบเสียงแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนเกือบจะถึงใบหูของเธอ รินรดานิ่งงัด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ปรายตามองทนายหนุ่มด้วยแววตาที่ว่างเปล่าแต่เฉียบขาด "ถ้าหลุมนั้นมันมีความยุติธรรมฝังอยู่ด้วย... ต่อให้ต้องลงไปนอน ผมก็คิดว่ามันคุ้มค่าที่จะขุดครับ" คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มมุมปากของคีย์เลือนหายไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบของอดีตนายตำรวจฉายแววซับซ้อนบางอย่างที่อ่านไม่ออก เขาถอยหลังกลับไปยืนเว้นระยะห่างตามเดิม ท่าทีเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที "ตกลง... ถ้าคุณอยากเล่นเกมนี้ให้สุดทางนัก งั้นก็ลองดูนี่สิครับ" คีย์หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าที่ซ่อนอยู่ใต้กองหนังสือพิมพ์เก่าออกมาวางบนโต๊ะ "ผมไม่ได้บังเอิญพาคุณมาที่นี่เพื่อเดินเล่นหรอกนะอัยการ... สิ่งที่คุณตามหามันอยู่ในนี้แล้ว" รินรดามองซองเอกสารนั้นด้วยความระแวง เธอยื่นมือสวมถุงมือยางไปหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง กระดาษข้างในเปราะบางและเหลืองกรอบ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอกลับไม่ใช่สำนวนคดี หากแต่เป็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่น *“ถ้าคุณกำลังอ่านข้อความนี้ แปลว่าพวกมันยังคงตามหาความจริงที่ถูกฝังกลบ... แต่อย่าลืมมองย้อนกลับไปข้างหลัง เพราะคนที่คุณไว้ใจที่สุด อาจเป็นคนถือมีดเล่มเดียวกับที่ปาดคอฉัน”* ลายเซ็นต์ย่อที่มุมกระดาษทำให้ลมหายใจของรินรดาติดขัดในลำคอ มันคือลายมือของเหยื่อรายแรก... เหยื่อที่ตำรวจสรุปสำนวนว่าเป็น "การฆ่าตัวตาย" เมื่อห้าปีก่อน และความเย็นเยียบก็แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เมื่อเธอนึกขึ้นได้ว่า... ซองเอกสารฉบับนี้ เพิ่งถูกใส่ไว้ในห้องเก็บสำนวนที่ล็อคกุญแจหนาแน่นถึงสองชั้น และมีเพียงเธอและคีย์เท่านั้นที่ยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ รินรดายังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดที่ปลายทางเดินนอกห้อง มันเป็นเสียงรองเท้าหนังที่ย่ำเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อย่างมั่นคง และไม่มีทีท่าว่าจะหลบซ่อน คีย์หุบยิ้มสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ประตูทางออกทันที ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้แน่นอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีการลังเล "ปิดไฟ... ซะ" คีย์กระซิบสั่งเสียงเข้ม แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "มีคนต้อนเราเข้ามุมแล้ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เกมหมากรุกสีเทานี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ