กลยุทธ์ทนายตัวร้าย

เสียงของเครื่องปรับอากาศในห้องสอบสวนส4/3 ทำงานแข่งกับความเงียบงันที่กดทับจนเกือบได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง คีย์นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะสแตนเลสขัดมัน เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่ได้มาสมัยยังสวมเครื่องแบบตำรวจ มือข้างหนึ่งเคาะปากกาหมึกซึมด้ามหรูลงบนพื้นโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ขณะที่สายตาสีเข้มคมกริบราวกับสัตว์นักล่ากำลังจดจ้องร่างสั่นเทาของ "ประวิทย์" อดีตผู้จัดการฝ่ายบัญชีบริษัทขนส่งยักษ์ใหญ่ ผู้ต้องสงสัยคนสำคัญในคดีทุจริตยักยอกทรัพย์และเชื่อมโยงคดีฆาตกรรมอำพราง "คุณกำลังทำให้ผมเสียเวลา, คุณประวิทย์" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้แผ่นหลังของประวิทย์ชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ แม้ว่าในห้องนี้จะเย็นยะเยือกด้วยอุณหภูมิสิบแปดองศาก็ตาม รินรดานั่งกอดอกอยู่ตรงมุมมืดของห้อง สายตาของอัยการสาวจับจ้องทุกอณูการเคลื่อนไหวของทนายจำเลยหนุ่ม เธอรู้ดีว่าเกมนี้คีย์ไม่ได้กำลังใช้กำลังบังคับ แต่เขากำลังใช้ "มีดผ่าตัดทางจิตวิทยา" เลาะเอาความจริงทีละชิ้นออกจากปากของเหยื่ออย่างเลือดเย็น "ผม... ผมไม่รู้เรื่อง ผมบอกแล้วไงว่าผมแค่เซ็นเอกสารตามคำสั่งท่านประธาน" ประวิทย์เสียงสั่นเครือ ริมฝีปากแห้งผากจนต้องใช้ลิ้นเลียซ้ำ ๆ "คำสั่ง?" คีย์ทวนคำ หัวเราะในลำคอเบา ๆ ช่างเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขสิ้นดี "เอกสารเบิกจ่ายเงินสามสิบล้านบาทเมื่อคืนวันที่สิบห้า... ลงลายมือชื่อคุณ ประทับตราโดยคุณ และคนที่เดินถือกระเป๋าเงินสดออกจากตู้เซฟในเวลาตีสองสิบห้า..." คีย์หยุดพูดไปชั่วขณะ โน้มตัวไปข้างหน้า สายตาจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่หลบเลี่ยงของอีกฝ่าย "...ก็คือคุณ" "มันเป็นการจัดฉาก! ผมถูกใส่ร้าย!" ประวิทย์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มคว่ำ "นั่งลง, คุณประวิทย์" คีย์สั่ง เสียงต่ำแต่เฉียบขาดราวกับคำประกาศิต "อย่าทำให้ความพยายามในการรักษาเกียรติยศเฮงซวยครั้งสุดท้ายของคุณมันดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้เลย" รินรดามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คีย์ไม่ใช่ทนายความสายยุติธรรมตามตำราเรียนกฎหมาย เขากล้าเหยียบย่ำเส้นแบ่งศีลธรรมเพื่อแลกกับการบีบให้ความจริงปรากฏ และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาทั้งอันตรายและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน "คุณกลัวใครกันแน่ ประวิทย์?" คีย์เปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลง ราวกับผู้ชายใจดีที่กำลังรับฟังปัญหาของน้องชาย "คนที่สั่งให้คุณทำ... เขารับประกันความปลอดภัยให้ครอบครัวคุณจริง ๆ หรือ? หรือว่าป่านนี้... ลูกสาวฝาแฝดวัยเจ็ดขวบของคุณที่โรงเรียนอนุบาล... กำลังนั่งกินขนมปังฝีมือคนแปลกหน้าที่พ่อของพวกเธอไม่มีวันได้เจอหน้าอีกแล้ว?" ประวิทย์สะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวขีดสุด ภาพความจริงที่พยายามปิดบังพังทลายลงในพริบตา เมื่อชื่อของลูกสาวถูกดึงเข้ามาเป็นเดิมพันในเกมหมากรุกนี้ "คุณ... คุณรู้ได้ยังไง..." เสียงของประวิทย์ขาดหฝ้างหาย กลายเป็นเสียงสะσόไห้โฮออกมาอย่างหมดสภาพ กำแพงการป้องกันตัวพังทลายลงราบคาบ "ผมเป็นอดีตตำรวจ, คุณประวิทย์" คีย์ยิ้มเย็นชา หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลโยนไปกลางโต๊ะ "และผมเกลียดพวกฆาตกรที่เอาเด็กมาเป็นเครื่องมือที่สุด... เซ็นชื่อลงในคำให้การซะ แล้วผมจะทำให้แน่ใจว่าลูกของคุณจะยังมีพ่อคอยกอดในวันที่ออกจากเรือนจำ" รินรดามองดูเอกสารสารภาพผิดที่ถูกเลื่อนไปตรงหน้าผู้ต้องสงสัย หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนัก คีย์ชนะอีกแล้ว เขาชนะด้วยการเล่นกับความกลัวและจุดอ่อนของมนุษย์อย่างแม่นยำราวกับวางแผนไว้ล่วงหน้าทุกก้าว แต่ทว่า... ในวินาทีที่ประวิทย์กำลังจะจรดปากกาลงบนกระดาษ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ใครจะทันอนุญาต ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง เจ้าหน้าที่สืบสวนหน้าตาตื่นตระหนกวิ่งเข้ามา กระซิบกระซาบรายงานข้างหูของรินรดาสองสามประคำ สีหน้าของอัยการสาวที่เคยเยือกเย็นมาตลอด เปลี่ยนเป็นซีดเผือดในเสี้ยววินาที เธอหันขวับมามองหน้าคีย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง "มีปัญหาอะไร รินรดารab?" คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น รินรดากัดริมฝีปากแน่น มือที่ถือแฟ้มเอกสารสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเอ่ยประโยคที่ทำลายชัยชนะทั้งหมดลงในพริบตา "คุณประวิทย์... เพิ่งถูกพบเป็นศพอยู่ในห้องน้ำชั้นล่าง... เมื่อห้านาทีที่แล้วครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เกมหมากรุกสีเทานี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ