ค่ำคืนแห่งความสับสน

กลิ่นกาแฟดำที่เย็บเฉียบจนเกือบหมดไออุ่น ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องทำงานของสำนักงานทนายความยามเที่ยงคืนอบอุ่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้เงาของเอกสารสำนวนคดีกองโตทอดยาวทับซ้อนกันราวกับกรงขังที่ถูกถักทอขึ้นด้วยตัวบทกฎหมาย รินรดานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ตัวตรงแน่วราวกับไม้บรรทัดเหล็ก ปลายนิ้วเรียวสวยประสานกันไว้บนตักเพื่อกดข่มอาการสั่นเทาเล็กน้อยที่เธอไม่อณุญาตให้มันแสดงออกมา สายตาของเธอไม่ได้มองเอกสารตรงหน้า แต่มันกำลังตรึงอยู่ที่ชายหนุ่มผู้ยืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกฝ้า คีย์ถอดเสื้อสูทเนื้อดีออกพาดไว้บนพนักเก้าอี้ เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ สมัยยังเป็นตำรวจหน่วยสืบสวน ปลายนิ้วของเขากำลังคีบแก้วคริสตัลที่มีวิสกี้สีอำพันหลงเหลืออยู่ก้นแก้ว ดวงตาคมกราบกวาดมองออกไปนอกกระจกที่สะท้อนภาพเมืองหลวงยามวิกาล ก่อนจะหันกลับมาสบตากับอัยการสาวผู้เคร่งครัด "คุณกำลังเล่นกับไฟ, คุณคีย์" เสียงของรินรดาเรียบนิ่งและเย็นเยียบ แต่ก้องกังวานในความเงียบงัน "และหลักฐานชิ้นล่าสุดที่คุณดึงขึ้นมาจากสำนวนลับ... มันไม่ได้พิสูจน์ว่าจำเลยบริสุทธิ์ แต่มันกำลังลากเราทั้งคู่ลงไปในหลุมพรางที่คนมีอำนาจขุดรอไว้ต่างหาก" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยเสน่ห์อันตราย เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ช้าๆ ทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทำให้รินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "หลุมพรางเหรอครับ, ท่านอัยการ?" คีย์โน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบโต๊ะทำงาน โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นหญ้าแฝกและจางๆ ของแอลกอฮอล์จากตัวเขา "หรือว่าคุณกำลังกลัว... กลัวว่าตรรกะและกฎหมายอันสวยงามที่คุณยึดถือมาตลอดชีวิต มันกำลังจะพังทลายลงด้วยมือของผมเอง" ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ รินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของชายหนุ่ม หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อคำขู่ แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่รุกล้ำอาณาเขตทางใจอย่างอсกหน้าอosกตา เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้น พยายามค้นหาความจริงจองหรือหน้ากากจอมปลอม แต่สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงความเวิ้งว้างและแรงดึงดูดบางอย่างที่พร้อมจะแผดเผาทุกอุดมการณ์ให้มอดไหม้ "ถอยไป, คุณคีย์" รินรดาเอמהเสียงกระซิบ ดวงตาคู่สวยฉายแววเตือนส。ม แต่ร่างกายกลับไม่ขยับหนี "ถ้าผมไม่ถอยล่ะครับ?" คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย้ายวนและท้าทายในเวลาเดียวกัน "คุณจะใช้มาตราไหนมาจับกุมผม... มาตราฐานทางจริยธรรม หรือข้อหาทำให้หัวใจของอัยการสาวผู้เที่ยงธรรมต้องไขว้เขวกันแน่ล่ะครับ" บรรยากาศในห้องราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น อุณหภูมิรอบตัวสูงขึ้นอย่างน่าประหลาด รินรดารู้สึกว่าการหายใจเข้าแต่ละครั้งเต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้ชายคนนี้ สัญชาตญาณเตือนให้เธอลุกขึ้นและเดินหนีจากสถานการณ์อันตรายนี้เสีย แต่เหตุผลและแรงปรารถนาลึกๆ กลับตรึงเธอไว้กับเก้าอี้ มือของคีย์เอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาเคล้าคลอข้างแก้มเนียนของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วปัดผ่านผิวแก้มทำเอารินรดาสะấuเล็กน้อยราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่านสันหลัง "คุณมัน... คนอันตรายที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา" รินรดาพูดลอดไรฟัน พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา "แต่คุณก็ปฏิเสธไม่ได้ใช่ไหมครับว่า... คุณกำลังสนุกกับเกมนี้" คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ในวินาทีที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากตอบโต้ด้วยถ้อยคำที่เฉียบคมที่สุด ทันใดนั้น... *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานแผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศสีเทานั้นลงในพริบตา ทั้งสองคนผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับต้องมนต์สะกด รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเยือกเย็นกลับคืนมา ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหูโทรศัพท์ด้วยมือที่ยังคงสั่นระริก "รินรดาพูดค่ะ" เธอกลอกเสียงลงไป "ท่านอัยการครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว..." เสียงปลายสายหอบสะท้านและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "เจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์เพิ่งโทรมาแจ้งด่วน... ศพของพยานปากเอกที่เราซ่อนไว้ในเซฟเฮาส์ ถูกพบว่าเสียชีวิตแล้วเมื่อสิบนาทีที่แล้ว และ... และที่สำคัญที่สุด ในมือของศพกำเอกสารลับชิ้นสุดท้ายที่พวกเราตามหาอยู่ แต่เอกสารในมือเขากลับไม่ใช่ฉบับจริง... มันคือสำเนาคำสั่งลับที่ลงนามโดย... พ่อของคุณเอง!" โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน รินรดาดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าซีดเผือดลงในฉับพลัน เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ ข้อมูลในหัวตีรวนจนแทบระเบิด พ่อของเธอที่เสียชีวิตไปแล้วจากคดีความยุติธรรมในอดีต... กลับมีชื่อลงนามในคำสั่งลับที่เพิ่งปรากฏขึ้นในที่เกิดเหตุฆาตกรรมสดๆ ร้อนๆ! เธอกวาดตามองกลับไปหาคีย์ ทว่าชายหนุ่มในยามนี้ไม่ได้มีแววตากลอกกลิ้งเจ้าเล่ห์เช่นเมื่อครู่ ทว่ากลับดูลึกล้ำ เยียบเย็น และจ้องมองเธอนิ่งสนิทราวกับเขารู้ความจริงทั้งหมดนี้อยู่แล้วตั้งแต่ต้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เกมหมากรุกสีเทานี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ