รอยเลือดบนเอกสาร

ความมืดของลานจอดรถใต้ดินชั้นใต้สุดไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบ แต่มันคือกรงขังขนาดใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของไอฝนและควันไอเสีย "อย่าขยับ" เสียงกระซิบของคีย์ต่ำทุบทำลายความเงียบงันลงทันที มือหนาคว้าข้อแขนของรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ถึงกับเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะหยุดยั้งฝีเท้าของอัยการสาวที่กำลังจะก้าวตามพิกัดบนหน้าจอโทรศัพท์ สายตาของอดีตตำรวจกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วราวกับเรดาร์ สัญชาตญาณนักล่าที่เคยหลับใหลถูกปลุกให้ตื่นขึ้นเต็มพิกัดในเสี้ยววินาที รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความกลัวที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเยือกเย็น เธอยังคงรักษาความนิ่งได้ดี "คุณกลัวเหรอครับ... ทนายคีย์" เธอจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงที่เย้ยหยันเล็กน้อย เพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกในอก "ผมไม่ได้กลัวความตาย คุณอัยการ... แต่ผมเกลียดการตายโง่ๆ ในที่ที่จัดฉากไว้ต้อนรับ" คีย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบสะท้อนแสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากเสาต้นที่สาม บนพื้นคอนกรีตห่างจากพวกเขาไปไม่ถึงห้าเมตร แฟลชไดรฟ์พลาสติกสีดำสนิทที่มีคราบเลือดแห้งกรังยังคงนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น มันคือวัตถุพยานที่ส่งตรงมาจากอดีต—อดีตที่ฆ่าพ่อของเธอ และอดีตที่กำลังไล่ล่าพวกเขาในเวลานี้ คีย์ปล่อยมือจากแขนของเธอ ชักปืนพกขนาด 9 มม. ออกจาก holster ใต้สูทอย่างเงียบเชียบ การเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่วและเป็นมืออาชีพจนรินรดาต้องลอบกลืนน้ำลาย เธอเองก็เอื้อมมือไปแตะปืนพกประจำตัวที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูทเช่นกัน ความสัมพันธ์สีเทาระหว่างพวกเขาในยามปกติดูเหมือนคู่กัดที่พร้อมจะหักเหลี่ยมกันได้ทุกเมื่อ แต่ในวินาทีนี้... มันกลับกลายเป็นพันธะร่วมเป็นร่วมตายอย่างไร้รอยต่อ "ตามผมมาทางนี้... ชิดเสาไว้" คีย์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้ถกเถียง พวกเขาย่างเท้าเข้าไปใกล้แฟลชไดรฟ์มรณะนั้นทีละน้อย ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานคอนกรีตกระทบพื้นดัง *ติ๊ด... ติ๊ด...* เป็นระยะ ทว่า เมื่อคีย์ก้มลงใช้ด้ามปืนเขี่ยวัตถุดังกล่าวให้พลิกหงายเพื่อตรวจสอบความปลอดภัย รินรดาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รอยเลือดบนแฟลชไดรฟ์นั้น... ยังสดเกินกว่าจะเป็นของที่ทิ้งไว้หลายปีตามคดีของพ่อเธอ "มันไม่ใช่ของเก่า..." รินรดากล่าวเสียงแผ่ว ความตระหนักรู้บางอย่างพุ่งวาบเข้ามาในหัว "นี่มันเพิ่งเกิดขึ้น... มันคือการส่งสาร" คีย์ไม่ได้ตอบทันที เขาย่อตัวลงใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อแฟลชไดรฟ์นั้นขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ ใต้แสงไฟสลัว เขาสังเกตเห็นรอยสลักขนาดเล็กที่ด้านข้างของพลาสติก "นี่มันรหัสผ่านของระบบเซิร์ฟเวอร์สำนักงานอัยการ... คนที่ส่งมันมาไม่ได้ต้องการแค่ขู่คุณ แต่มันกำลังบอกว่า... หลักฐานตัวจริงที่หายไปจากคลังเก็บของเมื่อคืนซ่อนอยู่ที่นี่" ประโยคนั้นทำให้รินรดาชะงัก หลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดที่จะมัดตัวผู้อยู่เบื้องหลังการตายของพ่อเธอ ซึ่งควรจะถูกเก็บรักษาไว้อย่างแน่นหนาในห้องมั่นคงของสำนักงานอัยการ กลับถูกขโมยออกไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อคืนนี้ และตอนนี้ มันกำลังถูกใช้เป็นเหยื่อล่อให้พวกเขาเดินลงมาติดกับ *กริ๊ก...* เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นแผ่วเบามาจากมุมอับของเสาเข็มฝั่งตรงข้าม สัญชาตญาณดิบทำงานทันที คีย์คว้าเอวรินรดาแล้วดึงหลบหลังเสาปูนขนาดใหญ่ในเสี้ยววินาที กระสุนปืนนัดหนึ่งเจาะทะลุกระจกหน้ารถยนต์ที่จอดอยู่ใกล้ๆ จนแตกละเอียด เสียงคำรามของอาวุธปืนเก็บเสียงดัง *ฟึบ!* ตามมาติดๆ "หมอบลง!" คีย์ตะโกนพร้อมกับดันร่างของอัยการสาวให้ราบไปกับพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ ตัวเขาเองใช้เสาปูนเป็นโล่กำบัง พร้อมกับเล็งปืนสวนกลับไปยังความมืดทันที กระสุนอีกสองนัดพุ่งชนเสาปูนจนสะเก็ดหินกระเด็นใส่ใบหน้าของรินรดา แต่เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะยกมือขึ้นเช็ดเลือดซอยเล็กๆ นั้น สมองอันปราดเปรื่องกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว *พวกมันรู้ว่าเราจะมา... พวกมันรู้รหัส... และพวกมันกำลังต้องการปิดปากเราทั้งคู่ก่อนที่เราจะเปิดไฟล์นั้น* "คีย์... แฟลชไดรฟ์ในมือคุณ!" รินรดาตะโกนแข่งกับเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้จากหลายทิศทาง "ผมเก็บมันไว้อย่างดี..." คีย์เหลือบมองเธอนิ่ง แม้สถานการณ์จะคับขันจนแทบเอาชีวิตไม่รอด แต่ริมฝีปากของชายหนุ่มกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันโชคชะตาที่รินรดาคุ้นเคยดี "แต่ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญของเรา จะไม่ได้มาแค่คนเดียวนะครับ อัยการคนสวย" เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าทางออกฉุกเฉิน ห่างจากเสาที่พวกเขายืนอยู่เพียงสิบเมตร แสงไฟจากไฟฉายแรงสูงกวาดส่องไปทั่วบริเวณ บังคับให้ทั้งคู่ต้องหมอบนิ่งอยู่ในเงาดำ ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของคีย์ที่วางอยู่บนพื้นก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฏเด่นหร่าบนหน้าจอ... *"ยินดีต้อนรับสู่เกมสุดท้าย... อัยการรินรดา และทนายผู้ภักดี เปิดดูไฟล์ในแฟลชไดรฟ์ซะ แล้วคุณจะรู้ว่า... คนที่ฆ่าพ่อของคุณ ยืนอยู่ใกล้คุณมากกว่าที่คุณคิด"* รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอยลสายตาช้าๆ ไปมองชายหนุ่มที่อยู่เคียงข้าง ท่ามกลางความมืดและกลิ่นควันปืน คีย์ยังคงจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของเขามีรอยยิ้มจางๆ ที่ซ่อนความลับนับร้อยเอาไว้ ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขากำแฟลชไดรฟ์เปื้อนเลือดนั้นแน่นขึ้นทีละน้อย... ทีละน้อย... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเกมสีเทานี้ด้วยกันนะครับ พยานปากเอก