ความไว้ใจคือความตาย

รสชาติของกาแฟดำเย็นจัดที่ตั้งทิ้งไว้จนน้ำแข็งละลาย เจือจางความเข้มข้นจนขมปร่าติดปลายลิ้น เปรียบเสมือนความจริงในสำนวนคดีบนโต๊ะทำงานของรินรดาในยามวิกาลนี้ ไม่มีสิ่งใดบริสุทธิ์ผุดผ่อง ทุกตัวอักษรในเอกสารคำฟ้องอาญามาตรา 157 ถูกพิมพ์ด้วยหมึกสีดำสนิท ทว่าซ่อนรอยด่างพร้อยของอำนาจมืดเอาไว้ทุกบรรทัด เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ ไม่จำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นมอง เธอก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายเฉพาะตัว—กลิ่นบุหรี่มวนบางเจือจางด้วยน้ำหอมราคาแพงของผู้ชายที่ชื่อคีย์ "คุณมาดึกเกินไปสำหรับทนายความที่ชนะคดีเมื่อช่วงบ่ายนะครับ คุณคีย์" รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากกระดาษแผ่นสุดท้าย เสียงของเธอนิ่งเรียบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวาดหวั่น แต่ปลายนิ้วที่ประสานกันบนตักกลับจิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและแหบพร่า เขาไม่ได้นั่งลงตามคำเชิญ แต่กลับเลือกที่จะยืนค้ำโต๊ะทำงานของเธอโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเธอได้กลิ่นไอน้ำฝนที่ติดตัวเขามา "ชัยชนะในศาลไม่ได้หมายความว่าเราชนะสงครามนะครับ ท่านอัยการ" คีย์ทอดเสียงช้าๆ สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองเอกสารลับบนโต๊ะของเธอ "โดยเฉพาะเมื่อคุณกำลังพยายามขุดคุ้ยหลุมศพที่ผมอุตส่าห์กลบฝังมันไว้อย่างดี" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววเยือกเย็นและดุดันในเวลาเดียวกัน เธอไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า ผู้ชายตรงหน้ามีแรงดึงดูดบางอย่าง—แรงดึงดูดที่เป็นอันตรายถึงชีวิต ประสบการณ์ในอดีตสอนเธอมาตลอดว่า ความไว้ใจคือความอ่อนแอ และความอ่อนแอคือความตาย "หลุมศพที่คุณกลบ... หรือซากศพที่คุณกำลังปกป้องกันแน่ครับ คุณคีย์" เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงคมกริบไม่แพ้กัน "เอกสารเส้นทางการเงินของบริษัทเชลล์คอมพานีเมื่อสามปีก่อน ถูกส่งมาที่โต๊ะทำงานของผมเมื่อช่วงบ่าย ลายมือชื่อในการอนุมัติวงเงินสิบล้านบาทนั่น... เป็นลายมือของอดีตสารวัตรมือปราบผู้ผันตัวมาเป็นทนายความอย่างคุณใช่ไหมครับ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น คีย์ไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือลนลานอย่างที่ควรจะเป็น รอยยิ้มมุมปากของเขากลับยิ่งลึกขึ้น แววตาคู่นั้นไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขายืดตัวตรง ยัดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ "คุณฉลาดเกินไปแล้วครับ รินรดา... นั่นคือเหตุผลที่ผมมักจะอดเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณไม่ได้" คีย์พูดด้วยน้ำเสียงที่เจือความเย้าหยวน แต่นัยน์ตากลับจริงจังจนน่ากลัว "คุณคิดว่าเอกสารแผ่นนั้นใครเป็นคนส่งให้คุณ? คุณคิดว่าความจริงที่คุณกำลังไขว่คว้า มันคือแสงสว่าง หรือเป็นแค่ไฟล่อแมลงเม่าให้บินเข้ากองไฟกันแน่" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขา แต่รัศมีทางความคิดและอุดมการณ์ของเธอกลับไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนแทบชิดตัวเขา ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่อ่านยากนั้น "ถ้าฉันเป็นแมลงเม่า ฉันก็ยินดีจะเผาตัวเองให้ตายคากองไฟ ดีกว่าจะปล่อยให้คนชั่วลอยนวลอยู่ใต้รื่นเงาความยุติธรรมจอมปลอม!" รินรดาเน้นย้ำทีละคำ "ตอบฉันมาคีย์... คืนที่พ่อของฉันถูกยิงเสียชีวิต คุณอยู่ที่ไหน และเอกสารฉบับนี้เกี่ยวข้องกับคดีของพ่อฉันด้วยใช่ไหม" ชื่อของ 'พ่อ' หลุดออกมาจากปากเธอ บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกในพริบตา คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่เคยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ฉายแววเจ็บปวดรวดร้าวขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกปิดตายด้วยหน้ากากความเยเย็นชาอย่างรวดเร็ว เขายื่นมือมาข้างหน้า ช้าๆ อย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเธอจะถอยหนี ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงที่ขอบกระดาษเอกสารแผ่นนั้น แล้วค่อยๆ เลื่อนมันกลับมาหาเธอ "ถ้าคุณอยากรู้ความจริง... คุณต้องเลือกระหว่างการเชื่อใจผมในฐานะคนที่อาจจะรู้ทางรอด หรือจะเดินหน้าสืบต่อแล้วกลายเป็นศพรายต่อไปเหมือนพ่อของคุณ" คีย์กระซิบชิดริมหูเธอ เสียงของเขานุ่มนวลแต่น่าสยดสยองในคราวเดียวกัน "จำไว้... ในเกมนี้ ไม่มีใครสะอาด และความไว้ใจ... คือความตาย" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวราวกับกลองศึก สัญชาตญาณนักกฎหมายบอกให้เธอถอยห่างจากปีศาจตนนี้ แต่จิตวิญญาณส่วนลึกกลับร่ำร้องโหยหาคำตอบที่เธอรอคอยมาตลอดชีวิต ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกไป เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของทางเดินด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างห้องทำงานที่แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ จากแรงกระแทกของวัตถุบางอย่างที่ถูกโยนเข้ามา! วัตถุสีดำสนิทกลิ้งหล่นลงมาหยุดอยู่แทบเท้าของทั้งคู่ มันคือแฟลชไดรฟ์พลาสติกสีดำที่มีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ และหน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของรินรดาก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์แปลกปลอมที่ระบุพิกัด GPS เป็นลานจอดรถใต้ดินของสำนักงานอัยการ พร้อมกับข้อความสั้นๆ ว่า: *"ถ้าอยากรู้ว่าใครฆ่าพ่อ... ลงมาดูด้วยตาตัวเองซะตอนนี้ ก่อนที่มันจะกลายเป็นศพที่สอง"*