ทนายปีศาจ

กลิ่นอายของกระดาษเอกสารเก่าปะปนกับกลิ่นกาแฟดำเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ในห้องสอบสวนขนาดเล็ก แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องกระทบลงบนโต๊ะไม้สักขัดมัน สะท้อนเงาใบหน้าของอัยการสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น รินรดากำลังจ้องมองกระดาษแผ่นหนึ่งในมือด้วยสายตานิ่งสนิท ตัวอักษรบนนั้นคืองคำให้การของพยานปากเอกในคดีฆาตกรรมอำพรางที่กำลังสั่นคลอนความน่าเชื่อถือของกระบวนการยุติธรรม ทว่าสิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าตัวสำนวนคำให้การ ก็คือลายเซ็นตวัดเฉียบคมที่กำกับอยู่ด้านล่าง... มันคือลายมือของคนที่เธอไม่อยากพบหน้ามากที่สุดในเวลานี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานไม้จะเปิดออก ปรากฏร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเทาเข้มที่สวมทับอย่างไม่ค่อยเรียบร้อยนัก รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและแววตาระยับราวกับเด็กหนุ่มผู้ถือไพ่เหนือกว่าในวงไพ่โป커 ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของ 'คีย์' ทนายความจำเลยผู้เคยสวมเครื่องแบบตำรวจมาก่อน "กาแฟสักแก้วไหมครับ คุณอัยการ หน้าตาคุณดูเคร่งเครียดเสียจนผมเกรงว่าเส้นเลือดในสมองจะ ot ซะก่อน" คีย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันแฝงความยียวนกวนประสาทไว้ในทุกพยางค์อย่างแนบเนียน รินรดาไม่ตอบ เธอวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะอย่างช้าๆ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งอารมณ์ขัน "คุณมาสายไปเจ็ดนาที ทนายคีย์ หรือว่าคุณกำลังใช้เวลาคิดข้อแก้ตัวให้พยานที่ให้การเท็จของคุณอยู่กันแน่" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่ได้เดินตรงไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามทันที หากแต่ก้าวเดินช้าๆ ไปรอบห้อง สายตากวาดมองสภาพแวดล้อมราวกับผู้มาเยือนพิพิธภัณฑ์ศิลปะ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ มือข้างหนึ่งเคาะนิ้วลงกับพนักเก้าอี้เป็นจังหวะช้าๆ "การมาสายเจ็ดนาทีไม่ใช่ความผิดทางอาญาหรอกครับ คุณรินรดา... มันเป็นเพียงกลยุทธ์ทางจิตวิทยาเล็กๆ น้อยๆ เพื่อดูว่า 'เหยื่อ' ของผมเริ่มสูญเสียความใจเย็นไปถึงไหนแล้วต่างหาก" คีย์เอียงคอมองเธอด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ "อีกอย่าง พยานของผมไม่ได้ให้การเท็จ เขาแค่... 'มองเห็น' เหตุการณ์ในมุมมองที่คนอื่นมองไม่เห็นก็เท่านั้นเอง" "มุมมองที่ถูกซื้อด้วยเงินและอิทธิพลน่ะหรือครับ?" รินรดาโต้กลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่คมกริบราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในสำลี เธอยื่นมือไปหยิบแฟ้มคดีขึ้นมาเปิดพลิกทีละหน้า "พยานปากเอกของคุณยืนยันหนักแน่นว่าจำเลยอยู่ในบ้านพักตอนเวลาเกิดเหตุ แต่กล้องวงจรปิดมุมอับที่ปากซอยจับภาพรถยนต์ของจำเลยวิ่งผ่านไปในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรจากจุดเกิดเหตุเมื่อเวลาห้าพิถีพิถันก่อนเกิดเหตุฆาตกรรมสิบนาที... คุณจะอธิบายความบังเอิญนี้ว่าอย่างไร ทนายปีศาจ" คำว่า 'ทนายปีศาจ' หลุดออกจากปากของอัยการสาวด้วยน้ำหนักที่หนักแน่น คีย์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากจางลงชั่วพริบตา ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและอันตรายยิ่งกว่าเดิม บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงทันทีเมื่อคนทั้งสองจ้องมองกันโดยไม่หลบสายตา "คุณเรียกผมว่าอะไรนะ... ปีศาจอย่างนั้นหรือ?" คีย์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เจือกลิ่นคาเฟอีน "ระวังคำพูดหน่อยนะครับ คุณอัยการ... คนที่รู้ว่าซอกมุมไหนของความยุติธรรมมีรอยโหว่มากที่สุด ไม่ใช่ปีศาจหรอกครับ แต่เป็นคนที่เคยพยายามจะซ่อมมันจนมือเปื้อนเลือดต่างหาก" ประโยคพูดนั้นแทงใจดำรินรดาเข้าอย่างจัง มือที่ประสานกันบนโต๊ะเผลอบีบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ภาพความทรงจำในอดีตเกี่ยวกับคดีของพ่อเธอกลับมาหลอนในหัวสมองอีกครั้ง ความยุติธรรมที่บิดเบี้ยว กฎหมายที่กลายเป็นเครื่องมือของคนมีอำนาจ... นั่นคือแผลเป็นที่คีย์เพิ่งจะจงใจสะกิดมันอย่างแม่นยำ "อย่ามาดึงเรื่องส่วนตัวมาเกี่ยวข้องกับการทำงานครับ" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว "คดีนี้มีชีวิตของผู้บริสุทธิ์เป็นเดิมพัน และพยานของคุณกำลังทำให้กระบวนการยุติธรรมพังทลายลง หากฉันพิสูจน์ได้ว่าคุณอยู่เบื้องหลังการซื้อตัวพยาน คุณเองนั่นแหละที่จะต้องเข้าไปนั่งในห้องขังแทนลูกความของคุณ" คีย์ยิ้มรับคำขู่เหล่านั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน เขายืดตัวพิงพนักเก้าอี้ตามเดิม ท่าทางผ่อนคลายตัดกับความตึงเครียดในแววตาของหญิงสาวอย่างสิ้นเชิง "คุณนี่น่าสนใจจริงๆ นะครับ คุณรินรดา... ความดื้อรั้นที่ไร้ทางออกของคุณ มันทั้งน่าชื่นชมและน่าสงสารในเวลาเดียวกัน คุณคิดว่าตัวเองกำลังปกป้องความถูกต้อง แต่ความจริงแล้ว คุณกำลังวิ่งไล่เงาที่ไม่มีวันจับต้องได้ต่างหาก" คีย์หยิบนามบัตรสีดำสนิทขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อสูท วางมันลงบนโต๊ะแล้วใช้นิ้วเลื่อนส่งไปตรงหน้าเธอ "พยานของผมจะไม่เปลี่ยนคำให้การ และเอกสารที่คุณถืออยู่ก็เป็นเพียงเศษกระดาษที่ไม่มีน้ำหนักมากพอจะทำอะไรผมได้หรอกครับ" รินรดาก้มมองนามบัตรสีดำไร้ลวดลาย บนนั้นมีเพียงเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวและตัวอักษรย่อ 'K' สลักด้วยฟอยล์สีเงินสะท้อนแสงไฟ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่เข้าใจในเจตนา "คุณเอานามบัตรนี้มาให้ฉันทำไม?" "เผื่อว่าสักวันหนึ่ง... เมื่อคุณเหนื่อยล้ากับการวิ่งตามความยุติธรรมจอมปลอมพวกนี้ และอยากรู้ว่าความจริงที่แท้จริงเบื้องหลังคดีนี้มันเน่าเฟะขนาดไหน..." คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อยด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ใกล้ใบหูของเธอ น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มและแฝงความหมายชวนขนลุก "โทรหาผม... แล้วผมจะแสดงให้คุณเห็นว่าโลกสีเทามันน่าอยู่กว่าที่คุณคิดมากนัก" พูดจบ คีย์ก็หันหลังและเดินไปยังประตูกระจกฝ้าโดยไม่รอคำตอบ รินรดานั่งนิ่งค้างอยู่กับที่ หัวใจเต้นระรัวด้วยความโกรธผสมผสานกับความสับสนที่เริ่มกัดกินจิตใจ เธอกำหมัดแน่น มองตามแผ่นหลังนั้นที่กำลังจะก้าวพ้นขอบประตู แต่ก่อนที่มือของคีย์จะเอื้อมไปแตะลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะรัวเร็วดังขึ้นจากด้านนอก ประตูกถูกผลักเปิดออกโดยผู้หมวดหนุ่มผู้ช่วยอัยการ สีหน้าของเขาซีดเผือกและหอบหายใจแรงราวกับเพิ่งวิ่งหนีตายมาจากที่ไกล "ท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ผู้หมวดร้องตะโกนเสียงหลง ลมหายใจสะดุดติดขัด รินรดาลุกขึ้นยืนทันที "มีอะไร ผู้หมวด ตั้งสติแล้วพูด" "รถบรรทุกที่ขนพยานปากเอก... ประสบอุบัติเหตุพลิกคว่ำบนทางด่วนเมื่อห้านาทีที่แล้วครับ!" ผู้หมวดรายงานด้วยเสียงสั่นเครือ "สภาพรถพังยับเยิน... และ... และพยานของเรา เสียชีวิตคาที่ในที่เกิดเหตุแล้วครับ!" คำพูดนั้นทำให้ห้องสอบสวนตกอยู่ในความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง รินรดานิ่งงัดไปชั่วขณะ สมองประมวลผลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอหันขวับกลับไปมองทางประตู คีย์หยุดเดินทันทีที่ได้ยินข่าว ร่างสูงของอดีตตำรวจหนุ่มค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง รอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาที่ยากจะคาดเดาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคีย์อีกครั้ง... แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชายที่เพิ่งเสียพยานสำคัญไป แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าอย่างเบ็ดเสร็จ และรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าเกมนี้จะจบลงอย่างไร ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกสีเทานี้ด้วยกันนะครับ