ศพในห้องปิดตาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางในอากาศ—มันไม่ใช่กลิ่นที่ควรลอยอบอวลอยู่ภายในห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูหราราคาเก้าหลักใจกลางเมืองหลวง รินรดา Standing นิ่งสนิทอยู่หน้าบานประตูไม้สักทองสลักลายวิจิตร ปลายนิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงแตะอยู่บนกลอนประตูที่ถูกสับล็อกไว้อย่างแน่นหนาจากด้านใน เสียงเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ส่งเสียงครางต่ำฮัมเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแก้วหูอื้ออึง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความปั่นป่วนในช่องท้อง เธอไม่ใช่เด็กฝึกงานที่เพิ่งก้าวเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมเป็นครั้งแรก ในฐานะอัยการสาวผู้ผ่านคดีฆาตกรรมอำพรางมาโชกโชน กลิ่นอายของความตายคือสิ่งที่เธอคุ้นเคยดีเสียยิ่งกว่ากลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนโต๊ะทำงาน ทว่า เบื้องหลังบานประตูบานนี้... คือร่างของ "ประเสริฐ" สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของฉายา "มือปราบคอรัปชัน" ผู้กำลังจะขึ้นอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลในอีกสิบสองชั่วโมงข้างหน้า และที่สำคัญที่สุด เขาคือพยานปากเอกคนเดียวที่จะพลิกคดีทุจริตหมื่นล้านที่เธอกำลังตามล่าอยู่ "ล็อกสนิทจากข้างใน... ไม่มีทางที่บุคคลภายนอกจะเข้าออกได้ เว้นเสียแต่ว่าท่าน ส.ส. จะมีวิชาตัวเบาเหินฟ้าทะลุกระจกตึกสูงชั้นสี่สิบห้าลงไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำและติดจะยียวนเล็กน้อยดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร—คีย์ อดีตนายตำรวจร้อยเอกผู้ผันตัวมาเป็นทนายความฝีมือฉกาจ ผู้ชายที่มักจะปรากฏตัวในที่เกิดเหตุเร็วกว่ากองพิสูจน์หลักฐานเสมอ และมักจะมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เธอมองว่ามันน่ารำคาญพอๆ กับความฉลาดเป็นกรดของเขา "คุณมาทำอะไรที่นี่, คุณคีย์" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องรอยต่อของบานประตู "พื้นที่ตรงนี้อยู่ระหว่างการควบคุมของอัยการและตำรวจ ทนายจำเลยอย่างคุณไม่มีสิทธิ์ก้าวล่วงเข้ามาในเขตหวงห้าม" คีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ เขาไม่ได้สวมถุงมือยางเหมือนเธอ แต่เลือกที่จะเอามุกมือล้วงกระเป๋าเสื้อสูทเนื้อดีอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบใต้กรอบขนตานั้นกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยความรวดเร็วรากับเรดาร์ตรวจจับความลับ "อัยการสาวคนเก่งกำลังตื่นตระหนก... ผมสังเกตเห็นชีพจรที่ลำคอของคุณเต้นเร็วกว่าปกติสามสิบเปอร์เซ็นต์" คีย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกินระยะห่างทางสังคม น้ำเสียงของเขาเจือแววเย้าหยอกแต่แฝงความจริงจังที่น่ากลัว "คุณกลัวว่าพยานปากเอกของคุณจะตาย... หรือคุณกลัวว่า 'ความลับ' ที่เขารู้ จะตายไปพร้อมกับลมหายใจของเขามากกว่ากันล่ะ?" รินรดาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เธอเกลียดการถูกอ่านใจ... โดยเฉพาะการถูกอ่านทะลุปรุโปร่งจากผู้ชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะพิพากษาเสมอ "ถอยไป, คีย์" เธอเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "ถ้าคุณยังไม่อยากโดนข้อหาขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงาน" "เชิญตามสบายครับ ท่านอัยการ" ทนายหนุ่มยอมถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างว่าง่าย แต่รอยยิ้มยียวนนั้นยังคงประดับอยู่บนมุมปาก "เพียงแต่... ผมแค่อยากจะเตือนด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อนร่วมวิชาชีพ ห้องปิดตายในทางอาชญากรรม ไม่เคยมีอยู่จริง มันเป็นแค่ภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นโดยคนที่ฉลาดกว่าตำรวจ... และบางที อาจจะฉลาดกว่าคุณด้วย" คำพูดของเขาเหมือนมีเข็มเล่มเล็กๆ มาทิ่มแทงความมั่นใจของเธอ รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตาสำรวจบานประตูอีกครั้ง กลอนประตูนิรภัยระบบดิจิทัลและสลักเหล็กด้านในถูกเลื่อนปิดสนิท หน้าต่างทุกบานในห้องเพนต์เฮาส์ถูกล็อกตายจากด้านในไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีทางเข้า ไม่มีทางออก อากาศภายในถูกปิดตายราวกับหลุมศพ เธอตัดสินใจส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ตำรวจคอมมานโดใช้ค้อนปอนด์พังประตูบานนั้น *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงเหล็กกระทบไม้ดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดิน ก่อนที่บานประตูไม้ราคาแพงจะพังทลายลงพร้อมกับแรงถีบครั้งสุดท้าย กลิ่นคาวเลือดที่อัดแน่นอยู่ภายในพวยพุ่งเข้าปะทะจมูกทันจนรินรดาต้องนิ่วหน้า ภาพเบื้องหน้าคือร่างของ ส.ส. ประเสริฐ ที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานหรูหรา เลือดสีแดงเข้มไหลนองท่วมแผ่นกระดาษเอกสารลับที่กระจายเกลื่อนกลาด บนขมับด้านขวามีรอยกระสุนปืนเจาะผ่านอย่างแม่นยำ อาวุธปืนพกสั้นสีดำสนิทตกอยู่ใกล้กับมือข้างขวาที่แบออกอย่างไร้เรี่ยวแรง รินรดาก้าวเท้าเข้าไปในห้อง กวาดสายตาสำรวจความเรียบร้อย ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบเกินไป... มันคือฉากฆ่าตัวตายที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างประณีตบรรจงเพื่อตบตาโลกทั้งใบ "ไม่พบร่องรอยการต่อสู้ครับท่านอัยการ ปืนกระบอกนี้มีคราบเขม่าดินปืนที่มือของผู้ตาย และตรวจสอบลายนิ้วมือเบื้องต้นแล้ว เป็นของท่าน ส.ส. ประเสริฐแต่เพียงผู้เดียว" นายตำรวจยศสารวัตรรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "สรุปคือ... ยิงตัวตายหนีความผิดครับ" รินรดาไม่ตอบคำถามนั้น เธอยังคงยืนนิ่ง จิตวิทยาสืบสวนในหัวกำลังประมวลผลทุกรายละเอียด สายตาคมกวาดมองไปที่แก้วกาแฟบนโต๊ะ แจกันดอกไม้ริมหน้าต่าง และสุดท้าย... ไปหยุดอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเปิดสว่างวาบอยู่ มันมีบางอย่างผิดปกติ... เธอขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟอาราบิก้าลอยแตะจมูก แต่ทว่า... บนผิวกาแฟสีดำสนิทนั้น กลับไม่มีแม้แต่คราบละอองฝุ่นหรือร่องรอยของการจิบมานานนับชั่วโมง ทั้งที่อุณหภูมิห้องค่อนข้างเย็นจัด รินรดาก้มลงมองที่พื้น ใกล้กับขาโต๊ะทำงาน มีเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ สีขาวที่ถูกฉีกขาดอย่างเร่งรีบตกอยู่ใต้เงาของพรมเปอร์เซียสีเข้ม เธอใช้ปลายปากกาเขี่ยมันออกมาเบื้องแสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะ มันไม่ใช่กระดาษบันทึกข้อความธรรมดา... แต่มันคือมุมหนึ่งของซองเอกสารลับทางราชการ ที่มีลายมือเขียนด้วยหมึกปากกาซึมสีน้ำเงินเข้ม เป็นตัวเลขชุดหนึ่งที่เธอคุ้นเคยดี มันคือรหัสบัญชีลับในต่างประเทศที่ ส.ส. ประเสริฐ ใช้รับเงินสินบนหมื่นล้าน ทว่า... สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของอัยการสาวสะดุดกึก ไม่ใช่ตัวเลขเหล่านั้น แต่มันคือรอยนิ้วมือเปื้อนหมึกสีดำดวงใหม่... ที่ประทับอยู่ทับบนรอยเลือดแห้งกรังของผู้ตาย! รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย—รอยนิ้วมือนี้ไม่ได้เป็นของผู้ตายอย่างแน่นอน เพราะมันถูกกดทับลงไป *หลังจาก* ที่เลือดเริ่มแห้งแล้ว หมายความว่า... มี 'บุคคลที่สาม' อยู่ในห้องปิดตายนี้ หลังจากที่ ส.ส. ประเสริฐเสียชีวิตไปแล้วอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง! "เจออะไรน่าสนใจเข้าล่ะสิครับ, ท่านอัยการ?" เสียงกระซิบกระเส่าดังขึ้นชิดริมหูจนรินรดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอ เธอหันขวับกลับไปหมายจะต่อว่าคนฉวยโอกาส แต่ใบหน้าของเธอกลับเกือบจะชนเข้ากับปลายคางของคีย์ที่โน้มตัวลงมามองเอกสารบนพื้นเช่นเดียวกัน แววตาของทนายหนุ่มไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน ราวกับเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าเธอจะเจออะไรหลังบานประตูนี้ คีย์ยื่นมือเรียวยาวออกไป หยิบกระดาษชิ้นนั้นขึ้นมาจากพื้นอย่างถือวิสาสะ รินรดากำมือแน่นเตรียมจะแย่งกลับมา แต่ทว่าคำพูดประโยคถัดมาของเขากลับทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงในพริบตา "ระวังหน่อยสิครับ..." คีย์กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบดึงดูดใจ "รอยนิ้วมือบนกระดาษแผ่นนี้... ไม่ใช่ของคนตาย และก็ไม่ใช่ของคุณด้วย" เขายกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา ก่อนจะชemกระดาษชิ้นนั้นให้เธอเห็นชัดๆ "และถ้าผมเดาไม่ผิด... รอยนิ้วมือนั้น คือรอยนิ้วมือของ 'ท่านอธิบดีอัยการ' เจ้านายโดยตรงของคุณเองครับ" *** ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยความตื่นเต้นนี้นะครับ