เกมไล่ต้อน

เสียงกระแทกของแฟ้มคดีสันหนาตกลงบนโต๊ะสเตนเลสสตีลในห้องสอบสวนปลอดเชื้อดังสนั่น ก้องกังวานจนสะท้อนกับผนังปูนเปลือย เย็นเยียบ และไร้หน้าต่าง อากาศภายในห้องอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดและกาแฟดำที่เย็นชืด รินรดาไม่ได้นั่งลงทันที เธอยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อกดดันคู่สนทนา แววตาของอัยการสาวคมกริบดุจใบมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกคำโกหกให้ปริแตกออกเป็นชิ้นๆ ทว่า... คนที่นั่งอยู่อีกฝั่งกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย คีย์ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ข้อศอกข้างหนึ่งพนักวางแขน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่กำลังนั่งจิบชาชมการแสดงละครสัตว์ ทั้งที่ตนเองสวมบทบาทเป็นผู้ควบคุมเวทีทั้งหมด "คุณกำลังเล่นกับไฟ, คุณคีย์" รินรดาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็ง น้ำเสียงของเธอกดต่ำอย่างจงใจเพื่อควบคุมจังหวะการหายใจของห้องนี้ "และผมคิดว่าคุณคงลืมไปแล้วว่า กฎหมายไม่ได้มีไว้ให้คุณใช้หาช่องโหว่เพื่อปกป้องฆาตกร" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุบทำลายความเงียบงันลงอย่างไม่ไยดี เขายกมือขึ้นประสานกันไว้ที่หน้าตัก เอียงคอเล็กน้อยราวกับกำลังพิจารณาภาพวาดชิ้นเอกที่บิดเบี้ยว "อัยการรินรดาครับ..." คีย์ลากเสียงยาวอย่างจงใจ ดวงตาคู่คมกริบสีสนิมเหล็กมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "คุณกำลังใช้คำว่า 'ความยุติธรรม' เป็นเกราะกำบังความโกรธแค้นส่วนตัวอยู่หรือเปล่าครับ? ผมเป็นทนาย... หน้าที่ของผมคือการปกป้องลูกความตามกรอบของพยานหลักฐาน ไม่ใช่การวิ่งตามหาความจริงทางศีลธรรมที่คุณพยายามยัดเยียดให้สังคม" "หลักฐานเหรอ?" รินรดาแค่น1เสียงหัวเราะเยาะในลำคอ เธอยืดตัวตรง ก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะสอบสวนเข้าไปใกล้ชายหนุ่มเรื่อยๆ จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายความเป็นมืออาชีพและน้ำหอมกลิ่นจางๆ ลอยปะปนในพื้นที่แคบ "พยานปากเอกของคุณเพิ่งจะหัวใจวายตายคาห้องพักเมื่อสองชั่วโมงก่อน... ก่อนที่เขาจะขึ้นให้การในชั้นศาลแค่ข้ามคืน คุณกล้าสาบานไหมล่ะครับ ว่าเรื่องบังเอิญนี้มันสะอาดบริสุทธิ์จริงๆ" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที อุณหภูมิดูเหมือนจะลดต่ำลงอีกหลายองศา คีย์ยังคงรักษารอยยิ้มเยือกเย็นไว้บนใบหน้า แต่กล้ามเนื้อบริเวณกรามของเขากระตุกเกร็งเล็กน้อย—เพียงเสี้ยววินาทีเดียว—แต่มันก็ไม่รอดพ้นจากสายตาอันเฉียบคมของอัยการสาวที่จ้องมองอยู่ทุกอณู "ความตายเป็นเรื่องธรรมชาติครับ อัยการ" คีย์ตอบกลับ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นแต่แฝงด้วยความคมคายที่บาดลึก "คุณเป็นถึงนักกฎหมายผู้ทรงคุณวุฒิ น่าจะรู้ดีกว่าใครว่า 'ข้อสันนิษฐานความบริสุทธิ์' (Presumption of Innocence) มีน้ำหนักมากกว่าคำกล่าวหาลอยๆ ที่ไร้หลักฐานเชิงประจักษ์ ถ้าคุณสงสัยผม... เชิญหาหมายค้นมาสิครับ" รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างข่มอารมณ์ ความทรงจำอันเจ็บปวดเมื่อครั้งอดีตที่พ่อของเธอต้องสังเวยให้กับระบบกฎหมายที่บิดเบี้ยวผุดวาบขึ้นมาในหัว มันคือเชื้อเพลิงที่คอยเผาผลาญความอดทนของเธอให้มอดไหม้ เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนลมหายใจแทบจะรดรินใส่กัน ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างไร้การหลบเลี่ยง "คุณคิดว่าคุณถือไพ่เหนือกว่าทุกใบสินะครับ" รินรดาพูดกระซิบ เสียงของเธอต่ำทุบกระแทกหัวใจ "คุณคิดว่าการกำจัดพยานจะทำให้คุณชนะเกมนี้ได้... แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง, คีย์ อดีตตำรวจมือสะอาดที่ผันตัวมาเป็นทนายโฉดอย่างคุณ... ย่อมรู้ดีที่สุดว่า รอยรั่วของอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบที่สุด คือความมั่นใจที่มากเกินไปของตัวฆาตกรเอง" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปชั่วพริบตา แววตาสีสนิมเหล็กคู่นั้นฉายประกายความซับซ้อนบางอย่างขึ้นมา—ความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความท้าทาย ความระแวง และบางสิ่งที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายได้ เขายันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของชายหนุ่มทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา ทว่าไม่มีใครยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบแนบชิด "คุณนี่มัน..." คีย์โน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและเจือความเย้าหยวน "ดื้อรั้นและอันตรายกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยครับ... อัยการรินรดา ระวังตัวหน่อยนะครับ เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น" รินรดาไม่สะดุ้งสะเทือน เธอยกยิ้มมุมปากกลับบ้าง เป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นและท้าทายไม่แพ้กัน "ยินดีต้อนรับสู่เกมครับ... ทนายคีย์" ขณะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสองครั้งติดๆ กันอย่างร้อนรน ประตูห้องสอบสวนถูกผลักเปิดออกโดยผู้หมวดหนุ่มลูกน้องคนสนิทของรินรดา ใบหน้าของนายตำรวจหนุ่มซีดเผือก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก เขารีบก้าวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเสียงสั่นด้วยความตื่นตระหนก "ท่านอัยการครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น ละสายตาจากคีย์ชั่วขณะ "มีอะไร ผู้หมวด?" "เราเพิ่งได้รับรายงานจากนิติเวชครับ... ผลชันสูตรศพของพยานปากเอกที่เพิ่งเสียชีวิต... ไม่ได้เกิดจากโรคหัวใจกำเริบตามธรรมชาติครับ" ผู้หมวดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "แต่ในกระแสเลือดของเขา... พบสารพิษชนิดหายากที่ไม่สามารถตรวจพบได้ในการตรวจเลือดทั่วไป... และกล้องวงจรปิดหน้าห้องพักของพยานคนนั้น..." ผู้หมวดหยุดพูดไปชั่วขณะ หันไปมองหน้าคีย์ด้วยแววตาหวาดผวา ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "...จับภาพชายต้องสงสัยที่เดินออกจากห้องพักของพยาน ก่อนเวลาเสียชีวิตไม่ถึงสิบนาทีได้แล้วครับ... และรูปพรรณสัณฐานของชายคนนั้น... สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำและแหวนเงินสลักลายกางเขนแบบเดียวกันกับที่... ทนายคีย์สวมอยู่บนนิ้วตอนนี้เลยครับ!" รินรดาหันขวับกลับมามองหน้าคีย์ทันที สายตาของเธอเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนสมเพช ทว่า... บนใบหน้าของคีย์ในวินาทีนั้น ไม่มีร่องรอยของความตกใจหรือหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย เขากลับยกยิ้มมุมขึ้นอีกครั้ง—เป็นรอยยิ้มที่ลึกล้ำ เยือกเย็น และน่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต พร้อมกับชูมือข้างที่สวมแหวนเงินขึ้นมาหมุนเล่นช้าๆ ภายใต้แสงไฟนีออนสีนวลของห้องสอบสวน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยนะครับ