บาดแผลที่ปิดไม่สนิท

เสียงกุญแจกระทบกันดังแกร๊กที่แม่กุญแจหน้าประโยคห้อง พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดที่กำลังจะหมุนเปิดออกในอีกไม่กี่อึดใจนี้ รินรดาสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับลมหายใจที่หอบกระชั้น เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากมนและความชื้นแฉะที่แผ่นหลัง ดวงตาคู่สวยที่ปกติมักฉายแววเยือกเย็นและมั่นคงในตรรกะ บัดนี้กลับเบิกกว้างด้วยความหวาดตื่น ภาพฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนมาหลายปี—ภาพแฟ้มคดีสีน้ำตาลที่ถูกเซ็นอนุมัติด้วยความเร่งรีบ เสียงปืนดังสนั่นในห้องทำงานอับทึบ และร่างของพ่อที่ล้มลงอย่างไร้ลมหายใจ—ยังคงกรีดแทะจิตใจของเธอราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ความเงียบงันของห้องพักยามวิกาลถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามา ท่ามกลางความสลัวของแสงไฟจากถนนด้านนอกที่สาดส่องผ่านผ้าม่าน ร่างสูงโปรดของคีย์ปรากฏขึ้นในกรอบประตู มือขลายังถือถุงกาแฟร้อนและเอกสารคดีชิ้นสำคัญ เขากวาดสายตาเพียงปราดเดียวก็ประเมินสถานการณ์บนโซฟาตัวยาวได้ทันที ทนายหนุ่มอดีตตำรวจไม่ได้เอ่ยปากทักทายด้วยคำพูดปลอบโยนน้ำเน่า เขาวางข้าวของลงบนโต๊ะกระจกอย่างเบามือ แล้วเดินตรงไปยังหน้าต่างเพื่อปรับหรี่ผ้าม่านให้แสงไฟจากภายนอกไม่แยงตานัก ก่อนจะหันกลับมามองอัยการสาวที่ยังคงนั่งกอดเข่า ตัวสั่นเทาเล็กน้อยโดยพยายามฝืนกลั้นอาการอ่อนแอไว้ภายใต้ร่มผ้าของความหยิ่งทะนง "ความยุติธรรมที่คุณศรัทธาหนักหนา... มันเคยมาเคาะประตูบอกคุณล่วงหน้าไหมครับว่า คืนนี้มันจะพรากอะไรไปจากคุณอีก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่มีด1เล่มซ่อนคมไว้ในความนุ่มนวล รินรดาตวัดสายตาขึ้นมองเขา นัยน์ตาสีเข้มไหวระริก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติอันกระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง พยายามตั้งกำแพงป้องกันตัวเองขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว "ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดที่คุณจะต้องมาเทศนาเรื่องความยุติธรรม คีย์..." น้ำเสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งความแข็งกร้าวที่พยายามฝืนเปล่งออกมา คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ รอยยิ้มมุมปากที่มักปรากฏขึ้นเพื่อยั่วโมโหถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยที่ชวนให้คาดเดายาก เขาเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ทิ้งระยะห่างระหว่างกันเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายบุหรี่จางๆ และความเยือกเย็นแบบผู้ชายที่ผ่านโลกมาโชกโชนลอยอบอวลอยู่รอบตัวเขา "ผมไม่ได้กำลังเทศนา... ผมแค่มองเห็นรอยร้าวบนกระจกกันกระสุนที่คุณตั้งใจสร้างขึ้นมาต่างหาก" คีย์โน้มตัวลงเล็กน้อย สายตาคมกริบราวกับสัตวแพทย์ที่กำลังวินิจฉัยบาดแผลฉกรรจ์ของสัตว์ป่าที่กำลังดิ้นรน "คนเก่งอย่างอัยการรินรดา ไม่ควรมีแววตาแบบเมื่อครู่ตอนที่สะดุ้งตื่น มันดู... เปราะบางเกินกว่าจะเอาตัวรอดในเกมนี้" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความเจ็บปวดในอดีตถูกจี้ถูกจุดอย่างแม่นยำจนเธอแทบอยากจะลุกขึ้นตบหน้าคนตรงหน้าสักฉาก แต่เธอก็รู้ดีว่าความโกรธเป็นอาวุธที่แย่ที่สุดในยามที่คู่สนทนากำลังอ่านเกมจิตวิทยาใส่เธอ "เก็บความเห็นอกเห็นใจจอมปลอมของคุณไว้ใช้กับลูกความอาชญากรของคุณเถอะค่ะ" เธอเชิดหน้าขึ้น เลี่ยงการสบตาโดยตรงเพื่อซ่อนความสั่นไหวที่ยังหลงเหลือ "ฉันจัดการตัวเองได้" "หรอกครับ? งั้นมือที่กำลังกำชายเสื้อแน่นจนยับยี่นั่น คงไม่ได้แปลว่าคุณกำลังขอความช่วยเหลือจากความว่างเปล่าหรอกนะ" คีย์เอ่ยแทงใจดำอย่างไม่ไว้หน้า พร้อมกับปรายตาลงมองมือเรียวที่จิกเข้ากับเนื้อผ้าของหมอนอิงอย่างลืมตัว รินรดารีบปล่อยมือออกทันที ราวกับถูกไฟลวก ใบหน้าเรียบเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายปนขัดใจที่ถูกจับไต๋ได้จนหมดรูป เธอเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ ยิ่งเป็นการพ่ายแพ้ให้กับผู้ชายสีเทาอย่างคีย์ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสียการควบคุม บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ คีย์ผละสายตาจากเธอ เดินไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูคร่าวๆ ก่อนจะโยนมันลงตรงหน้าเธอ เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดังทึบๆ ดึงความสนใจของเธอให้หลุดออกจากภวังค์แห่งอดีต "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อขุดคุ้ยบาดแผลในอดีตของคุณหรอกนะ อัยการรินรดา..." คีย์เปลี่ยนโทนเสียงให้จริงจังขึ้น แววตาขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงนักกฎหมายเขี้ยวลากดินที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกเมื่อ "แต่ถ้าคุณยังเอาแต่นอนฝันร้ายถึงเรื่องเก่าๆ ผมเกรงว่าเราคงจะไปไม่ถึงไหนในคดีของเสี่ยธนา" รินรดาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่ช่วงตัว แต่รัศมีและความเด็ดเดี่ยวในแววตากลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย เธอหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู เอกสารด้านในคือสำนวนคดีเก่าเมื่อห้าปีที่แล้ว—คดีเดียวกันกับที่พรากชีวิตพ่อของเธอไป และเป็นคดีเดียวกับที่เชื่อมโยงมายังเบาะแสของเสี่ยธนาในปัจจุบัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย เมื่อกวาดสายตาผ่านหน้ากระดาษแผ่นแรกที่เต็มไปด้วยลายมือคุ้นตา และตราประทับลับที่ถูกปกปิดมาตลอด "คุณ... เอาเอกสารนี้มาจากไหน" น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความตกใจอย่างแท้จริง คีย์แย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมที่เดิมพันด้วยชีวิต "จากเซฟของคนที่คุณคิดว่าตายไปแล้ว... และเขากำลังรอให้คุณไปหาคำตอบที่แท้จริงในคืนนี้ครับ" ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเกมหมากรุกอันเข้มข้นนี้ด้วยกันนะครับ