กฎหมายคือเครื่องมือ

กลิ่นอับของเอกสารคดีเก่าและฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในแสงไฟสลัวของห้องเก็บของใต้ถุนศาลจังหวัด คือกลิ่นอายเดียวกับความเน่าเฟะของระบบยุติธรรมที่รินรดาเกลียดชังมาตลอดชีวิต เอกสารบนโต๊ะเหล็กขึ้นสนิมแผ่นแล้วแผ่นเล่าถูกพลิกผ่านด้วยปลายนิ้วที่สวมถุงมือยางสีขาว ปราศจากเสียงพูดคุยใดๆ นอกจากการหายใจสม่ำเสมอของคนทั้งคู่ คีย์ยืนพิงกรอบประตู มือข้างหนึ่งเคาะนิ้วเป็นจังหวะบนสันแฟ้มคดีฆาตกรรมเมื่อห้าปีก่อน—คดีที่พ่อของเธอเคยเป็นอัยการผู้สั่งฟ้อง ก่อนที่หัวใจจะวายเฉียบพลันในคืนก่อนวันพิพากษา "คุณกำลังเสียเวลาค้นหาผีในสุสานนะครับ อัยการริน" คีย์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงรอยยิ้มหยันที่เธอคุ้นเคย "เอกสารในห้องนี้ถูกตรวจสอบโดยสำนักงานอัยการสูงสุดมาแล้วสามรอบ ไม่มีอะไรซ่อนอยู่หรอกครับ... นอกจากกระดาษชำระที่ใช้เช็ดคราบน้ำตาของคนที่แพ้คดี" รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอหยิบกระดาษรายงานการชันสูตรพลิกศพแผ่นสุดท้ายขึ้นมาส่องกับหลอดไฟนีออน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นรอยหมึกที่ถูกขูดลบอย่างประณีตบริเวณช่องระบุเวลาเสียชีวิต "กฎหมายไม่ได้มีไว้เพื่อค้นหาความจริงหรอกครับ... มันมีไว้เพื่อยืนยันคำโกหกที่คนมีอำนาจตกลงกันไว้ต่างหาก" คีย์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ผสมกับกลิ่นฝุ่นคละคลุ้งในระยะประชิด เข้ดยขยับตัวเข้ามาจนไหล่แทบจะแนบชิดกับเธอ "แต่ถ้าคุณอยากรู้ความจริงจริงๆ คุณต้องกลัวคำตอบที่จะได้รับมากกว่าคำถามนะครับ" รินรดาหันขวับมาเผชิญหน้า ดวงตาของเธอดุจใบมีดน้ำแข็งที่พร้อมจะกรีดแทง "ถ้าคุณคิดว่าฉันกลัวความจริง คุณคงไม่พาฉันมาที่นี่ตั้งแต่วันแรกที่คุณยื่นข้อเสนอทุเรศๆ นั่นหรอกค่ะ... เอ่อ... นั่นหรอกครับ" เธอเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคย แต่แก้เกมด้วยการจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "คุณอยากให้ฉันเห็นรอยต่อของเอกสารพวกนี้ใช่ไหมครับ คุณคีย์? เพราะถ้าความจริงมันสะอาดบริสุทธิ์ ทนายความเทรดเดอร์อย่างคุณคงไม่มีทางได้ส่วนแบ่งจากความฉิบหายของคนอื่น" รอยยิ้มบนมุมปากของคีย์จางหายไปแทนที่ด้วยแววตาที่ลุ่มลึกขึ้น เขายื่นมือหนาออกไปจับขอบโต๊ะเหล็ก กักตัวเธอไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้าง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงปะทะทางความคิดที่ดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรง "คุณฉลาดเกินกว่าจะเป็นแค่หมากในกระดานของอัยการอาวุโสพวกนั้นนะครับ" คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่บาดลึก "จำเลยในคดีนี้ไม่ได้ตายเพราะหัวใจวาย... และเอกสารแผ่นที่คุณถืออยู่ คือใบเสร็จรับเงินที่ลงนามโดยคนที่คุณเคารพที่สุด" รอยนิ้วมือของรินรดากำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ สมองของเธอประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดในเสี้ยววินาที ภาพของพ่อผู้ล่วงลับ ภาพของอธิบดีอัยการผู้ทรงเกียรติ และรอยยิ้มของคีย์ที่ซ่อนความลับอันดำมืดเอาไว้ ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากแย้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าหนังก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินมืดทึบด้านนอก ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องลอดใต้ประตูห้องเก็บเอกสารเข้ามา คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย มือหนาคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้ทันทีแรงบีบกระชับส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่าง "มีคนมา... และดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ จะไม่ได้มาเพื่อค้นหาความจริงเหมือนเรานะครับ" คีย์กระซิบเสียงต่ำ ดวงตาคมกวาดมองทางหนีทีไล่ในความมืด "ถ้าตอนนี้เราถูกจับได้ว่าแอบรื้อแฟ้มคดีลับ... อนาคตในเครื่องแบบอัยการของคุณจะจบลงในสามวินาที รินรดา" เสียงกุญแจกระทบกันดังแกร๊กที่แม่กุญแจหน้าประโยคห้อง พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดที่กำลังจะหมุนเปิดออกในอีกไม่กี่อึดใจนี้ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมหมากรุกแห่งจิตวิทยานี้ด้วยกันนะครับ