คำโกหกสีขาว

กริзвуานโลหะของแฟ้มคดีที่ถูกกระแทกปิดลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องในห้องสอบสวนที่อับชื้น กลิ่นอับของกระดาษเก่าและคราบสนิมผสมผสานกับความตึงเครียดที่แทบจะใช้มือจับต้องได้ รินรดานั่งตัวตรงหลังตรงเป็นไม้บรรทัด แววตาของอัยการสาวคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดเฉือนทุกคำแก้ตัว ทว่าหัวใจเธอกลับเต้นผิดจังหวะเมื่อนึกถึงประโยคสุดท้ายจากตอนที่แล้ว—*จากเซฟของคนที่คุณคิดว่าตายไปแล้ว... และเขากำลังรอให้คุณไปหาคำตอบที่แท้จริงในคืนนี้ครับ* ตรงข้ามกับเธอคือคีย์ อดีตนายตำรวจผู้ผันตัวมาเป็นทนายความจำเลย เขากำลังหมุนปากกาในมือเล่นอย่างใจเย็น รอยยิ้มมุมปากที่มักจะซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้ถูกจุดขึ้นอย่างบางเบา ราวกับเขากำลังสนุกสนานกับการชมภาพยนตร์ระทึกขวัญที่ตัวเองเป็นคนเขียนบท "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา" คีย์เปิดฉากด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบแต่บาดลึก "การเอาชีวิตตัวเองไปผูก1กับเงาของคนตายในเซฟใบนั่น มันไม่ได้ทำให้คุณเข้าใกล้ความยุติธรรมหรอกครับ... มันมีแต่จะทำให้คุณกลายเป็นศพรายต่อไป" "ถ้าฉันไม่ทำ แล้วใครจะทำล่ะคะ... เอ้ย, ใครจะทำ" รินรดาเผลอหลุดเสียงเข้ม รีบปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบเพื่อรักษามาด "ในเมื่อตำรวจเกือบครึ่งกรมถูกซื้อตัวไปหมดแล้ว และทนายมือสะอาดอย่างคุณก็เลือกที่จะยืนอยู่ฝั่งที่ได้ผลประโยชน์มากกว่า" คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุบต่ำและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เขาโน้มตัวไปข้างหน้า ข้อศอกทั้งสองข้างท้าวลงกับโต๊ะ สายตาคมปลาบจับจ้องทะลุผ่านแว่นตาไร้กรอบของเธอ "คุณมองโลกเป็นสีขาวกับดำมาตลอดชีวิต จนลืมไปว่าโลกความเป็นจริงมันขับเคลื่อนด้วยสีเทา... พยานปากเอกที่เราต้องการในคืนนี้ เขาไม่ได้กลัวกฎหมายหรอกครับ รินรดา เขากลัว 'ความตาย' ที่กำลังหายใจรดต้นคอต่างหาก" "เขาถึงได้ซ่อนตัว" รินรดากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "และเราไม่มีทางทำให้คนกลัวตายยอมพูดความจริงด้วยการกราบกรานแน่... คุณมีแผนอะไร คีย์" นี่คือจุดเปลี่ยนของเกม คีย์ไม่ได้ตอบทันที เขาดึงซองเอกสารสีน้ำตาลออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ท วางมันลงบนโต๊ะแล้วค่อยๆ เลื่อนมาตรงหน้าเธออย่างเชื่องช้า รินรดาก้มมองซองนั้น นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเปิดปากซองอย่างระแวดระวัง เธอดึงเอกสารแผ่นหนึ่งออกมา สายตากวาดมองตัวหนังสือและตราประทับราชการบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาเพียงเสี้ยววินาทีที่หลุดรอดจากการควบคุม "นี่มัน..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "หมายจับศาล... ข้อหาฟอกเงินและสมคบคิดกับขบวนการค้ายาเสพติด... ของนายประจักษ์?" "ถูกต้องครับ" คีย์ยิ้มรับด้วยแววตาพึงพอใจ "และมันคือเอกสารที่ลงนามและประทับตราอย่างถูกต้อง... ตามกฎหมายทุกประการ" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสับสนระคนตกใจ "เป็นไปไม่ได้ ประจักษ์เป็นพยานคนสำคัญที่เราต้องคุ้มครอง ศาลยังไม่ออกหมายจับเขาตอนนี้แน่... คุณไปเอาหมายนี่มาจากไหน คีย์? คุณปลอมแปลงเอกสารราชการอย่างนั้นเหรอ!" ทนายหนุ่มยักไหล่เบาๆ อย่างไม่ยี่ห่าว เขายกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงกระทบโต๊ะเสียงดัง *กริ๊ก* "คำว่า 'ปลอมแปลง' มันดูรุนแรงเกินไปสำหรับคนทำงานกฎหมายอย่างเรานะครับ อัยการสาว" คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม แววตาพราวระยับ "ผมแค่... 'ยืมมือ' อนาคตมาใช้ก่อนเวลาอันควรต่างหาก เอกสารนี่คือของจริงที่ผ่านกระบวนการร่างเตรียมไว้แล้ว แค่ยังไม่ออกเลขคดีอย่างเป็นทางการ... แต่สำหรับคนขี้ขลาดที่กำลังหลบซ่อนตัวอยู่ในรูอย่างประจักษ์ เขาไม่รู้หรอกครับว่าหมายนี้จริงหรือปลอม สิ่งเดียวที่เขาเห็นคือตราครุฑสีแดงสดและชื่อของเขาที่อยู่บนหัวกระดาษในฐานะ 'ผู้ต้องหาคนแรก' ที่จะถูกโยนให้รับผิดแทนทั้งหมด" รินรดานิ่งงัน สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่คือการเดิมพันที่ผิดศีลธรรมและผิดกฎหมายอย่างร้ายแรง การใช้ "หลักฐานปลอม" เพื่อข่มขู่พยานให้หวาดกลัวและยอมคายความจริงออกมา เป็นเส้นแบ่งเขตสีเทาเข้มข้นที่เธอไม่เคยคิดจะก้าวข้าม "คุณบ้าไปแล้วหรือไง" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน "ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา ฉันหมดอนาคต คุณเองก็ติดคุกหัวโต!" "ไม่มีใครรู้หอกจากเราสองคนหรอกครับ" คีย์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น จนเธอได้กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นเยียบของอากาศยามค่ำคืน เสียงของเขาแผ่วเบาแต่ทรงพลังดุจกระซิบจากซาตาน "ความยุติธรรมที่บริสุทธิ์ผุดผ่องมันกินไม่ได้ รินรดา พ่อของคุณตายเพราะความซื่อตรงที่ไม่ยอมก้มหัวให้ระบบ... แล้วคุณล่ะ? จะยอมเดินตามรอยเท้าท่านโดยปล่อยให้คนชั่วลอยนวล แค่เพราะคุณกลัวที่จะเปื้อนโคลนสักนิดหน่อยอย่างนั้นเหรอ" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ากระแทกใจดำของเธออย่างจัง ภาพความทรงจำในอดีตวันศพพ่อผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับความรู้สึกคับแค้นใจที่เธอเก็บงำไว้หลายปี รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความลังเลสั่นคลอนอุดมการณ์ที่เธอเคยยึดถือมาทั้งชีวิต ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบตากับเขา แววตาสั่นระริกด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ คีย์มองเธอกลับด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันมีความท้าทาย มีความเห็นอกเห็นใจ และมีความปรารถนาบางอย่างที่ซ่อนเร้นปะปนกันจนแยกไม่ออก "เราจะไปหาเขาที่ไหน..." เสียงของรินรดาลอดริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น เป็นสัญญาณยอมจำนนต่อเกมสีเทานี้ คีย์คลี่ยิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้น่ากลัว แต่กลับมีเสน่ห์เหลือร้ายจนน่าใจหาย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับยื่นมือหนาออกมาตรงหน้าเธอ "โกดังร้างริมท่าเรือเก่า... ที่เดิมที่พ่อของคุณเคยทิ้งร่องรอยไว้" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนขนลุก "ไปกันเถอะครับ อัยการคนเก่ง ไปทวงความจริงจากความกลัวของเขากัน" รินรดานิ่งมองมือนั้นอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือไปวางบนฝ่ามืออุ่นของเขา แรงกระชับที่ส่งผ่านมามันหนักแน่นและมั่นคง ราวกับคำสัญญาเงียบๆ ว่า ไม่ว่านรกขุมไหนที่พวกเขากำลังจะก้าวเดินลงไป คีย์จะไม่มีวันปล่อยมือเธอเด็ดขาด รถยนต์ซีดานสีดำสนิทพุ่งทะยานฝ่าความมืดของถนนสายเปลี่ยว มุ่งหน้าสู่ท่าเรือรกร้างตามพิกัดที่ระบุไว้ในเซฟปริศนา บรรยากาศภายในรถเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังประสานกัน รินรดานั่งกอดอกมองทิวทัศน์นอกกระจกที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความหนาแน่นของความกดดันทำให้แอร์ในรถแทบไม่ช่วยอะไร กระทั่งรถเบรกตัวจอดสนิทหน้าโกดังเหล็กขึ้นสนิมขนาดใหญ่ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางกระพริบติดๆ ดับๆ สร้างเงาทอดยาวน่ากลัว คีย์ดับเครื่องยนต์ หันมามองหญิงสาวที่นั่งข้างกาย "จำไว้... อย่าเพิ่งพูดอะไรจนกว่าผมจะเปิดฉาก" คีย์เตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง รินรดาพยักหน้ารับช้าๆ มือเรียวเอื้อมไปเปิดประตูรถ กลิ่นไอเค็มของน้ำทะเลและกลิ่นอับชื้นของโกดังลอยปะทะเข้าจมูกทันทีที่เท้าแตะพื้นดิน ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันเข้าไปด้านใน ความมืดมิดและเงียบสงบทำให้เสียงฝีเท้าของพวกเขาก้องกังวานน่าสะพรึงกลัว พวกเขาหยุดยืนอยู่หน้าห้องพักคนงานเก่าที่ปิดตาย ประตูไม้ผุพังมีร่องรอยถูกงัดแงะ คีย์ส่งสัญญาณมือให้รินรดารออยู่ด้านหลัง ก่อนที่เขาจะใช้เท้าถีบประตูไม้ผๆ นั้นให้เปิดออกด้วยแรงเดียว! *โครม!* เศษไม้กระเด็นกระดอน รินรดาสูดหายใจเข้าลึก เตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับพยานขี้ขลาดที่ซ่อนอยู่ ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างของชายวัยกลางคนนอนคว่ำหน้าจมกองเลือดอยู่บนพื้นห้อง ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เลือดสีแดงสดไหลนองเปรอะเปื้อนซองเอกสารหมายจับปลอมที่เพิ่งตกลงมาจากมือของเขา เขากลายเป็นศพไปเสียแล้ว... ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ถามอะไรสักคำ รินรดาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือเรียวปิดปากตัวเองแน่นเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้อง ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด แต่ยังไม่ทันที่สติของเธอจะกลับเข้าร่าง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังของโกดัง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงโสตประสาทจนขนลุกซู่ "ยินดีต้อนรับสู่กับดักครับ... คุณอัยการ และคุณทนาย" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เกมหมากรุกสีเทานี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ