กำแพงที่พังทลาย

เสียงถอนหายใจยาวนานที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของอัยการสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น คืองานศิลปะชิ้นแรกในรอบหลายปีที่คีย์ยอมรับว่ามันทำลายสมาธิของเขาได้ราบคาบ แฟ้มเอกสารคดีคอร์รัปชันระดับชาติที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักทองในห้องพักส่วนตัวของสำนักงานทนายความ ถูกผลักไปให้พ้นทางด้วยปลายนิ้วเรียวยาว รินรดายังคงนั่งตัวตรงหลังตรงไม่ต่างจากตุ๊กตาไขลานที่ถูกตั้งโปรแกรมให้รักษาความสมบูรณ์แบบไว้ตลอดเวลา ทว่าดวงตาคู่สวยที่มักฉายแววเฉียบคมและดุดันยามเผชิญหน้ากับจำเลยในศาล บัดนี้กลับสั่นไหวระริก สะท้อนเงาแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะมอดดับ "คุณกำลังใช้ความเงียบเป็นอาวุธอีกแล้วนะ คุณคีย์" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอยังคงพยายามควบคุมให้มั่นคง แต่มันสั่นพร่าในพยางค์สุดท้ายอย่างปิดไม่มิด คีย์ที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปยังสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาทัศนียภาพยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร หมุนแก้ววิสกี้ในมือช้าๆ ปล่อยให้น้ำสีอำพันกระทบกับก้อนน้ำแข็งเกิดเสียงกุ๊งกิ๊งเบาๆ เขาไม่ได้หันกลับไปทันที เพราะเขารู้ดีว่าบางครั้ง... ผู้หญิงที่แข็งแกร่งที่สุดในห้องพิจารณาคดี ต้องการเพียงแค่พื้นที่ปลอดภัยในการอ่อนแอ โดยไม่ต้องมีใครจ้องมองด้วยสายตาเวทนา "ความเงียบไม่ได้เป็นอาวุธหรอกครับท่านอัยการ... แต่มันเป็นห้องพักผ่อนเดียวที่ซื่อสัตย์ที่สุดต่างหาก" คีย์หันกลับมา รอยยิ้มยียวนที่มักประดับบนใบหน้าจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน "โดยเฉพาะสำหรับคนที่แบกความยุติธรรมของคนทั้งประเทศไว้บนบ่า แต่กลับปกป้องความยุติธรรมให้คนใกล้ตัวที่สุดไม่ได้" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเป้าหมายราวกระสุนปืนที่เก็บเสียง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เปลือกตาปิดลงช้าๆ เพื่อสกัดกั้นหยาดน้ำใสที่เอ่อล้นขึ้นมาประท้วงความเข้มแข็งที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี "พ่อฉันไม่ได้ทำ..." เสียงของรินรดาแผ่วเบaจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงสายฝนด้านนอก "ท่านเป็นผู้พิพากษาที่ซื่อสัตย์ที่สุดเท่าที่ระบบนี้เคยมีมา... ท่านสอนฉันเสมอว่ากฎหมายคือความจริงแท้ คือเครื่องมือค้ำจุนมนุษยชาติไม่ให้ตกต่ำไปกว่าสัตว์เดรัจฉาน" เธอลืมตาขึ้น จ้องมองตรงไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยรอยร้าวที่ลึกเกินกว่าจะเยียวยา "แล้วผลลัพธ์ล่ะครับ?" คีย์ย้อนถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึก เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน วางแก้วลงบนพื้นผิวไม้ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้มือทั้งสองข้างท้าวขอบโต๊ะ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผลลัพธ์คือท่านถูกยัดข้อหาคอร์รัปชัน ถูกตราหน้าจากสังคมว่าเป็นตุลาการกังฉิน และจบชีวิตลงด้วยกระบอกปืนในห้องทำงานส่วนตัว... ด้วยข้อหาที่ท่านไม่ได้ก่อ รินรดา คุณจำได้ไหมว่าวันนั้น รัฐบาลและระบบที่คุณเทิดทูนนักหนา ทำอะไรกับครอบครัวของคุณบ้าง?" คำพูดของคีย์เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นเก่า รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งเริ่มสั่นเทา เธอทุบกำปั้นลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น "พอที! อย่าพูดเหมือนคุณรู้ดีไปกว่าฉัน!" น้ำตากลั้นไม่อยู่ทะลักล้นออกมาจากดวงตาคู่สวย หยดลงบนกระดาษเอกสารจนตัวหมึกเริ่มเลือนราง "คุณมันก็แค่ อดีตตำรวจกะล่อนที่ผันตัวมาเป็นทนายสีเทา คุณจะไปเข้าใจอะไรกับความรู้สึกของการสูญเสียความศรัทธาที่มีต่อโลกใบนี้!" คีย์ไม่โกรธ เขาไม่แม้แต่จะขยับตัวถอยหนี สายตาของเขายังคงนิ่งสงบและเต็มไปด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ซึ่งนั่นยิ่งทำให้รินรดารู้สึกเหมือนเกราะป้องกันสุดท้ายของเธอกำลังพังทลายลง "ผมอาจจะเป็นแค่คนเทาๆ อย่างที่คุณว่าครับท่านอัยการ..." คีย์ยื่นมือออกไปช้าๆ ปลายนิ้วโป้งของเขาปาดหยาดน้ำตาที่แก้มเนียนใสของเธอออกอย่างแผ่วเบa สัมผัสที่อบอุ่นและอ่อนโยนอย่างไม่คาดคิดทำให้รินรดาชะงักงัน ลืมหายใจไปชั่วขณะ "แต่เพราะผมสีเทานี่แหละครับ ผมถึงรู้ว่าโลกสีขาวที่คุณพยายามวิ่งเข้าหามันไม่มีอยู่จริง... มันมีแต่โลกสีเทาเข้ม กับสีเทาอ่อน ที่ผู้มีอำนาจใช้มันพ่นสีทับซ้ำไปซ้ำมาเพื่อให้คนอย่างพ่อของคุณต้องกลายเป็นแพะรับบาป" รินรดานิ่งงัง หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความจริงอันโหดร้ายที่ถูกถ่ายทอดออกมาผ่านน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้กัน เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตนายตำรวจหนุ่ม และตระหนักได้ทันทีว่า ภายใต้หน้ากากความกะล่อนและเจ้าเล่ห์ที่เขาใช้เอาตัวรอดในสังคมอันเน่าเฟะนี้ คีย์แบกรับแผลเป็นและอดีตที่มืดมนไม่ต่างจากเธอเลย "ทำไม..." รินรดาเค้นเสียงถาม มือเรียวเอื้อมไปคว้าข้อมือของเขาที่ยังคงทาบอยู่ข้างแก้มเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงภาพลวงตา "ทำไมคุณถึงยอมช่วยฉันรื้อฟื้นคดีของพ่อ... ทั้งที่มันอันตรายถึงชีวิต? คุณจะได้อะไรจากสงครามประสาทครั้งนี้" คีย์ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นจากผู้ชายคนนี้ "เพราะผมไม่อยากเห็นอัยการมือสะอาดคนเดียวที่เหลืออยู่ในระบบนี้ ต้องมานั่งร้องไห้คนเดียวในห้องทำงานมืดๆ อีกแล้วครับ" คีย์ตอบเสียงกระซิบ ใบหน้าของเขยิบเข้าใกล้เธอทีละน้อย จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปะทะกัน "และอีกอย่าง... ผมอยากทวงความยุติธรรมคืนให้คนที่สมควรได้รับมัน... ไม่ใช่เพื่อกฎหมาย แต่เพื่อคุณ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงสายฝนด้านนอกราวกับถูกกลืนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นตรงจังหวะกันอย่างประหลาด รินรดารู้สึกเหมือนกำแพงสูงชันที่เธอใช้กั้นอาณาเขตระหว่างเธอกับโลกใบนี้มาตลอดชีวิต ได้พังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี ภายใต้แรงดึงดูดอันตรายของชายหนุ่มตรงหน้า ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะขยับเข้าใกล้กันมากกว่าเดิมเพื่อปิดระยะห่างระหว่างอุดมการณ์และหัวใจ เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบราวกับเสียงระเบิด *ปิ๊ป!* รินรดาสะดุ้งเฮือก ผละตัวถอยหลังด้วยความตกใจ รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา หน้าจอแสดงภาพไฟล์วิดีโอนิรนามจากหมายเลขที่ถูกบล็อกไว้ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาสีหน้าของอัยการสาวเผือดสีลงทันที *อยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนยิงพ่อของคุณ? ถ้าอยากรู้... พรุ่งนี้เที่ยงตรง ไปที่โกดังร้างท่าเรือหมายเลข 7 คนเดียว... และเตรียมตัวรับความจริงที่ว่า ผู้บงการตัวจริงคือนายใหญ่สำนักงานอัยการสูงสุด* ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร คีย์ที่ชะโงกหน้ามาอ่านข้อความบนหน้าจอพร้อมกัน ก็หรี่ตาลง รังสีอำมหิตและสัญชาตญาณนักล่าพุ่งพล่านขึ้นมาในแววตาของอดีตนายตำรวจหนุ่มทันที "กับดัก..." คีย์พึมพำเสียงต่ำ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "มันรู้ว่าเรากำลังเข้าใกล้ความจริง มันเลยเปิดทางให้เราเดินเข้ากองไฟเอง" คีย์คว้าเสื้อโค้ทตัวหนาขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาคว้ากุญแจรถบนโต๊ะด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยว แววตาสีเทาของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยประกายอันตรายที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "เตรียมตัวให้พร้อมครับท่านอัยการ..." คีย์หันมามองเธอด้วยสายตาที่เฉียบคมดุจใบมีด "คืนนี้... เราจะไปเยี่ยมบ้านของคนที่ส่งข้อความนี้มาก่อนที่มันจะต้อนเราเข้ามุม" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เกมหมากรุกสีเทานี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ