ความจริงที่ถูกฝัง

กลิ่นอับชื้นของดินโคลนผสมกับกลิ่นไอเคมีฉุนกึกจากปูนซีเมนต์ที่ยังเซ็ตตัวไม่สนิท ตลบอบอวลอยู่ในพื้นที่รกร้างหลังไซต์ก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูหรา ภายใต้โครงการอภิมหาโปรเจกต์ของ "มูลนิธิธารน้ำใจเอื้ออาทร" แสงไฟจากสปอตไลท์สนามส่องกราดทะลุผ่านม่านหมอกฝุ่นละอองยามค่ำคืน เผยให้เห็นรอยตักของรถแบ็คโฮที่จอดทิ้งไว้ราวกับสัตว์ประหลาดเหล็กกล้าแยกเขี้ยวคอยเหยื่อ รินรดายืนนิ่งอยู่บนขอบหลุมลึกเกือบสามเมตร รองเท้าส้นสูงของเธอจมลงไปในดินเปียกชื้นเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอใส่ใจ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังจดจ้องไปยังวัตถุสีขาวหม่นโผล่พ้นดินขึ้นมาบางส่วน—มันไม่ใช่ท่อนไม้ และแน่นอนว่าไม่ใช่เศษวัสดุก่อสร้าง มันคือกระดูกซี่โครงมนุษย์ที่ถูกย้อมด้วยสีแดงคล้ำของสนิมดิน "อัยการริน... ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่าขุดรากถอนโคนต้นไม้ใหญ่เกินไป เพราะบางทีรากของมันอาจจะไม่ได้มีแค่ใบไม้แห้งให้เก็บกวาด" เสียงทุ้มต่ำติดจะยียวนดังขึ้นจากด้านหลัง คีย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โดยไม่ส่งเสียง ร่างสูงในชุดสูทสีชาโคลไร้เนกไทดูผ่อนคลายเกินกว่าจะมาอยู่ในสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมอำพราง มือข้างหนึ่งของเขาล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างคีบมวนบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดเอาไว้หมุนเล่นไปมา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองลงไปในหลุมมรณะด้วยแวบแรกที่ไร้ซึ่งความประหลาดใจ ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่ามีอะไรฝังอยู่ใต้ผืนดินนี้ รินรดายังคงไม่ละสายตาจากหลุมนั้น เธอกล่าวลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ซ่อนคลื่นอารมณ์ระอุไว้ภายใน "คุณรู้... แต่แรกแล้วใช่ไหม ทนายคีย์ ว่าเงินบริจาคก้อนโตของมูลนิธินี้ไม่ได้ไหลเข้าบัญชีคนยากไร้ แต่ถูกใช้เป็นค่าปิดปากและค่าขุดหลุมฝังศพ" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนให้รู้สึกหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน เขาขยับเข้ามาประชิดร่างเพรียวบาง จนรินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยแตะจมูก "คำว่า 'รู้' กับ 'มีหลักฐานทางกฎหมาย' มันคนละเรื่องกันนะครับ ท่านอัยการผู้ผดุงความยุติธรรม" คีย์โน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "อีกอย่าง... คนที่ขุดหลุมนี้ อาจจะไม่ใช่คนของมูลนิธิก็ได้ แต่อาจเป็นคนที่อยากให้คุณเดินมาเจอ เพื่อใช้ศพนี้เป็นหมากตัวสุดท้ายในการล้มกระดานคดีนี้ต่างหาก" รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เธอย่อมรู้ดีว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่เธอกับเขา ยังมีกลุ่มอิทธิพลมืดที่อยู่เบื้องหลังมูลนิธิการกุศลฉากหน้า ซึ่งพร้อมจะบดขยี้ใครก็ตามที่ขวางทาง แต่การได้กลิ่นความตายใกล้ชิดขนาดนี้ ทำให้สัญชาตญาณนักกฎหมายของเธอบีบคั้นให้ต้องตัดสินใจเด็ดขาด "ต่อให้เป็นหมากที่ใครจงใจวางไว้ แต่ถ้ามันคือความจริงที่ถูกฝัง ผมก็มีหน้าที่ลากมันขึ้นมาประจานต่อหน้าศาล" รินรดาหันขวับกลับมาสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเห็นเงาสะท้อนของตนเองในแววตาพราวระยับของทนายหนุ่ม "คุณชักจะดื้อรั้นเหมือนพ่อของคุณเข้าไปทุกทีแล้วนะ..." คีย์พึมพำแผ่วเบา รอยยิ้มมุมปากหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงแววตาซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา "ระวังเถอะ ริน... ความจริงบางอย่าง ถ้าขุดขึ้นมาแล้ว มันอาจไม่ได้ทำให้คุณชนะ แต่มันอาจจะฝังคุณลงไปแทน" "ฉันไม่กลัวความจริงหรอกค่ะ—" รินรดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้คำลงท้ายตามสามัญสำนึก แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาแข็งกร้าว "ฉันไม่กลัวความจริงหรอก ทนายคีย์ เพราะคนเราตายได้แค่ครั้งเดียว แต่อุดมการณ์ต่างหากที่ตายเป็นพันครั้งถ้าเราเลือกจะนิ่งเงียบ" คีย์จ้องมองเธอเนิ่นนานราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดเหล่านั้นในตาชั่งแห่งความรู้สึก ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับที่เขาเอื้อมมือไปหยิบวิทยุสื่อสารในมือของเธอมากดปิดสัญญาณแจ้งความฉุกเฉิน "เฮ้! คุณทำอะไรน่ะ!" รินรดาอุทานด้วยความตกใจ ขยับถอยหลังแต่ถูกทนายหนุ่มใช้แขนอีกข้างโอบเอวรั้งไว้ด้วยแรงที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด "อย่าเพิ่งรีบเรียกตำรวจพิสูจน์หลักฐานเข้ามาตอนนี้ครับ..." คีย์กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว "เพราะถ้าคุณมองไปที่ก้นหลุมดีๆ อีกครั้ง... คุณจะเห็นว่านาฬิกาข้อมือที่อยู่บนศพนั้น ไม่ใช่ของเด็กกำพร้าในมูลนิธิเมื่อสี่ปีก่อน" รินรดาย่นหัวคิ้วด้วยความฉงน เธอก้มลงมองผ่านลำแสงสปอตไลท์ไปยังโครงกระดูกนั้นอีกครั้ง หัวใจในอกกระหน่ำเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยน ท่ามกลางเศษดินโคลนที่เกาะกุมข้อมือโครงกระดูก นาฬิกาข้อมือแบรนด์หรูรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่น สะท้อนประกายวาววับออกมา นาฬิกาเรือนนั้น... เป็นรุ่นเดียวกับที่อัยการอาวุโส—พ่อของเธอสวมใส่ในคืนวันที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อห้าปีก่อน รินรดาสะอึกเฮือก ร่างกายชาวาบราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ความจริงที่เธอคิดว่ากำลังไขว่คว้า พลิกผันกลายเป็นคมมีดที่ย้อนกลับมาแทงหัวใจเธอเองในพริบตา "คุณ... รู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองคีย์ด้วยดวงตาที่สั่นระริก เสียงของเธอขาดห้วงและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด คีย์ไม่ตอบคำถาม รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของเขามลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเงียบงันอันหนักอึ้ง ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่กำลังดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากความมืดมิดนอกเขตก่อสร้าง... ล้อมรอบตัวพวกเขาไว้ทุกด้านแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เกมหมากรุกสีเทานี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ