กระสุนนัดแรก

เสียงดีดนิ้วของคีย์ในห้องทำงานที่เงียบสงบราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาถอยหลัง มันคือจังหวะที่รินรดาเกลียดที่สุด เพราะทุกครั้งที่ชายหนุ่มทำท่าทางกะล่อนแบบนั้น มักจะตามมาด้วยความจริงที่เธอยังไม่พร้อมรับมือ "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ คีย์" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบมองลอดกรอบแว่นสายตา จ้องตรงไปยังร่างสูงที่กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนขอบโต๊ะทำงานของเธออย่างถือวิสาสะ "ผมไม่ได้เล่นเกมครับคุณอัยการ ผมแค่กำลังช่วยชีวิตคุณจากความดื้อรั้นของตัวเองต่างหาก" คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์และสเน่ห์อันตรายแบบผู้ชายเทาๆ ที่ผ่านโลกมาโชกโชน "หลักฐานชิ้นนั้นในสำนวนคดีของบริษัทเจริญโภคภัณฑ์... ถ้าคุณยังดึงดันจะเอาผิดพวกเขาถึงที่สุดพรุ่งนี้เช้า คนที่จะไม่ได้ตื่นมาเห็นแสงแดดไม่ใช่พวกเขาหรอกครับ แต่จะเป็นคุณ" "หน้าที่ของฉันคือความยุติธรรม ไม่ใช่การประนีประนอมกับอาชญากรเหมือนที่คุณทำ" รินรดาตอกกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเยือกเย็นที่ซ่อนความเจ็บปวดจากอดีตไว้ลึกๆ ปมในใจเรื่องพ่อของเธอที่ต้องจบชีวิตลงเพราะความอยุติธรรมยังคงกรีดแทะจิตใจทุกครั้งที่เธอต้องเผชิญหน้ากับอำนาจมืด คีย์ถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบที่เคยพราวระยับเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนรินรดาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับโคโลญจน์ราคาแพงลอยแตะจมูก สร้างแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทำให้หัวใจของอัยการสาวเต้นผิดจังหวะ "ความยุติธรรมที่คุณศรัทธามันกินไม่ได้หรอกครับรินรดา... มันเป็นแค่ภาพลวงตาที่กฎหมายสร้างขึ้นเพื่อให้คนอ่อนแอรู้สึกปลอดภัย" คีย์โน้มตัวลงกระซิบชิดริมหفกหู น้ำเสียงนุ่มทุบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกน "แต่คนที่กำลังส่งคนมาเก็บคุณคืนนี้... ของจริงครับ" ปัง! เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังห้องทำงานแตกกระจายพร้อมกับเศษแก้วที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น แรงปะทะจากวิถีกระสุนเจาะทะลุกรอบรูปบนผนังฝั่งตรงข้ามอย่างแม่นยำ สัญชาตญาณอดีตตำรวจของคีย์ทำงานเร็วกว่าความคิด มือหนาคว้าเอวบางของรินรดากระชากลงหมอบราบกับพื้นทันทีก่อนที่กระสุนนัดที่สองจะเจาะตามทะลุกรอบหน้าต่างเข้ามาฝังจมูกอยู่ที่พนักเก้าอี้ทำงาน "กรี๊ด!" รินรดาหลุดเสียงอุทานด้วยความตกใจเป็นครั้งแรก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงในชั่วพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับความตายที่เข้ามาใกล้เพียงคืบ "อยู่นิ่งๆ!" คีย์กดร่างของเธอให้แนบชิดกับพื้น ปืนสั้นเกلوكกระบอกสีดำสนิทถูกชักออกจากแจ็คเก็ตด้านในด้วยความคล่องแคล่ว สายตาคมกริบกวาดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิดเพื่อประเมินสถานการณ์ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของรินรดาที่แนบอยู่กับแผ่นอกกว้างของชายหนุ่ม เธอสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะมั่น3คงของเขา มันแตกต่างจากความตื่นตระหนกของเธอโดยสิ้นเชิง คีย์นิ่งสงบ เยือกเย็น และพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อหากจำเป็น "มัน... มันมาจากไหน?" รินรดาถามเสียงสั่นเล็กน้อย มือเรียวเผลอจิกกำเสื้อเชิ้ตของคีย์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว "ดาดฟ้าตึกตรงข้าม ระยะห่างประมาณร้อยเมตร มือปืนมืออาชีพครับ" คีย์ตอบสั้นๆ สายตายังคงจับจ้องความเคลื่อนไหวในความมืด "ดูท่าทางว่าคนที่เรากำลังสืบอยู่จะไม่ได้แค่ขู่คุณเล่นๆ แล้วล่ะครับท่านอัยการ" "คุณรู้... คุณรู้ใช่ไหมว่าใครอยู่เบื้องหลัง" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาในระยะประชิด ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนเธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารด คีย์ก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน แววตาที่มักจะกะล่อนฉายแววซับซ้อนบางอย่างที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักยิ้มเยาะหยันตัวเอง "รู้สิครับ... และนั่นแหละคือเหตุผลที่คุณไม่ควรเข้ามาเหยียบรังแตนตั้งแต่แรก" ก่อนที่รินรดาจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นทางเดินด้านนอกบ่งบอกว่าพวกมันไม่ได้มากันแค่คนเดียว และกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ คีย์สบถเบาๆ ในลำคอ เขาผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับฉุดรั้งข้อมือของรินรดาให้ลุกตาม "ถ้าไม่อยากตายที่นี่... ตามผมมา" ชายหนุ่มพาเธอวิ่งลัดเลาะไปทางประตูลับหลังชั้นหนังสือ ซึ่งเป็นทางหนีไฟเก่าแก่ที่เชื่อมต่อไปยังลานจอดรถใต้ดิน บรรยากาศอึมครึมและกลิ่นอับชื้นของตึกเก่าทำให้ความหวาดกลัวในใจของรินรดายิ่งพุ่งสูงขึ้น แต่แรงบีบที่กระชับมั่นคงจากมือของคีย์กลับสร้างความรู้สึกปลอดภัยประหลาดท่ามกลางสถานการณ์ความเป็นความตาย เสียงปืนนัดที่สามดังไล่หลังทะลุประตูไม้เข้ามา เสียงกระสุนกระทบผนังปูนเฉียดหัวไหล่ของคีย์ไปเพียงนิดเดียว แต่ชายหนุ่มไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาดันร่างของรินรดาเข้าไปหลบหลังเสาปูนหนา ก่อนจะหันปากกระบอกปืนออกไปนอกช่องทางเดินแล้วลั่นไกสวนกลับไปสองนัดซ้อน เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ถอยร่นไป "ถึงรถผมแล้ว ไป!" คีย์คว้าตัวรินรดาพุ่งเข้าไปที่รถยนต์ซีดานสีดำสนิทที่จอดลับตาคน ประตูรถถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว รินรดารีบสอดตัวเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ ขณะที่คีย์กระโดดขึ้นนั่งประจำที่ เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถใต้ดินสู่ถนนใหญ่ยามค่ำคืนทันที ภายในรถมีเพียงเสียงเครื่องยนต์คำรามเบาๆ และเสียงลมหายใจที่ค่อยๆ สงบลงของคนทั้งคู่ รินรดานั่งกอดอก ตัวสั่นเล็กน้อยจากความตึงเครียดที่เพิ่งผ่านพ้นไป เธอหันไปมองหน้าชายหนุ่มด้านข้าง ผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงทนายจอมกะล่อนและเห็นแก่ตัว แต่ในยามวิกฤต กลับเป็นคนเดียวที่เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอ "ทำไม... ทำไมคุณถึงต้องช่วยฉันขนาดนี้ด้วย คีย์?" รินรดาเอ่ยถามทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความสงสัยที่อัดแน่นอยู่ในอก คีย์เหลือบมองเธอเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดวงตาคมกริบทอดมองถนนเบื้องหน้าที่มีแสงไฟนีออนสาดส่อง "เพราะผมยังไม่อยากเปลี่ยนอัยการคนสวยที่หัวดื้อที่สุดในเมืองนี้... ไปเป็นคนอื่นยังไงล่ะครับ" รถยนต์พุ่งผ่านโค้งสุดท้ายเข้าสู่เขตปลอดภัย แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ทันต่อความกวนประสาทของเขา คีย์ก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าจอดเทียบข้างทางที่มืดสนิทหน้าตึกร้างแห่งหนึ่งอย่างกะทันหัน รินรดาขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ "พาฉันมาที่นี่ทำไม?" คีย์ไม่ได้ตอบทันที เขายื่นแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำครึที่ซ่อนอยู่ใต้เบาะหลังส่งให้เธอ มือหนาดึงเอกสารแผ่นสุดท้ายออกมาแล้ววางทาบลงบนตักของอัยการสาว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อกวาดสายตาอ่านตัวอักษรบนกระดาษแผ่นนั้น ลายมือชื่อและตราประทับลับสุดยอดของกระทรวงยุติธรรมปรากฏหราอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับชื่อของบุคคลที่เธอไม่มีวันคาดคิดว่าจะเกี่ยวข้องกับคดีนี้ "อ่านให้ดีๆ สิครับท่านอัยการ..." คีย์กระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "เพราะเจ้าของลายเซ็นในเอกสารชิ้นนี้... คือคนที่สั่งเก็บคุณเมื่อกี้ต่างหากล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เกมหมากรุกสีเทานี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ