อดีตที่กลับมาหลอกหลอน

กลิ่นอับชื้นของคลังเก็บเอกสารร้างท้ายสำนักงานอัยการ ไม่ได้ชวนให้รู้สึกปลอดภัยขึ้นเลยแม้แต่น้อยในยามวิกาลเช่นนี้ แสงไฟนีออนดวงเดียวที่กะพริบติดๆ ดับๆ เหนือศีรษะ ทำหน้าที่ราวกับลมหายใจรวยรินของคนใกล้ตาย มันสาดกระทบเศษฝุ่นที่ล่องลอยอยู่ในอากาศให้ดูคล้ายฝูงแมลงเม่าที่กำลังบินเข้ากองไฟ คีย์ยืนพิงชั้นวางแฟ้มเหล็กขึ้นสนิม นิ้วเรียวยาวเคาะผิวเหล็กเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่นัยน์ตาคมกราบกลับไม่ได้ผ่อนคลายตามเสียงนั้นเลยแม้แต่น้อย เขากำลังมองเงาสะท้อนของใครอีกคนบนกระจกหน้าต่างบานเกล็ดที่แตกเป็นรอยร้าว "นายมาช้าไปห้านาที สารวัตร... อ้อ ลืมไป ตอนนี้คุณไม่ได้ใส่เครื่องแบบแล้วนี่นะ สารวัตรทศพล" คีย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะซัดเข้าปะทะได้ทุกเมื่อ ร่างทึบหนาของชายวัยกลางคนก้าวออกมาจากมุมมืด แสงไฟสลัวเผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลากยาวจากโหนกแก้มลงมาถึงกราม ดวงตาคู่นั้นเคยเป็นสัญลักษณ์แห่งความยุติธรรมที่คีย์เคยศรัทธาอย่างหมดหัวใจ แต่ในวันนี้ มันกลับเหลือเพียงความกระหายใคร่รู้และความเห็นแก่ตัวที่ถูกกาลเวลาขัดเกลาจนด้านชา "ความหลังมันมักจะเดินทางช้าเสมอเมื่อเราไม่อยากนึกถึงมัน, คีย์" ทศพลหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและบาดหู "ไม่คิดเลยว่าทนายมือทองผู้โด่งดัง จะยังจำกลิ่นอับของหอนาฬิกาเก่าที่เราเคยตกลงกันได้" "เรื่องบางเรื่อง... ต่อให้สมองอยากจะลืม แต่สันดานของคนที่เคยเหยียบย่ำมันไม่เคยจางหายหรอกครับ" คีย์หันกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลย เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้ทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทศพลไม่ถอยหนี กลับยืนกอดอกจ้องมองอดีตลูกน้องมือหนึ่งด้วยแววตาสมเพชเจือความหวาดระแวง "นายกำลังเล่นกับไฟ, คีย์ คดีที่นายกำลังขุดคุ้ยอยู่ มันไม่ใช่แค่เรื่องฉ้อโกงบริษัทธรรมดา แต่ถ้านายดึงดันจะลากไส้เรื่องคืนนั้นออกมา... คนที่จะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน ไม่ใช่แค่นายคนเดียว แต่อัยการสาวคนนั้น... รินรดา ก็คงจะต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย" คำขู่ที่หลุดออกมาจากปากของคนที่เคยร่วมเป็นร่วมตาย ทำให้คีย์รู้สึกเหมือนมีใครเอาน้ำเย็นจัดมาราดลงบนหัวใจ แต่ภายนอกเขากลับนิ่งสนิท ร่างกายผ่อนคลายราวกับกำลังฟังเรื่องตลกฝืด "คุณกำลังขู่ผมด้วยชีวิตของรินรดาอย่างนั้นเหรอครับ?" คีย์เลิกคิ้ว น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เยียบเย็นจนน่ากลัว "น่าแปลกนะครับ คนที่เคยสอนผมว่าตำรวจที่ดีต้องปกป้องประชาชน วันนี้กลับมายืนในจุดที่เอาความปลอดภัยของคนอื่นมาต่อรองเพื่อเอาตัวรอด... คุณเปลี่ยนไปเยอะ หรือจริงๆ แล้ว คุณก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรก แค่ผมมันโง่เองที่มองไม่เห็น?" ทศพลหน้าตึงขึ้นทันที แววตาไหววูบด้วยความโกรธก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "โลกมันไม่ได้สวยงามเหมือนในตำรากฎหมายที่พ่อของอัยการคนนั้นเคยท่องหรอกนะ, คีย์! นายคิดว่านายฉลาดนักรึไง นายคิดว่าเอกสารในแฟ้มสีน้ำเงินนั่นจะล้มพวกเราได้หรือไง? โง่เง่าสิ้นดี!" ทศพลพุ่งพรวดเข้ามาหมายจะคว้าปกเสื้อของคีย์ แต่ด้วยสัญชาตญาณดิบของอดีตตำรวจสายสืบ คีย์เร็วกว่าหนึ่งก้าว เขากระชากข้อศอกของอีกฝ่ายบิดไปด้านหลังอย่างรุนแรง พร้อมกับใช้เข่ากระแทกเข้าที่ข้อพับจนทศพลทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้นปูนซีเมนต์เย็นเยียบ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลอดไรฟัน คีย์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูของอดีตคู่หู น้ำเสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกน "จำไว้ทศพล... คนเดียวที่จะเล่นตลกกับชีวิตผมได้ มีแค่ตัวผมเองเท่านั้น และถ้าคุณกล้าแตะต้องรินรดาแม้แต่ปลายเล็บ... ต่อให้คุณหนีไปสุดขอบโลก ผมก็จะขุดหลุมศพให้คุณด้วยมือของผมเอง" เขาปล่อยมือผลักร่างทศพลล้มคว่ำไปกับพื้น ทศพลหอบหายใจโยน หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บใจและหวาดกลัว เขายันกายลุกขึ้นช้าๆ สายตาจ้องมองคีย์ด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้องใต้ดิน "ฮ่าๆๆ... แน่ใจเหรอว่านายคุมเกมนี้อยู่, คีย์? นายคิดว่ารินรดาเชื่อใจนายสนิทใจงั้นเหรอ? ลองเปิดสมาร์ตโฟนของนายดูสิ... ตอนนี้ ข้อความจากอัยการสาวผู้แสนดีของนาย คงกำลังส่งตรงถึงผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ เพื่อรายงานว่า 'ทนายคีย์' คือหนอนบ่อนไส้ตัวจริง!" คีย์ชะงัก ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความรู้สึกหนับหน่วงพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างช้าๆ หน้าจอสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด เผยให้เห็นการแจ้งเตือนข้อความล่าสุดจากชื่อที่เขาคุ้นเคยที่สุด... 'รินรดา' และก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะทันได้กดเปิดอ่านข้อความนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นก้องกังวานจากบันไดทางลง พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่สาดส่องตรงมายังร่างของเขาจากเบื้องบน... "ยกมือขึ้น! คุณถูกจับแล้ว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เกมหมากรุกสีเทานี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ