ก้าวแรกของพันธมิตร

“ท่านคิดว่าน้ำชาถ้วยนี้มีพิษหรือไม่... หรือบางทีท่านอาจจะอยากลองเสี่ยงดูสักครั้ง ก่อนที่เราจะเข้าเรื่องสำคัญกันคะ?” เสียงหวานใสดุจระฆังแก้วกังวานทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของดยุคหนุ่ม เอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย วางถ้วยกระเบื้องเคลือบลายครามลงบนจานรองด้วยท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าคมสันของบุรุษตรงหน้า ไม่สั่นไหว แม้จะรู้ดีว่าอำนาจในมือเขาสามารถบดขยี้เธอให้กลายเป็นธุลีได้เพียงแค่ปลายนิ้ว คาลอส กรานท์ ไม่ได้ขยับตัว เขายังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ ดวงตาสีรัตติกาลที่ดูราวกับหลุมดำไร้ก้นบึ้งจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของหญิงสาว ราวกับกำลังประเมินราคาสิ่งของล้ำค่าที่เขาไม่แน่ใจว่าควรจะครอบครองหรือทำลายทิ้งเสียดีกว่า “คำถามของท่านดูจะผิดที่ผิดทางไปหน่อยนะ เลดี้เอเลน่า” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้ง “ในที่ดินของข้า สิ่งเดียวที่จะทำร้ายท่านได้... ก็คือการที่ท่านไม่พูดความจริง” เอเลน่าคลี่ยิ้มบาง เธอทราบดีว่าดยุคผู้นี้ไม่ได้เกรงกลัวต่อแผนการลอบสังหารตื้นๆ ในทางตรงกันข้าม เขาเป็นนักล่าที่เฝ้ามองเหยื่อดิ้นรนด้วยความสนุกสนาน และตอนนี้ เธอตั้งใจจะเป็นหมากตัวเดียวที่จะทำให้กระดานหมากรุกของเขาสั่นสะเทือน “เช่นนั้นข้าก็ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ” เธอขยับกายเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมกุหลาบอ่อนๆ ของเธอโชยไปแตะจมูกชายหนุ่ม “ข้ารู้เรื่องเหมืองแร่ทางทิศเหนือที่ท่านกำลังประสบปัญหาเรื่องการขุดเจาะ รวมถึงสัญญาการค้าที่ถูกขัดขวางโดยตระกูลขุนนางกลุ่มเดิม... และข้าเชื่อว่าข้ามี 'กุญแจ' ที่จะเปิดทางให้ท่านได้โดยไม่ต้องแลกด้วยเลือด” คาลอสเลิกคิ้วเล็กน้อย ความสนใจในดวงตาของเขาจุดประกายขึ้นเหมือนเปลวไฟในกองฟาง “ข้อตกลงที่ต้องแลกด้วยชีวิตของคนทั้งตระกูลวาเลนเซียเนี่ยนะ? ท่านมั่นใจเกินไปหรือเปล่า” “ชีวิตของคนพวกนั้นไม่เคยมีความหมายกับข้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” เอเลน่าตอบทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่าใจหาย “ข้าเพียงแค่ต้องการความคุ้มครองและฐานอำนาจที่มั่นคงในเมืองหลวง แลกกับความลับที่ท่านตามหามาตลอดสามปี... ความลับที่ซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ดยุคอาเธอร์” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คาลอสโน้มตัวไปข้างหน้า ร่างสูงใหญ่กดดันจนหญิงสาวรู้สึกได้ถึงแรงลมหายใจที่อบอุ่นแต่ดุดัน มือหนาของเขาเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้นเบาๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบนั้นทำให้หัวใจของเอเลน่าเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย ทว่าเธอไม่หลบสายตา “ท่านเป็นนางร้ายที่น่าสนใจกว่าที่ข่าวลือว่าไว้มาก เอเลน่า” คาลอสกระซิบชิดริมฝีปาก “ท่านกล้าต่อรองกับปีศาจ แต่ท่านรู้หรือไม่ว่าปีศาจไม่เคยทำสัญญาโดยไม่มี 'หลักประกัน' ที่สมน้ำสมเนื้อ” “หลักประกันของข้าคือความสำเร็จของท่าน... และความล่มสลายของศัตรูที่ท่านเกลียดชัง” เอเลน่าตอบอย่างมั่นใจ แม้ในใจจะเริ่มประเมินความเสี่ยงได้ว่า การใกล้ชิดเขามากเกินไปอาจเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเธอเอง “ตกลงท่านจะรับข้อเสนอของข้า หรือจะปล่อยให้ทุกอย่างพังทลายลงในฤดูหนาวนี้?” คาลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะปล่อยมือจากคางของเธอแล้วหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาปึกหนึ่ง “ข้าจะให้เวลาท่านเจ็ดวัน ในการพิสูจน์ว่าสิ่งที่ท่านพูดเป็นความจริง ไม่ใช่แค่คำหลอกลวงของหญิงสาวที่เพิ่งเสียสติจากความผิดหวัง” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างกายเธอ กลิ่นอายของความอันตรายแผ่ซ่านรอบตัว “แต่จำไว้เอเลน่า... หากท่านโกหกข้าแม้แต่คำเดียว ห้องใต้ดินของคฤหาสน์ของข้าจะกลายเป็นที่พำนักสุดท้ายของท่านตลอดกาล” ขณะที่เอเลน่ากำลังจะเอ่ยคำมั่นสัญญา เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต พ่อบ้านประจำตระกูลกรานท์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับกระดาษ “ท่านดยุคขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ราชรถขององค์รัชทายาทกำลังมุ่งหน้ามาที่คฤหาสน์ พร้อมด้วยตราประทับสั่งการด่วนจากพระราชา!” คาลอสชะงักไป ดวงตาที่เคยนิ่งสงบแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว เขาหันกลับมามองเอเลน่าที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างๆ หญิงสาวรู้สึกได้ทันทีว่าเกมที่เธอวางไว้กำลังจะถูกแทรกแซงด้วยตัวแปรที่เธอไม่ได้คาดคิด และความลับที่เธอใช้ต่อรองอาจกำลังตกอยู่ในอันตรายเมื่อความจริงที่เธอซ่อนไว้มีคนล่วงรู้เร็วกว่าที่คาด เอวาลินน์ปลายพู่กันหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเริ่มต้นเกมที่อันตรายกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!