งานเลี้ยงลวงตา

"ถ้าจะกรุณา ก็ช่วยขยับไปให้พ้นทางเดินของฉันสักนิดนะคะ เลดี้อลิเซีย ชุดราตรีราคาแพงของเธอเริ่มจะดูหม่นหมองลงทันทีที่เธอมายืนอยู่ใกล้กับรัศมีของฉันแบบนี้ มันทำให้อรรถรสในการชมสวนของฉัน... ลดน้อยลงไปมากทีเดียวค่ะ" คำพูดเนิบนาบแต่บาดลึกของเอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย ก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วระเบียงจัดเลี้ยงของคฤหาสน์ดยุคกริฟฟิน เอเลน่าไม่ได้แม้แต่จะปรายตาไปมองคู่สนทนา เธอเพียงแค่ยกแก้วคริสตัลบรรจุไวน์สีทับทิมขึ้นจิบอย่างสง่างาม ปลายนิ้วเรียวขาวประดับแหวนไพลินลูบไล้ขอบแก้วแผ่วเบา ขณะที่เลดี้อลิเซีย คู่แข่งตัวฉกาจที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้เธอมาตลอด ยืนหน้าซีดเผือดด้วยความอับอายที่ถูกตอกกลับกลางวงสังคม "เธอมันก็แค่นางร้ายที่ถูกตระกูลทอดทิ้ง เอเลน่า! อย่าคิดว่าการมางานเลี้ยงนี้ในชุดของดีไซเนอร์ชั้นนำจะช่วยเปลี่ยนเนื้อแท้เน่าเฟะของเธอได้!" อลิเซียเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาท่าที แต่ดวงตาที่วาวโรจน์กลับฟ้องถึงความเดือดดาล เอเลน่าคลี่ยิ้มบาง เธอวางแก้วลงบนถาดพนักงานที่เดินผ่านมาพอดี ก่อนจะค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย รอยยิ้มนั้นงดงามแต่ทว่าไร้ความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง "คนเราน่ะนะ มักจะมองหาความเน่าเฟะในตัวผู้อื่นเมื่อเริ่มรู้สึกว่ากลิ่นเหม็นนั้นอาจจะมาจากตัวของพวกเขาเอง... น่าเสียดายนะคะที่วันนี้ฉันไม่ได้เตรียมน้ำหอมมาเผื่อสำหรับกลิ่นอิจฉาริษยาที่พุ่งปรี๊ดจนกลบกลิ่นดอกไม้ในงานหมดแบบนี้" เสียงหัวเราะคิกคักเริ่มดังมาจากกลุ่มขุนนางที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ สถานการณ์พลิกผันจากที่เคยเป็นฝ่ายถูกรุมล้อมกลายเป็นว่าเอเลน่ากลายเป็นผู้คุมเกมเพียงลำพัง "เธอ!" อลิเซียยกมือขึ้นหมายจะตบหน้าหญิงสาวเบื้องหน้า ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลาย มือหนาแข็งแรงคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากด้านหลัง คว้าข้อมือของอลิเซียเอาไว้มั่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้ใบหน้าของเลดี้สาวบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด "ดูเหมือนว่ามารยาทของเลดี้ในงานเลี้ยงนี้จะเลือนหายไปพร้อมกับสติสัมปชัญญะนะครับ... หรือผมควรจะสั่งให้ทหารองครักษ์มาช่วยสอนวิธีปฏิบัติตนใหม่ดี?" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นเยียบ และทรงอำนาจทำให้ทุกคนในระเบียงเงียบกริบ ดยุคคาลอส กรานท์ ปรากฏตัวขึ้นราวกับเงามืดที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย ดวงตาสีเทาเข้มของเขาไม่แม้แต่จะปรายตามองอลิเซียด้วยซ้ำ ความสนใจทั้งหมดถูกเทให้กับคนร่างบางข้างกาย เขาปล่อยมือจากอลิเซียแล้วหันมาจัดระเบียบปกเสื้อของเอเลน่าอย่างเบามือ สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความลุ่มหลงที่ปิดไม่มิด แต่มันกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกเป็นเจ้าข้าวเจ้าของที่ทำเอาคนรอบข้างเสียวสันหลังวาบ "ดยุค... กรานท์" อลิเซียถอยกรูดไปด้านหลังด้วยความหวาดกลัว การเผชิญหน้ากับดยุคผู้มีฉายาว่าปีศาจไม่ใช่เรื่องที่ใครจะทำได้โดยไม่เสี่ยงต่อการสูญเสียอนาคต "ไวน์รสชาติดีจนน่าตกใจเลยใช่ไหมคะ ดยุค?" เอเลน่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้มีการปะทะคารมรุนแรงเกิดขึ้น คาลอสโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นกายหอมสะอาดราวกับป่าสนหลังฝนตกทำให้หัวใจของเอเลน่าเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย "ไวน์รสดี... แต่สิ่งที่น่ามองกว่าคือคนที่กำลังสนุกกับการตบหน้าศัตรูอย่างเลือดเย็นต่างหากครับ เลดี้ของผม" การหยอกเย้าที่แสนอันตรายนี้ถูกแสดงออกมาท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อทุกคน เอเลน่ายกยิ้มมุมปาก เธอไม่ได้เขินอาย แต่เธอกำลังสนุกกับอำนาจที่ได้จากชายผู้นี้มาครอบครอง นี่คือหมากเกมสำคัญที่เธอต้องวางให้ดี หากต้องการถอนรากถอนโคนตระกูลที่เคยเหยียบย่ำเธอในชาติก่อน ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดที่เริ่มคลี่คลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินประจำราชสำนักก็ดังขัดจังหวะขึ้น ชายวัยกลางคนในชุดเกราะเต็มยศก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าพวกเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "ท่านดยุค... ฝ่าบาทมีรับสั่งด่วนถึงเลดี้เอเลน่าครับ" เขาหยุดหายใจครู่หนึ่งก่อนจะมองไปที่คาลอสด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ตราประทับลับที่พบในห้องนอนของเอเลน่าเมื่อคืนนี้... ถูกยืนยันแล้วว่าเป็นของกบฏที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน" อากาศรอบตัวเย็นเยียบลงฉับพลัน เอเลน่ารู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงของคาลอสทันที มือหนาของเขาที่กุมมือเธออยู่บีบแน่นขึ้นจนรู้สึกถึงความสั่นเทาเล็กน้อยที่ไม่ใช่จากเธอ แต่มาจากเขา "งานเลี้ยงยังไม่ทันเลิก... ความตายก็มาเคาะประตูบ้านกันถึงที่เลยหรือนี่?" คาลอสพึมพำ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร ขณะที่เอเลน่าสัมผัสได้ทันทีว่า เกมที่เธอวางไว้กำลังจะถูกทำลายด้วยหมากที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในโชคชะตาที่แสนตื่นเต้นนี้กับเอวาลินน์ปลายพู่กันนะคะ!