การพบปะของตระกูลใหญ่

"หากท่านยังพยายามจะดึงดันเสนอตัวเลขงบประมาณในส่วนที่วาเลนเซียดูแลอยู่ ดิฉันเกรงว่างานประชุมวันนี้คงต้องจบลงด้วยการที่ท่านต้องออกไปอธิบายให้ฝ่าบาทฟังด้วยตนเองนะคะ ว่าเหตุใดเงินภาษีของประชาชนถึงไปตกอยู่ในกระเป๋าของตระกูลที่เพิ่งล้มละลายไปเมื่อไตรมาสก่อน" น้ำเสียงของเอเลน่าราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง เธอวางถ้วยน้ำชาพอร์ซเลนราคาแพงลงบนจานรองอย่างแผ่วเบา เสียงกริ๊กที่เกิดขึ้นนั้นเบาหวิว แต่กลับดังสนั่นในความรู้สึกของบรรดาผู้อาวุโสรอบโต๊ะประชุมขุนนางชั้นสูง สายตาของขุนนางแก่หัวโบราณคนหนึ่งไหววูบ เขาลอบกลืนน้ำลายก้อนโตขณะมองสตรีร่างโปร่งตรงหน้าในชุดเดรสสีเข้มเรียบหรู เอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย ในวันนี้ไม่ได้มีท่าทีเกรี้ยวกราดเหมือนนางร้ายที่ทุกคนคุ้นเคย แต่ความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากดวงตาคู่นั้นกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า "คุณหนูเอเลน่า... การตัดสินใจเรื่องการคลังไม่ใช่เรื่องที่เด็กเมื่อวานซืนจะเข้ามาก้าวก่ายได้" เสียงแหบพร่าของผู้เฒ่าตระกูลดยุคฝ่ายตรงข้ามพยายามข่มขู่ เอเลน่าคลี่ยิ้มจางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "เด็กเมื่อวานซืนคนนี้แหละค่ะที่ถือหลักฐานการยักยอกทรัพย์ของตระกูลท่านไว้ในมือ และหากท่านยังไม่หยุดใช้วาทศิลป์เพื่อหลอกล่อให้สภาอนุมัติงบฉาวโฉ่นี้ ดิฉันก็ยินดีจะเดินไปที่กองคลังด้วยตนเอง" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของคนรอบข้าง ความตึงเครียดถาโถมเข้ามาเหมือนพายุที่เตรียมตัวจะพัดถล่มทุกอย่างที่ขวางหน้า ทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างมาในฐานะหัวหน้าตระกูลกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย หากเธอก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว อำนาจที่สั่งสมมาจะมลายหายไปในพริบตา "ใจเย็นๆ สิครับท่านทั้งหลาย" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบขุนนางสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า ดยุคคาลอส กรานท์ ปรายตามองขุนนางคนอื่นด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนคนเหล่านั้นต้องหลบสายตาไปทางอื่น เขาก้าวมาหยุดอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของเอเลน่า มือหนาวางลงบนพนักพิงเบาๆ ท่าทีนั้นดูเหมือนปกป้อง แต่ในสายตาของคนอื่นมันคือการประกาศศักดาว่า ‘ผู้หญิงคนนี้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้า’ "การพบปะของตระกูลใหญ่ในวันนี้ ข้าเพียงแค่ต้องการเห็นความปรองดอง ไม่ใช่การไล่ต้อนกันจนมุม" คาลอสกล่าวพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก "แต่ถ้าหากมีใครพยายามจะเล่นตลกกับผลประโยชน์ของภรรยาในอนาคตของข้า... ข้าก็อาจจะต้องพิจารณาใหม่ว่า ตระกูลของพวกท่านยังมีเหตุผลที่จะต้องมีชื่ออยู่ในทะเบียนขุนนางต่อไปหรือไม่" คำพูดของคาลอสนั้นไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือคำพิพากษา เอเลน่าเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของทั้งคู่สื่อสารกันโดยไร้คำพูด เธอรู้ดีว่าเขากำลังเล่นบทปีศาจเพื่อให้เธอได้เป็นนางพญาที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง "ดาบของข้าไม่ได้คมน้อยลงไปกว่าเดิมตามกาลเวลาหรอกนะคะ ท่านดยุค" เอเลน่าเอ่ยหยอกล้อพลางดึงมือคาลอสมากุมไว้เบาๆ เป็นการแสดงออกที่ทำให้ขุนนางในห้องถึงกับลอบกลืนน้ำลาย ทว่าในจังหวะที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลาย ประตูห้องประชุมใบยักษ์ก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น บุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง เขาคืออดีตคู่หมั้นของเอเลน่าที่ถูกเนรเทศออกไปเมื่อปีก่อน "สนุกกันพอหรือยัง?" เสียงของเขาสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความอาฆาต "พวกท่านลืมไปแล้วหรือว่า ตระกูลวาเลนเซียไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่ทุกคนเชื่อ" เขาสะบัดซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะกลางห้องประชุม ภาพถ่ายและบันทึกข้อความลับถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าทุกคนในสภา เอเลน่ารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นปราดไปทั่วสันหลังเมื่อเห็นเอกสารเหล่านั้น มันคือหลักฐานความผิดพลาดที่เธอเคยทำในอดีตชาติ... สิ่งที่เธอพยายามจะฝังกลบให้ลึกที่สุด คาลอสที่เคยยืนนิ่งอย่างผู้เหนือกว่า บัดนี้ใบหน้าของเขากลับเคร่งขรึมขึ้นทันที เขาคว้าข้อมือเอเลน่าไว้แน่นก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางร้ายสาวถึงกับหน้าซีด "เอเลน่า... บอกข้ามาว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าเคยทำจริงๆ" เอเลน่าหันไปมองภาพเหล่านั้น ก่อนจะสบตาชายหนุ่มที่ถือไพ่ตายใบสุดท้ายเอาไว้ เธอรู้ดีว่าเกมนี้จบลงแล้ว หากความลับนี้หลุดออกไป ทุกอย่างที่เธอทำมาเพื่อกอบกู้ตระกูลและหัวใจของเธอกับคาลอสจะถูกทำลายลงในเสี้ยววินาที เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ เธอจะยอมพ่ายแพ้ตรงนี้ หรือจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อรักษามันไว้? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเอเลน่านะคะ... เอวาลินน์ปลายพู่กันค่ะ