ก้าวเข้าสู่สนามการเมือง

"ท่านดยุค... การที่ท่านเดินเข้ามาในงานเลี้ยงเต้นรำพร้อมกับสตรีที่เพิ่งถูกตัดออกจากตระกูลเช่นข้า มันไม่ใช่การประกาศศึกหรอกหรือคะ?" เอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย เอ่ยประโยคนี้เบาๆ ขณะที่มือเรียวภายใต้ถุงมือลูกไม้สีครีมของเธอวางลงบนแขนเสื้อที่ตัดเย็บด้วยผ้ากำมะหยี่เนื้อดีของชายหนุ่มข้างกาย สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่เขา หากแต่กวาดมองกลุ่มขุนนางที่กำลังหยุดบทสนทนาและหันมาจับจ้องพวกเธอเป็นตาเดียว คาลอส กรานท์ ไม่ได้ตอบคำถามของเธอในทันที เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นอายความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งราวกับเป็นรัศมีที่ทำให้คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอจนได้กลิ่นหอมสะอาดจางๆ ของไม้กฤษณา "การประกาศศึกคือสิ่งที่คนไร้อำนาจเขาทำกันต่างหากเอเลน่า" เสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจที่ทำให้ผู้ได้ยินใจสั่น "แต่สิ่งที่เรากำลังทำอยู่... คือการเปลี่ยนกฎของเกมให้เป็นไปตามใจปรารถนาต่างหากเล่า" ภายในโถงจัดเลี้ยงของคฤหาสน์ดยุคเวสเทิร์นที่หรูหราอลังการ เสียงดนตรีบรรเลงบทเพลงคลาสสิกดูเงียบเหงาไปถนัดตาเมื่อเทียบกับสายตาของฝูงชนที่จ้องมองมายัง 'นางร้าย' ผู้ถูกเนรเทศ ซึ่งบัดนี้ยืนเคียงข้างบุรุษที่มีอำนาจมากที่สุดในอาณาจักร เอเลน่าเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างนิ่งสงบ เธอสวมชุดราตรีสีดำปักดิ้นทองที่ออกแบบมาให้ดูเรียบหรูทว่าข่มขวัญผู้พบเห็น ทุกย่างก้าวของเธอมั่นคง ราวกับไม่ได้ก้าวเข้าสู่สนามการเมือง แต่ก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่เธอเป็นคนวางหมากไว้เอง "ท่านคาลอสคะ ดูนั่นสิ" เอเลน่ากระซิบพลางใช้พัดในมือชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้อง ที่นั่น รัฐมนตรีคลังและกลุ่มนายทุนจากสภาธุรกิจกำลังจับกลุ่มคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "พวกเขาเพิ่งอนุมัติงบประมาณการทำเหมืองทางเหนือโดยไม่ผ่านการตรวจสอบ... นั่นคือรอยร้าวแรกที่พวกเขาสร้างไว้เอง" "เธอคิดจะเล่นงานกระเป๋าเงินของพวกขุนนางเฒ่าเหล่านั้นเลยหรือ?" คาลอสหรี่ตามองเธออย่างนึกสนุก "การทำให้พวกเขาสิ้นเนื้อประดาตัวมันง่ายเกินไปค่ะ" เอเลน่าหันมาสบตาเขา แววตาของเธอคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มหวาน "ข้าต้องการทำให้พวกเขาสูญเสียอำนาจที่ใช้ต่อรองกับพระราชาต่างหาก หากปราศจากทุนหนุนหลัง พวกเขาก็เป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องที่รอวันแตกสลายเท่านั้น" บรรยากาศรอบข้างเริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อเอเลน่าก้าวเข้าไปในวงสนทนาของเหล่าขุนนางกลุ่มนั้น เธอไม่ได้ก้มหัว ไม่ได้แสดงท่าทีอ่อนน้อม แต่เธอกลับเดินเข้าไปด้วยท่าทีของ 'ผู้ร่วมลงทุน' ที่ถือไพ่เหนือกว่า "ท่านรัฐมนตรีคลังคะ โครงการเหมืองทางเหนือนั่น... ดูเหมือนท่านจะลืมคำนวณภาษีขาออกที่เพิ่มขึ้นจากการประกาศกฎอัยการศึกในเขตชายแดนหรือเปล่าคะ?" คำถามนั้นดังก้องไปทั่วโถง ทุกสายตาหยุดชะงัก รัฐมนตรีคลังหน้าถอดสีทันทีที่ได้ยินชื่อเอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย เขาขยับแว่นตาด้วยมือที่สั่นเทา "คุณ... คุณวาเลนเซีย ข้อมูลนั่นคุณเอามาจากไหน? เรื่องนี้เป็นความลับของทางราชการ!" "ความลับไม่มีในโลกหรอกค่ะท่าน ถ้าท่านรู้จักจ้างคนให้ถูกคน" เอเลน่ากล่าวพลางหมุนแก้วไวน์ในมือ "และข้าเกรงว่า เอกสารชุดนี้กำลังจะไปวางอยู่บนโต๊ะขององค์รัชทายาทในเช้าวันพรุ่งนี้... ยกเว้นเสียแต่ว่า ท่านจะมีเหตุผลที่ดีพอจะให้ข้าเก็บมันไว้ในกระเป๋าถือใบนี้" คาลอสยืนมองเหตุการณ์นั้นด้วยความหลงใหล เขาไม่ได้ขยับเข้าไปช่วยเหลือ แต่เขายืนเป็นโล่กำบังและผู้สนับสนุนที่อยู่เบื้องหลัง สายตาของเขามองเอเลน่าราวกับมองสมบัติล้ำค่าที่สุดในจักรวาล ยิ่งนางร้ายผู้นี้เฉลียวฉลาดและเลือดเย็นเพียงใด หัวใจของเขาก็ยิ่งถูกพันธนาการไว้แน่นหนาขึ้นเท่านั้น เมื่อการเจรจาจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของฝ่ายขุนนาง เอเลน่าเดินกลับมาหาคาลอสด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ แต่ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะจิบไวน์เพื่อฉลอง พ่อบ้านประจำตระกูลของดยุคคาลอสก็รีบก้าวเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรน ผิดกับความสงบเรียบร้อยที่เคยเป็น "ท่านดยุค... ขออภัยที่ต้องรบกวนเวลาสำคัญ แต่มีแขกไม่ได้รับเชิญมาที่หน้าประตูคฤหาสน์พ่ะย่ะค่ะ" คาลอสเลิกคิ้วขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทราวกับน้ำแข็ง "ใคร?" "บุรุษผู้นั้น... เขาอ้างตัวว่าเป็นผู้กุมความลับเรื่องชาติกำเนิดที่แท้จริงของคุณหนูเอเลน่า และเขายืนยันว่าจะต้องพบท่านด้วยตัวเองเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ" เอเลน่าชะงักแก้วไวน์ในมือจนไวน์สีแดงเข้มกระฉอกลงบนมือของเธอ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเธอนึกถึงชื่อของบุคคลที่เธอคิดว่าหายสาบสูญไปพร้อมกับความทรงจำชาติก่อน ประตูโถงใหญ่ถูกผลักออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงในชุดคลุมสีเทาเข้ม ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกปิดบังด้วยหน้ากากเหล็ก ทว่าดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เธอไม่มีวันลืม ไม่ว่าจะอีกกี่ชาติภพก็ตาม เอเลน่าปลายพู่กันหวังว่าความลับที่ถูกเปิดเผยในค่ำคืนนี้ จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นระทึกไปพร้อมกับเอเลน่าในตอนถัดไปนะคะ