ของขวัญจากคนรัก

“หากท่านมอบสิ่งนี้ให้ข้า เกรงว่าคำครหาที่จะตามมาคงหนาหูจนกลบเสียงระฆังในโบสถ์มิดเชียวล่ะค่ะ ดยุค” เอเลน่าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันภายในห้องหนังสือส่วนตัวของคาลอส กลิ่นอายของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นไม้สนจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอจ้องมองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงานทำจากไม้โอ๊คเนื้อดี คาลอสไม่ตอบทันที เขายังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะตัวนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปดูภูมิฐาน ใบหน้าคมคายของเขานิ่งเฉยราวกับรูปสลัก ทว่าดวงตาสีเทาหม่นดั่งพายุนั้นกลับจับจ้องเพียงใบหน้าของเธอ ไม่ยอมละไปไหน “เสียงนกกระจอกนกกระจิบน่ะหรือ จะทำให้เจ้าของอำนาจที่แท้จริงของจักรวรรดิสะเทือนใจได้” คาลอสเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งขึ้นไปอีก เขาขยับนิ้วเรียวยาวดันกล่องกำมะหยี่ไปทางหญิงสาวช้าๆ “สำหรับข้า สิ่งที่ปากชาวบ้านพร่ำบอกไม่เคยมีค่าพอให้ต้องใส่ใจ... เว้นเสียแต่ว่าเจ้าจะหวาดกลัวมัน” เอเลน่าแค่นยิ้มบางๆ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การสนทนาธรรมดา แต่เป็นการเดิมพันด้วยชีวิตและอนาคตในสังคมชั้นสูงที่เธอเพิ่งก้าวข้ามผ่านเงาของความตายมาได้ เธอยื่นมือที่สวมถุงมือลูกไม้สีขาวออกไป แตะลงบนฝากล่องช้าๆ สัมผัสถึงความเย็นเยียบของวัตถุที่ซ่อนอยู่ข้างใน เธอค่อยๆ เปิดฝากล่องออก ประกายสีทองอร่ามสะท้อนเข้ากับดวงตาของเธอทันที มันคือตราประทับประจำตระกูลกรานท์ที่สลักขึ้นจากอัญมณีหายาก—ตราประทับที่ไม่ได้มีไว้เพียงแค่ลงนามในเอกสาร แต่เป็นอำนาจเบ็ดเสร็จที่สามารถสั่งการกองทัพหรือปลดขุนนางได้ทั่วทั้งดินแดน “ท่านกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไปนะคะ” เธอกล่าวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ “มอบอำนาจนี้ให้ข้า เท่ากับท่านมอบโซ่ตรวนที่ผูกมัดชีวิตของท่านไว้บนฝ่ามือของนางร้ายที่ใครต่างก็สาปแช่ง ท่านไม่กลัวหรือว่าข้าจะนำมันไปทำลายตระกูลของท่านจนสิ้นซาก?” คาลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้าๆ อ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเขาทำให้เอเลน่ารู้สึกเหมือนถูกล้อมกรอบ ร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาโน้มลงมาจนกระทั่งปลายจมูกของเขาเกือบจะแตะกับขมับของเธอ “ทำลายหรือ? หากเจ้าต้องการจะทำลายล้างโลกใบนี้ด้วยอำนาจที่ข้าให้ ข้าก็ยินดีจะเป็นผู้ถือดาบให้เจ้าเอง เอเลน่า” เสียงของเขาต่ำพร่า สั่นประสาทจนหญิงสาวรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ “ความกลัวของเจ้าที่มีต่ออดีต... มันไม่มีวันสำคัญเท่าความหิวโหยในอำนาจที่จะปกป้องตัวเองของเจ้าหรอก” เขาใช้นิ้วชี้เกลี่ยเส้นผมที่ระอยู่ข้างแก้มเธอเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่แฝงด้วยความร้อนแรงบางอย่างทำให้เธอต้องสูดลมหายใจลึก การกระทำของเขาไม่ใช่เพียงแค่การมอบของขวัญ แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเงียบเชียบและชัดเจนที่สุด “ข้าจะรับไว้” เอเลน่าตอบ เสียงของเธอราบเรียบราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่น แม้ในใจจะพายุหมุนวน เธอหยิบตราประทับขึ้นมา สัมผัสหนักแน่นของมันทำให้เธอรู้สึกถึงน้ำหนักของหน้าที่และโอกาสที่ได้รับ “แต่ท่านต้องจำไว้ ดยุค... เมื่อข้าถือสิ่งนี้ในมือ ข้าจะไม่เป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ท่านคอยประคองอีกต่อไป” คาลอสกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่หาได้ยากและดูร้ายกาจจนน่าขนลุก “ข้าไม่เคยต้องการตุ๊กตา แต่ข้าต้องการผู้ร่วมชะตากรรมที่คู่ควรกับบัลลังก์ที่กำลังจะสั่นคลอนนี้ต่างหาก” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดและแรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสอง เสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบก็ดังขัดจังหวะขึ้น ประตูบานคู่ถูกผลักเข้ามาโดยพ่อบ้านประจำตระกูล ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับไปพบวิญญาณมา “ท่านดยุค... ขออภัยที่ต้องรบกวนในเวลาเช่นนี้ แต่ทางวังหลวงส่งสาส์นด่วนมาแจ้งว่า... มีการลอบสังหารเกิดขึ้นที่เขตชายแดน และรายชื่อผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการก่อกบฏในครั้งนี้ คือชื่อของท่านหญิงเอเลน่า ฟอน วาเลนเซียค่ะ!” คาลอสชะงักไป ดวงตาสีเทาหม่นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะในทันที ขณะที่เอเลน่ายังคงถือตราประทับไว้แน่นในมือ ดวงตาของเธอมืดมิดลง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยสง่า เธอมองไปยังสาส์นในมือพ่อบ้าน ก่อนจะหันกลับมาหาคาลอสที่กำลังจะก้าวไปสั่งการคนของเขา “ดูเหมือนว่าของขวัญชิ้นแรกที่ท่านมอบให้ข้า... จะต้องถูกใช้เร็วกว่าที่คิดแล้วนะคะ ดยุค” เอเลน่าสะบัดตราประทับในมือขึ้นในอากาศ แสงจากเทียนไขสะท้อนประกายวับวาวราวกับคำเตือนจากนรก “ในเมื่อพวกเขาอยากให้ข้าเป็นนางร้ายนัก ข้าก็จะแสดงให้เห็นว่า... เมื่อนางร้ายถืออำนาจไว้ในมือ โลกใบนี้จะลุกเป็นไฟได้อย่างไร” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความมืดมิดครั้งนี้ไปกับเอวาลินน์นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ