ความจริงที่ถูกฝัง

"ความจริงมักมีกลิ่นของมัน... กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าๆ ที่พยายามจะบอกฉันว่า สิ่งที่ตระกูลวาเลนเซียพยายามปกปิดไว้ตลอดร้อยปีนั้น คือรอยเลือดที่ไม่มีวันจางหายใช่ไหมคะ ท่านดยุค?" เอเลน่าเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเธอไม่ได้หลบเลี่ยงคมมีดทางสายตาของคาลอสแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่สวมถุงมือลูกไม้สีดำของเธอยังคงวางนิ่งอยู่บนสันปกหนังสือเล่มหนาที่เพิ่งหยิบออกมาจากช่องลับหลังชั้นวางตำราในห้องสมุดต้องห้าม คาลอส กรานท์ ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นกายของเขามีกลิ่นจางๆ ของไม้สนและเหล็กเย็นเยียบ มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหลแต่ก็เป็นอันตรายถึงชีวิต เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่กลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "เธอช่างกล้าหาญ... หรือควรเรียกว่าโง่เขลากันดีนะ เอเลน่า?" เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าคล้ายเสียงคำรามแผ่วๆ ของนักล่า "ที่กล้าเปิดประตูสู่หลุมศพของตัวเองเพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็น" "ความอยากรู้ไม่ใช่ความโง่ค่ะ แต่มันคือการวางหมากในกระดานที่ท่านเป็นคนสอนฉันเอง" เธอสวนกลับด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ทว่าหัวใจของเธอกลับเต้นรัวดั่งกลองรบ เธอกางเอกสารในมือออก มันไม่ใช่จดหมายรักหรือบันทึกประจำวัน แต่มันคือตราประทับของตระกูลวาเลนเซียที่ลงนามรับรองการทำสัญญากับ ‘บางสิ่ง’ ที่ไม่อาจนิยามได้ด้วยมนุษย์ในยุคนั้น เนื้อหาในกระดาษแผ่นนั้นทำให้ลมหายใจของเธอกระตุกวูบ ครอบครัวของเธอไม่ได้เป็นเพียงขุนนางชั้นสูงที่ร่ำรวย แต่พวกเขาคือผู้ดูแลประตูมิติที่ถูกสาปแช่ง ซึ่งผลตอบแทนของการแลกเปลี่ยนนั้นคือ... ชีวิตของทายาทคนแรกที่ถือกำเนิดในคืนจันทร์ดับ เอเลน่ามองเห็นภาพความทรงจำในชาติก่อนแจ่มชัดขึ้นมาทันที เหตุผลที่เธอถูกทอดทิ้ง เหตุผลที่พ่อแม่ไม่เคยแม้แต่จะสบตาเธอในวัยเด็ก มันไม่ใช่เพราะความเกลียดชังที่ไม่มีเหตุผล แต่มันคือความหวาดกลัวต่อร่างภาชนะที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเอง "ท่านรู้มาตลอดเลยใช่ไหม?" เธอกระซิบถาม ดวงตาเรียวสวยสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม "ว่าสิ่งที่ฉันเป็น... คืออะไร" คาลอสใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตาที่ลุ่มลึกราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้ง มืออีกข้างของเขาเลื่อนไปแตะที่สันหลังของหนังสือที่เธอถืออยู่ นิ้วของเขาแข็งแกร่งและหนักแน่น "เธอไม่ใช่แค่ภาชนะหรอกเอเลน่า... เธอคือหัวใจของอาณาจักรนี้ที่พวกมันพยายามขโมยไป แต่ไม่ต้องห่วง เพราะหัวใจดวงนี้... จะเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว" "ท่านจะปกป้องฉัน หรือจะใช้ประโยชน์จากเลือดในกายฉันกันแน่คะ?" เธอเค้นเสียงถาม พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา คาลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะกระชับวงแขนโอบรอบเอวบางของเธอไว้แน่นราวกับต้องการจะหลอมรวมร่างกายเธอให้เป็นหนึ่งเดียวกับเขา "ถ้าฉันต้องการใช้ประโยชน์ ฉันคงไม่ปล่อยให้เธอมาขุดคุ้ยความลับนี้ถึงในห้องลับของฉันหรอก จริงไหม?" วินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินรักษาการณ์ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนที่แทรกผ่านความเงียบเข้ามาอย่างอุกอาจ "ท่านดยุค! พบผู้บุกรุกที่โถงทางเข้าชั้นใต้ดิน ขอมันอ้างว่ามีคำสั่งจากท่านให้นำตัวคุณหนูเอเลน่าไปตรวจสอบข้อหาทรยศต่อราชบัลลังก์ครับ!" เอเลน่าเบิกตากว้าง แผนการของฝ่ายศัตรูเริ่มเดินหมากแล้ว และที่แย่กว่านั้นคือ... บันทึกในมือเธอยังไม่ทันถูกปิดผนึกดีเสียด้วยซ้ำ คาลอสผละออกจากตัวเธอทันที แววตาที่เคยฉายแววคลั่งรักเปลี่ยนเป็นดุดันดุจปีศาจที่พร้อมจะฉีกกระชากผู้ที่บังอาจขวางทางเขา เขาคว้าดาบประจำตัวจากข้างฝาผนังมาถือไว้ ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เอเลน่า... ถ้าวันนี้เธอต้องเลือก ระหว่างการรอดชีวิตไปโดยไม่รู้อะไรเลย กับการเปิดเผยความลับนี้แล้วต้องสูญเสียทุกอย่าง... เธอจะเลือกทางไหน?" ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยตอบ ประตูห้องสมุดก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล แสงไฟจากคบเพลิงส่องสว่างจนแยงตา ท่ามกลางควันไฟและฝุ่นที่ตลบอบอวล ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิทก้าวเข้ามา เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'ท่านลุง' ที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน เขายกยิ้มที่น่าสะอิดสะเอียนก่อนจะชี้ดาบมาที่เอเลน่า "ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ... หลานรัก ภารกิจที่เธอต้องทำในคืนนี้ ไม่ใช่การขุดคุ้ยอดีต แต่มันคือการเซ่นสังเวยชีวิตของเธอเพื่อเปิดประตูนั้นต่างหาก" เอเลน่าสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เมื่อคาลอสที่ควรจะยืนอยู่ข้างเธอ กลับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวและลดดาบลง... ราวกับเขากำลังรอคอยช่วงเวลานี้มานานแสนนาน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เอวาลินน์ปลายพู่กัน