ตลาดมืดแห่งความลับ

"อย่าได้แตะต้องเข็มกลัดนั่น ถ้าไม่อยากให้หัวของเจ้าหลุดจากบ่าก่อนพระอาทิตย์ขึ้น" เสียงกระซิบเย็นเยียบแฝงความนัยบาดลึกดังก้องขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายอับชื้นของตรอกแคบๆ ในย่านสลัมที่ไม่มีแสงไฟส่องถึง เอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย ขยับรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่นแม้แต่น้อย แม้ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์จะกดปลายมีดสั้นอาบยาพิษลงบนลำคอระหงของเธอจนเลือดซิบ เอเลน่ารู้ดีว่านี่คือ 'ตลาดมืดแห่งความลับ' สถานที่ที่ความตายมีราคาถูกกว่าขนมปังแผ่นเดียว "ดูเหมือนคุณจะประเมินค่าของ 'ข่าว' ต่ำไปนะคะ" เอเลน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังถกเรื่องน้ำชาในห้องรับรอง ไม่ใช่การเผชิญหน้ากับฆาตกร "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อซื้อของเล่นพรรค์นั้น แต่มาเพื่อหา 'จดหมายตราประทับสีเลือด' ที่กลุ่มกบฏทิ้งไว้ในมือคุณต่างหาก" ดวงตาของชายร่างยักษ์เบิกกว้าง ความมั่นใจมลายหายไปในพริบตา เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบางเบื้องหน้า—ไม่ใช่พลังเวทมนตร์ แต่มันคือรัศมีของคนที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่าการเสียเลือด เงาสีดำสนิทที่แฝงตัวอยู่ในมุมมืดก็ก้าวออกมา คาลอส กรานท์ ปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมสีเข้มที่กลมกลืนไปกับความมืดมิด เขายืนอยู่เบื้องหลังชายผู้นั้นด้วยท่วงท่าสง่างามประหนึ่งผู้ล่าที่กำลังมองดูเหยื่อดิ้นรนเพียงเพื่อความบันเทิง "ปล่อยเธอซะ" คาลอสเอ่ยเพียงสั้นๆ ทว่าทรงพลังอำนาจจนชายฉกรรจ์ตัวสั่นเทา เขาทิ้งมีดลงพื้นด้วยความตระหนก "การข่มขู่สุภาพสตรีที่มีค่าหัวสูงกว่าชีวิตเจ้าเป็นสิ่งที่ไร้รสนิยมที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา" "ดยุค... ดยุคกรานท์!" ชายผู้นั้นคุกเข่าลงแทบเท้าอย่างไร้ทางสู้ เอเลน่าไม่ได้สนใจชายผู้นั้นอีกต่อไป เธอหันไปสบตากับคาลอส แววตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบงันก่อตัวขึ้นท่ามกลางเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินแฉะๆ เอเลน่าส่งยิ้มให้เขา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวานหยด แต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและชั้นเชิง "คุณมาเร็วเกินไปนะคะ คาลอส" เธอตำหนิเขาเบาๆ ขณะหยิบจดหมายที่ชายผู้นั้นทิ้งไว้ขึ้นมาพิจารณา "ฉันเกือบจะได้รู้ตัวจริงของผู้อยู่เบื้องหลังการระดมพลในเขตตะวันตกแล้วเชียว" "การยอมให้ตัวเองตกอยู่ในความเสี่ยงเพื่อข้อมูลเพียงชิ้นเดียว คือกลยุทธ์ที่ห่วยแตกที่สุดที่เจ้าเคยทำมา" คาลอสเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น เขาเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ปรกหน้าผากมนของเธออย่างถือวิสาสะ "ถ้าเจ้าเป็นอะไรไป ข้าคงต้องเผาเมืองนี้ทิ้งให้เหลือแต่เถ้าถ่านเป็นการไว้อาลัย" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตาที่จ้องมองเธอนั้นร้อนแรงดั่งเปลวไฟที่เผาไหม้ทุกอย่าง เอเลน่าใจเต้นแรง เธอรู้ดีว่าคำพูดของเขาไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากชายคนนี้ต้องการเผาเมือง เขาก็จะทำจริงๆ เธอกางจดหมายในมือออก สัญลักษณ์รูปกุหลาบสีดำที่มีหยดเลือดเปื้อนอยู่ที่กลีบดอกทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด นี่ไม่ใช่แค่กลุ่มกบฏธรรมดา แต่มันคือสัญลักษณ์ของ 'ตระกูลที่สาบสูญ' ตระกูลที่ควรจะล่มสลายไปพร้อมกับการเกิดใหม่ของเธอ "นี่มัน..." เอเลน่าพึมพำ ดวงตาสีอเมทิสต์เบิกกว้าง "พวกเขาไม่ได้ต้องการเปลี่ยนรัชสมัย แต่ต้องการลบประวัติศาสตร์ของวาเลนเซียให้หายไปจากหน้าดิน" คาลอสโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นอายจางๆ ของไม้สนและกลิ่นโลหะที่คุ้นเคยทำเอาเธอนิ่งงัน "เจ้าเพิ่งพบความจริงที่ใหญ่เกินกว่าจะเก็บไว้เพียงลำพังนะ เอเลน่า" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินรักษาการณ์ก็ดังกระหึ่มขึ้นจากทางเข้าตลาดมืด เสียงตะโกนสั่งการที่คุ้นหูทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง "ล้อมไว้! อย่าให้ใครหนีรอดไปได้! ได้ข่าวว่ามีคนทรยศแฝงตัวอยู่ที่นี่!" เอเลน่าหันไปมองคาลอส สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์ที่คับขัน แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "มีคนปล่อยข่าวว่าเราสองคนอยู่ที่นี่" คาลอสกล่าวพลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก "ดูเหมือน 'หนอนบ่อนไส้' จะไม่ได้มีแค่ในกองกบฏ แต่มีอยู่ในคฤหาสน์ของข้าด้วย" เอเลน่าชะงัก เธอพยายามนึกทบทวนว่าใครกันที่รู้แผนการวันนี้... นอกจากตัวเธอและเขาแล้ว ก็ไม่มีใครล่วงรู้ได้เลย แต่ทว่า ในวินาทีที่แสงคบเพลิงจากอัศวินสาดส่องเข้ามา เธอกลับเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในกระจกเงาที่แตกละเอียดอยู่บนกำแพง ไม่ใช่เงาของอัศวิน ไม่ใช่เงาของกบฏ แต่เป็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังคาลอส... คนที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นคนรับใช้ที่ไว้ใจที่สุดของดยุค ปลายมีดสั้นที่ทำจากเงินบริสุทธิ์ค่อยๆ จ่อเข้าที่แผ่นหลังของคาลอสอย่างเงียบเชียบ ขณะที่คาลอสเองก็เหมือนจะรับรู้ได้ถึงอันตราย แต่เขากลับไม่มีทีท่าจะหลบเลี่ยง! เอวาลินน์ปลายพู่กันขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนอันตรายนี้ไปด้วยกันนะคะ