เสียงหัวเราะบนความพ่ายแพ้

"พวกท่านเข้าใจผิดกันไปกันใหญ่แล้วกระมังคะ..." น้ำเสียงหวานใสทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหรา เอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย ก้าวเท้าลงบนพรมทอด้วยด้ายทองคำอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวเปรียบเสมือนเสียงนาฬิกามรณะที่นับถอยหลังลมหายใจของเหล่าขุนนางผู้เคยเหยียบย่ำเธอในอดีต ดวงตาคู่คมกริบกวาดตามองใบหน้าซีดเผือดของมาร์ควิสโรเบิร์ตและคณะผู้สนับสนุนตระกูลดยุกเก่า ผู้คนที่เคยเชิดหน้าชูตาและหัวเราะเยาะหยันในวันที่เธอถูกขับไล่ออกจากตระกูล บัดนี้กลับไร้ซึ่งวี่แววของความเย่อหยิ่ง ราวกับสุนัขจนตรอกที่กำลังรอคอยความเมตตาจากเงื้อมมือมัจจุราช "คุณ... คุณหนูวาเลนเซีย..." มาร์ควิสโรเบิร์ตกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ริมฝีปากแห้งผากสั่นเทาจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก เมื่อเอกสารสิทธิ์ในเหมืองแร่และหุ้นส่วนการค้าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของตระกูลเขา ถูกวางกองไว้ตรงหน้าอย่างไม่ไยดี "นี่มัน... หมายความว่าอย่างไรกัน?" "ก็หมายความว่า ทรัพย์สินทั้งหมดที่พวกท่านภาคภูมิใจนักหนา ได้กลายมาเป็นของดิฉันอย่างถูกกฎหมายแล้วอย่างไรล่ะคะ" เอเลน่าแย้มยิ้ม รอยยิ้มที่งดงามราวกับปีศาจจำแลงกายแต่มันกลับกรีดลึกลงไปในขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ขุนนางกลุ่มนี้ยังคงพยายามรวมหัวกันปิดกั้นไม่ให้บริษัทการค้าของเธอเข้าสู่ตลาดหลวง พวกเขาใช้อำนาจมืดและเส้นสายบีบบังคับให้เธอต้องคุกเข่าอ้อนวอน แต่ทว่า... พวกเขาช่างโง่เขลาเสียเหลือเกินที่ไม่รู้ว่า เม็ดเงินมหาศาลจากระบบที่เธอครอบครองอยู่นั้น สามารถซื้ออาณาจักรนี้ได้ทั้งหลังด้วยซ้ำ! ดรุณีสาวในชุดราตรีสีดำสนิทปักด้ายเงินระยิบระยับ ยกถ้วยชาขึ้นจิบรสชาติขมฝาดอย่างใจเย็น โดยไม่แม้แต่จะชายตากลุ่มคนที่กำลังทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นพรมด้วยความสิ้นหวัง "ท่านเอเลน่า! ได้โปรด... เมตตาตระกูลของเราด้วยเถิด!" ภรรยาของบารอนคาร์เตอร์พุ่งเข้ามาหมายจะควชายกระโปรงของเธอ แต่ทว่า... ร่างของนางกลับถูกแรงกดดันอันมหาศาลผลักกระเด็นออกไปเสียก่อน ด้านหลังของเอเลน่า ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปของ ดยุคคาลอส กรานท์ ก้าวออกมาจากความมืด ดวงตาสสีนิลคู่คมกริบดั่งสัตว์ป่าจ้องมองไปยังผู้บุกรุกด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที เขาไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงมือหนาที่เอื้อมมาโอบกอดเอวบางของหญิงสาวไว้ ราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าสตรีผู้นี้คือขุมทรัพย์ที่หวงแหนที่สุด และใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง "ภรรยาของผมบอกให้พวกคุณคุกเข่า... หูหนวกกันหรืออย่างไร?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว ทว่ากลับทำให้เหล่าขุนนางผู้ยิ่งใหญ่ต่างพากันหมอบกราบลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียงกัน ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วกระดูกสันหลัง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตา เอเลน่าเหลือบมองชายหนุ่มผู้ยืนเคียงข้าง รอยยิ้มมุมปากของเธอลึกล้ำขึ้น ในชาติภพก่อน คาลอสคือปีศาจที่ผู้คนหวาดกลัว แต่ในชาตินี้... เขากลับยอมสยบแทบเท้าและมอบอำนาจทั้งหมดที่มีให้เธอกลายเป็นผู้กุมชะตากำหนดโลกใบนี้ไว้ในกำมือ "จำได้ไหมคะ มาร์ควิสโรเบิร์ต..." เอเลน่าโน้มตัวลงกระซิบแผ่วเบาข้างหูชายวัยกลางคนที่กำลังตัวสั่นเทา "วันที่ท่านเคยบอกว่า ผู้หญิงไร้ค่าอย่างดิฉันไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้อีก... วันนี้ เสียงหัวเราะของท่านในวันนั้น มันช่างไพเราะเสียจนดิฉันอยากจะให้ท่านได้ฟังเสียงหัวเราะของดิฉันในวันนี้บ้างจังเลยค่ะ" มาร์ควิสโรเบิร์ตหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ เขาอ้าปากพะงาบๆ ราวกับปลาขาดน้ำ ความจริงที่ว่าตระกูลของเขา ล่มสลายลงในพริบตาด้วยน้ำมือของเด็กสาวที่พวกเขาเคยเหยียดหยาม มันช่างเจ็บปวดและน่าอัปยศอดสูเสียยิ่งกว่าความตาย ทันใดนั้น เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงชั้นสอง ทุกลมหายใจในห้องโถงราวกับหยุดชะงัก เมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากแสงจันทร์สลัว บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในสถานที่แห่งนี้... องค์ชายรัชทายาทผู้ซ่อนเร้นตัวตนมานานแรมปี! ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่เอเลน่าด้วยความสนใจระคนทึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มขึ้นพร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนต้องเย็นเฉียบ "น่าสนุกเสียจริง... ราชสำนักกำลังมองหาคนที่จะมาล้างบางพวกหนูสกปรกพอดี สนใจจะมารับตำแหน่ง 'ผู้สำเร็จราชการร่วม' กับเราไหมล่ะ คุณหนูวาเลนเซีย?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเล่ห์กลอันมืดมิดครั้งนี้ไปกับเอวาลินน์นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ