ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่

กลิ่นอายจางๆ ของยาสมานแผลกลิ่นลาเวนเดอร์ผสมสนป่าลอยอวลอยู่ในห้องนอนส่วนตัวของคฤหาสน์วาเลนเซีย บรรยากาศรอบกายเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำจากนาฬิกาทรายบนโต๊ะทำงาน เอเลน่ากำลังขบกรามแน่น นัยน์ตาสีมรกตคู่สวยจ้องมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นปีศาจแห่งอาณาจักร เสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวเนื้อดีถูกกรีดขาดเป็นทางยาว เผยให้เห็นรอยแผลลึกน่ากลัวบริเวณหัวไหล่ซ้าย เลิอดสีแดงเข้มยังคงซึมไหลออกมาไม่ขาดสายตัดกับผิวเนื้อซีดเซียวของเขา เหตุการณ์เมื่อสองชั่วโมงก่อนยังคงฉายชัดในหัว สมุนรับใช้ของตระกูลอริที่ลอบลอบสังหารไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เธอ แต่มันคือธอาคมพิษที่พุ่งตรงหมายปลิดชีพเธอในระยะประชิด หากไม่ใช่เพราะคาลอสใช้ร่างกายของตนเองเข้ามารับคมดาบอาคมแทนในเสี้ยววินาทีนั้น ป่านนี้ร่างของเอเลน่าคงนอนไร้ลมหายใจบนพื้นดินเปื้อนเลือดไปแล้ว "ท่านเสียสติไปแล้วหรือคะ ท่านคาลอส..." เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ แม้จะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบเพียงใด แต่ปลายนิ้วที่กำลังถือผ้าก๊อซกลับสั่นระริกอย่างปิดไม่มิด คาลอสไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องโอดครวญ ใบหน้าคมคายราวกับงานประติมากรรมหินอ่อนยังคงเรียบเฉย ราวกับบาดแผลเหวอะหวะบนไหล่นั้นเป็นเพียงรอยแมวข่วน เขาหันกลับมาสบตากับเธอ นัยน์ตาสีรัตติกาลลึกล้ำคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกของเอเลน่าอย่างชัดเจน "ถ้าเจ้าเป็นอะไรไป..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าทรงพลังจนกดทับหัวใจคนฟังให้หยุดเต้น "โลกใบนี้ก็ไม่เหลือเหตุผลให้อยู่ต่อแล้วล่ะค่ะ... เอเลน่า" คำพูดเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความคลั่งรักสุดขั้วหัวใจ ทำให้เอเลน่าถึงกับพูดไม่ออก เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกผิดผสมปนเปไปกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านขึ้นมาในอก ชาติก่อนเธอถูกทอดทิ้งและโดดเดี่ยวท่ามกลางความหนาวเหน็บ ไม่มีใครเคยเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอเลยสักคน แต่วันนี้... ผู้ชายที่คนทั้งอาณาจักรหวาดกลัว กลับยอมเจ็บตัวเพื่อเธอ "ท่านมันคนบ้า..." เอเลน่าพึมพำด้วยความหมั่นไส้ระคนซาบซึ้ง เธอก้าวเข้าไปใกล้ร่างสูงอย่างระมัดระวัง หยิบผ้าชุบน้ำอุ่นขึ้นเช็ดคราบโลหิตรอบแผลให้อย่างเบามือที่สุด "ท่านเป็นถึงดยุคผู้ยิ่งใหญ่ หากท่านเป็นอะไรขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบความวุ่นวายที่ตามมากันคะ" "ให้ฉันตายแทนเจ้า... ดีกว่าต้องทนเห็นเจ้าเจ็บปวดแม้แต่นصفวินาทีนะคะ" คาลอสเอ่ยเสียงพร่า มือหนาเอื้อมขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของเธอแผ่วเบา ราวกับต้องการย้ำว่าเธอยังคงปลอดภัยและอยู่ตรงนี้จริงๆ ความใกล้ชิดทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขากับกลิ่นยาทำให้เอเลน่ารู้สึกเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ เธอลอบถอนหายใจยาวก่อนจะกดผ้าก๊อซลงบนแผลเพื่อทำความสะอาด คาลอสสะดุ้งเล็กน้อยแต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความเอ็นดู เขายอมเจ็บตัวเพื่อให้หญิงสาวตรงหน้าได้แสดงด้านที่อ่อนโยนออกมา "อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้สิคะ หัวใจของฉันจะสลายเอาเสียเปล่าๆ" เขายังคงหยอกเย้าด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แม้บาดแผลจะสาหัสเพียงใด "ใครจะร้องไห้กันคะ ฉันแค่กำลังคิดต่างหากว่าจะหายาพิษชนิดไหนมากรอกปากท่านให้เข็ดหลาบ ที่กล้าหาญชาญชัยเอาตัวมารับดาบโง่ๆ แบบนั้น" เอเลน่าเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความเปียกชื้นที่เอ่อล้นในดวงตา คาลอสหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและเซ็กซี่จนน่าอันตราย เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนหน้าอกแกร่งแนบชิดกับเรียวแขนของเธอ "ถ้าการแลกด้วยบาดแผลนี้ ทำให้ฉันได้เห็นความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ในแววตานิ่งๆ ของเธอ... ฉันยอมทำมันอีกเป็นร้อยครั้งค่ะ" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความหวานล้ำที่อบอวลไปด้วยความเสน่หา เอเลน่านิ่งงันไปเมื่อตระหนักว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะให้กับปีศาจตนนี้เข้าเสียแล้ว ความเย็นชาและเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตกำลังถูกพังทลายลงทีละน้อยด้วยความห่วงใยที่อีกฝ่ายมอบให้ ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโอบกอดคนทั้งคู่ไว้ในโลกใบเล็กๆ ของกันและกันนั้นเอง... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบทำลายบรรยากาศโรแมนติกพังทลายลงในพริบตา ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของพ่อบ้านเฒ่าที่ดังทะลุเข้ามาจากด้านนอก "ท่านดยุคขอรับ! คุณหนูเอเลน่า! แย่แล้วขอรับ... ตราประทับประจำตระกูลในห้องลับใต้ดินถูกเปิดใช้งาน! และ... และมีแขกไม่ได้รับเชิญกำลังเดินตรงมาที่นี่ขอรับ!" คาลอสขมวดคิ้วมุ่นทันที นัยน์ตาสีรัตติกาลแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที ขณะที่เอเลน่าหันขวับไปมองประตูห้องด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เพราะห้องลับใต้ดินนั้น... มีเพียงเธอและคนไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้กลไกการเปิดมัน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเอเลน่าเสมอนะคะ