ค่ำคืนที่ไม่จบสิ้น

เปลวเพลิงสีครามเข้มไม่ได้แผดเผาด้วยความเกรี้ยวกราด แต่มันกำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นรอบตัวเอเลน่า ราวกับสัตว์เลี้ยงแสนเชื่องที่กำลังออดอ้อนเจ้า인ของ ทว่าความเงียบงันภายในห้องฝึกซ้อมใต้ดินของคฤหาสน์กรานท์กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล อากาศรอบตัวหนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของเหลว ทุกครั้งที่เธอสูดลมหายใจ กลิ่นอายของความตายและมานากลั่นบริสุทธิ์จะเสียดแท่นเข้าไปในปอด ราวกับมันกำลังทดสอบขีดจำกัดความอดทนของร่างเนื้อนี้ "ยินดีต้อนรับกลับสู่เกมการแก้แค้นนะพ่ะย่ะค่ะ... องค์หญิงตัวปลอม" ประโยคทิ้งท้ายของคาร์ลอสจากค่ำคืนก่อนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะมันคือสัญญาณเตือนว่า หมากตานี้ไม่มีที่ให้ถอยหลังอีกต่อไปแล้ว เอเลน่าปรือตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคู่สวยที่เคยสะท้อนความอ่อนแอในอดีต บัดนี้กลับเปล่งประกายสีเงินยวงลึกลับ เธอปัดปลายนิ้วเรียวบางไปในอากาศเบาๆ คลื่นพลังสีครามพลلุบหายเข้าไปในฝ่ามืออย่างไร้ร่องรอย ความควบคุมอันสมบูรณ์แบบนี้แลกมาด้วยหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามกรอบหน้าและแผ่นหลังระหง "ดูเหมือนว่า 'องค์หญิงตัวปลอม' ผู้นี้ จะเรียนรู้เร็วกว่าที่ท่านคาดไว้นะคะ ดยุคคาลอส" เสียงหวานใสเอื้อnเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ทว่าแฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ ที่มุมห้อง... เงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทขยับไหว ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าในความมืดจับจ้องมองเธอไม่วางตา คาร์ลอส ก้าวเท้าเดินออกจากความมืดอย่างเงียบเชเชียบ รองเท้าหนังขัดมันกระทบกับพื้นหินส่งเสียงก้องกังหันเพียงแผ่วเบา รอยยิ้มที่มุมปากของเขาไม่ใช่รอยยิ้มของสุภาพบุรุษ แต่เป็นรอยยิ้มของปีศาจผู้พึงพอใจในเหยื่อที่กำลังกลายเป็นนักล่า "เธอไม่ได้แค่เรียนรู้เร็วหรอกนะ เอเลน่า..." คาร์ลอสหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นกุหลาบป่าลอยเข้าแตะจมูก "เธอกำลังเสพติดมัน... เสพติดอำนาจที่จะขยี้พวกมันให้แหลกคามือ" เอเลน่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว เธอไม่ถอยหลังหนีแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเขาแม้แต่น้อย กลับกัน เธอก้าวเข้าไปประชิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ความกล้าหาญที่แปลกประหลาดนี้ทำให้แววตาของคาร์ลอสไหววูบไปชั่วขณะ "แล้วมันแปลกตรงไหนล่ะคะ? ในเมื่อท่านเองก็เป็นคนส่งมีดเล่มนี้มาให้ฉัน" นิ้วเรียวของเอเลน่าแตะลงบนปกเสื้อของเขาแผ่วเบา ลากผ่านกระดุมเม็ดบนอย่างหยอกเย้า "หรือว่าท่านกลัวว่า... สักวันหนึ่ง มีดเล่มนี้จะหันกลับมาแทงหัวใจของท่านเสียเอง?" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความเร้าใจ มือหนาคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วจนเอเลน่าอุทานออกมาเบาๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ถูกลบเลือนจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หัวใจของทั้งสองดวงเต้นระรัวด้วยจังหวะที่แตกต่าง แต่มันกลับหลอมรวมเป็นทำนองเดียวกันในความมืดมิด "ถ้ามีดเล่มนั้นจะแทงลงมาจริงๆ..." คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้อย่างยากลำบาก "ฉันก็ยินดีจะยื่นหัวใจให้เธอควักออกไปด้วยมือของเธอเอง... เอเลน่า" บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความเสน่หาและความอันตรายที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ก่อนที่เอเลน่าจะทันได้โต้ตอบสิ่งใด ประตูเหล็กบานใหญ่ของห้องฝึกซ้อมใต้ดินก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจของพ่อบ้านประจำตระกูลดังแทรกเข้ามาทำลายความเงียบ สีหน้าของชายชราซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "นายท่าน! องค์หญิง... องค์หญิงแท้จริงเสด็จมาถึงหน้าคฤหาสน์แล้วพ่ะย่ะค่ะ! และ... และพระองค์ไม่ได้มาคนเดียว!" คาร์ลอสชะงัก รัศมีสังหารรอบตัวพวยพุ่งขึ้นทันทีในเสี้ยววินาที ขณะที่เอเลน่าหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที เกมที่เธอกำลังรอคอย... ได้เวลาเปิดฉากขึ้นแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เอวาลินน์ปลายพู่กัน