เงาในอดีต

“รอยตำหนิรูปกุหลาบดำที่ข้อมือซ้าย... เจ้าแน่ใจนะว่าเห็นมันจริงๆ?” เสียงของเอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย เย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในคืนฤดูหนาว นิ้วเรียวยาวของนางบรรจงวางถ้วยชาพอร์ซเลนลงบนจานรองอย่างแผ่วเบา ทว่าเสียงกระทบกันของมันกลับดังก้องกังวานในห้องทำงานส่วนตัวของดยุคคาลอส กรานท์ ราวกับเสียงระฆังมรณะ คาลอสนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีรัตติกาลที่มักจะฉายแววเฉยเมยบัดนี้กลับวูบไหวด้วยความเคร่งขรึม เขาสอดประสานมือเข้าหากันแน่น ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “สายลับของข้าในองค์กรใต้ดินรายงานมาเช่นนั้น เอเลน่า... รอยสักที่เจ้าเคยบอกว่าเห็นก่อนที่วิญญาณของเจ้าจะดับสูญในชาติก่อน คนที่ลงมือสังหารเจ้าในวันนั้น ไม่ใช่คนธรรมดา และที่สำคัญ... เขายังมีชีวิตอยู่” เอเลน่ารู้สึกเหมือนลมหายใจของตนเองกระตุกกึก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสงบนิ่งกลับเต้นรัวด้วยความอาฆาตแค้นที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง ชาติก่อนนางถูกทรยศและตายอย่างอนาถด้วยน้ำมือของชายปริศนาในเงามืด ผู้ที่ทำหน้าที่เป็น ‘เพชฌฆาต’ ให้กับตระกูลที่ทอดทิ้งนาง นางลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นสวนกุหลาบของคฤหาสน์กรานท์ ทว่าภาพที่นางเห็นกลับไม่ใช่ดอกกุหลาบสีสวย แต่เป็นภาพความทรงจำที่แตกสลายของเลือดสีแดงฉานที่นองพื้นหินเย็นเยียบ “เขาเป็นใคร?” นางถาม เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยแต่ยังคงความเด็ดเดี่ยว “อดีตอัศวินผู้พิทักษ์ของตระกูลวาเลนเซียที่ถูกประกาศว่าตายไปแล้วในสงครามชายแดนเมื่อสิบปีก่อน คนที่ทุกคนเชื่อว่าจงรักภักดีต่อบิดาของเจ้าที่สุด” คาลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินมาหยุดข้างหลังนาง ไออุ่นจากร่างกายของเขามอบความมั่นคงให้เอเลน่าจนนางเผลอถอนหายใจออกมา “เขาถูกชุบชีวิตขึ้นมาใหม่ในฐานะอาวุธสังหารขององค์กรลับ และตอนนี้... เขากำลังมุ่งหน้ามาที่เมืองหลวง” เอเลน่าหันกลับมาประจันหน้ากับเขา ดวงตาสีมรกตของนางเป็นประกายวาววับ “เขาไม่ได้กลับมาเพื่อภารกิจใหม่หรอกนะคาลอส เขาตั้งใจจะกลับมาเก็บ ‘งานค้าง’ ที่ยังไม่เสร็จสิ้น... นั่นก็คือตัวข้า” “ข้าไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้น” คาลอสเอ่ยเสียงต่ำ ทรงพลังและเปี่ยมด้วยอำนาจ เขาเชยคางนางขึ้น แววตาของเขามีความคลั่งรักและความหวงแหนอย่างเปิดเผยจนเอเลน่าต้องหลบสายตา “ไม่ว่ามันจะเป็นใคร หรือมาจากขุมนรกไหน หากมันกล้าแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเส้นผม ข้าจะเป็นคนส่งมันกลับลงไปในหลุมศพด้วยมือของข้าเอง” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายคุกรุ่นของสงครามที่กำลังก่อตัว เอเลน่ารู้ดีว่าสิ่งที่เขากล่าวไม่ได้เป็นเพียงคำหวานหู แต่เป็นคำประกาศิตของปีศาจผู้ครองบัลลังก์เงาอย่างคาลอส กรานท์ “หากเราต้องการรู้ความจริงว่าใครเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง เราต้องใช้ตัวล่อ” เอเลน่าเอ่ย พลางหรี่ตาลงใช้ความคิด “เขาเป็นนักล่าที่ระวังตัวสูง แต่เขามีจุดอ่อนเรื่อง ‘ความภาคภูมิใจ’ ในฐานะอัศวิน หากข้าทำให้ตัวเองดูเหมือน ‘เหยื่อ’ ที่อ่อนแอและไร้ทางสู้ในที่ลับตาคน... เขาจะโผล่ออกมา” “แผนการอันตรายนัก” คาลอสขมวดคิ้ว “เจ้าคิดจะเอาตัวเจ้าไปเสี่ยงต่อหน้ามันหรือ?” “ข้าตายมาแล้วครั้งหนึ่งคาลอส” เอเลน่าขยับรอยยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่แฝงไว้ด้วยความร้ายกาจอย่างนางร้ายที่แท้จริง “และครั้งนี้ ข้าจะไม่ยอมเป็นเพียงหมากบนกระดานให้ใครมาเดินอีกต่อไป หากมัจจุราชต้องการพบข้า ข้าก็จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับที่มันต้องไม่มีวันลืม” ในขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนอย่างเคร่งเครียด เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พ่อบ้านประจำตระกูลกรานท์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด “ท่านดยุคขอรับ! ท่านหญิงเอเลน่า! มีพัสดุปริศนาถูกส่งมาถึงท่านหญิงที่หน้าประตูคฤหาสน์... มันไม่มีจ่าหน้าผู้ส่ง แต่ทว่า...” พ่อบ้านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นห่อผ้าสีดำสนิทที่เปื้อนคราบดินประหลาดส่งให้ เอเลน่ารับห่อผ้านั้นมา มือของนางสั่นเล็กน้อยเมื่อแกะปมผ้าออก ภายในนั้นไม่ใช่สมบัติหรือจดหมายข่มขู่ แต่มันคือ... เส้นผมสีเงินยวงที่ติดมากับเข็มกลัดประจำตัวของนางในชาติก่อน—เข็มกลัดที่นางควรจะใส่ไว้ในโลงศพของตนเองเมื่อสิบปีก่อน คาลอสคว้าตัวนางเข้ามากอดไว้แน่นทันที ดวงตาของเขาฉายแววสังหารอย่างชัดเจน แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร เสียงกระซิบที่ดูเหมือนจะมาจากทางหน้าต่างห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน *“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... ท่านหญิงผู้ฟื้นคืนชีพ... งานเลี้ยงยังไม่จบ... พวกเราแค่เพิ่งจะเริ่มเริงระบำกันเท่านั้น”* เอเลน่าหันควับไปทางหน้าต่างทันที แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงเงาของชายปริศนาที่กำลังกระโดดหายไปในความมืดของสวนกุหลาบ ทิ้งไว้เพียงกุหลาบสีดำกลีบหนึ่งที่วางอยู่บนขอบหน้าต่าง ซึ่งหยดเลือดสดๆ ยังคงซึมออกมาจากกลีบดอกไม้ราวกำลังจะสื่อสารบางอย่าง เอวาลินน์ปลายพู่กันหวังว่าความระทึกในบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนแทบหยุดหายใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ