หลักฐานมัดตัว

“คนอย่างท่าน... ไม่สมควรแม้แต่จะได้รับโอกาสให้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ต่อหน้าข้า” เสียงของเอเลน่า ฟอน วาเลนเซีย ก้องกังวานอยู่ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ตระกูลวาเลนเซีย กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ทว่ามันกลับเทียบไม่ได้เลยกับความเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากแววตาของหญิงสาวที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าชายชราผู้ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน พ่อบ้านประจำตระกูล—ชายผู้ที่เอเลน่าเคยไว้ใจและให้ความเคารพดั่งญาติผู้ใหญ่ในชีวิตก่อน บัดนี้เขากำลังสั่นเทา ดวงตาที่เคยเรียบเฉยไร้พิษสงกลับสั่นไหวระริกยามมองสบกับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววราวกับเพชรน้ำงามแต่แฝงด้วยใบมีดโกน “คุณหนู... ผม... ผมทำไปเพราะความจำเป็น...” “ความจำเป็นงั้นหรือ?” เอเลน่าแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ นางค่อยๆ ย่างกรายเข้าไปใกล้ ลากปลายพู่กันขนนกในมือไปตามโต๊ะไม้เก่าๆ ที่วางอยู่กลางห้อง เสียง 'แกรก' ของมันดังสะท้อนราวกับเสียงเพชฌฆาต “ความจำเป็นของท่าน คือการวางยาพิษในชาของข้าตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เพื่อให้ข้าดูอ่อนแอและไร้ค่าในสายตาของท่านพ่อ จนถูกขับไล่ออกจากตระกูลไปสู่ความตายใช่หรือไม่?” ชายชราหน้าซีดเผือด เขาเม้มปากแน่นจนเห็นรอยแตกของผิวหนัง “ท่านหญิง... ท่านรู้อะไรมากันแน่...” เอเลน่าไม่ตอบ นางยื่นซองจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไวโอเล็ตที่เคลือบอยู่บนกระดาษทำให้ลมหายใจของพ่อบ้านสะดุดกึก มันไม่ใช่กลิ่นธรรมดา แต่มันคือตราประทับลับที่มีเพียงคนในตระกูลดยุคคู่แข่งเท่านั้นที่ใช้ “ตราประทับของ ‘ฟรานซิส กิลเบิร์ต’...” นางกระซิบเสียงต่ำพลางกางจดหมายออก “การทรยศต่อตระกูลวาเลนเซียเพื่อแลกกับเศษเงินของพวกกิลเบิร์ต ท่านคงคิดว่าข้าจะโง่เขลาเหมือนในอดีตสินะ” ในขณะที่สถานการณ์กำลังบีบคั้นจนแทบขาดใจ ประตูเหล็กหนักอึ้งของห้องใต้ดินก็ถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา แต่ทรงพลัง คาริสม่าที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ดยุคคาลอส กรานท์ ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยทว่าดวงตาสีเทาเข้มนั้นจ้องมองมาที่เอเลน่าด้วยความหลงใหลที่ยากจะปิดมิด เขาไม่ได้สนใจชายชราที่ถูกพันธนาการเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขามีไว้เพื่อเอเลน่าเพียงผู้เดียว “เจ้าล่าเหยื่อได้เร็วกว่าที่ข้าคิดนะ เอเลน่า” คาลอสกล่าวพลางเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังนาง มือหนาของเขาวางลงบนไหล่บอบบางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความอบอุ่นที่ทำเอาเอเลน่าชะงักไปเล็กน้อย “ท่านดยุค... ท่านมาทำอะไรที่นี่” “มาดูว่าแมวตัวน้อยของข้ากำลังขย้ำหนูตัวไหนอยู่” เขาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนขนลุก ก่อนจะหันไปจ้องมองพ่อบ้านด้วยสายตาที่เปรียบดั่งการพิพากษา “เจ้ากล้าดียังไงถึงได้วางมือสกปรกนั่นใส่คนของข้า รู้ใช่ไหมว่าจุดจบของคนทรยศในอาณาเขตของข้าคืออะไร?” พ่อบ้านพยายามจะอ้าปากเถียง แต่เอเลน่ากลับขัดขึ้น “ไม่ต้องรีบร้อนคาลอส... ข้ายังมีเรื่องต้องสะสาง” นางหันไปหาพ่อบ้าน “บอกข้ามา ใครเป็นคนสั่งการที่แท้จริง? คนที่อยู่เบื้องหลังตราประทับนี้ไม่ได้มีแค่กิลเบิร์ต ข้าจำรอยหมึกนี้ได้ มันเป็นรอยหมึกของ... ผู้ที่ควรจะสาบสูญไปนานแล้ว” บรรยากาศในห้องเย็นยะเยียบขึ้นไปอีกระดับ พ่อบ้านเริ่มหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช “ท่านหญิง... ท่านคิดว่าท่านเป็นฝ่ายคุมเกมงั้นหรือ? คนที่ท่านกำลังตามหา ไม่ใช่คนที่จะให้ท่านพบได้ง่ายๆ หรอก” เขาเงยหน้าขึ้นจ้องตานางอย่างท้าทาย “และท่านจะไม่มีวันได้คำตอบนั้น เพราะคนคนนั้น... ได้วางหมากตัวสุดท้ายไว้แล้ว” เอเลน่านิ่งไป หัวใจของนางเต้นจังหวะผิดปกติ ลางสังหรณ์บางอย่างเตือนให้นางถอยห่าง แต่ก่อนที่นางจะได้ขยับตัว เสียงปรบมือดังขึ้นจากมุมมืดในห้องใต้ดินที่ควรจะไม่มีใครอยู่ “ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ” ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด เรือนผมสีเงินยาวสลวยและรอยยิ้มที่ดูใจดีเกินจริงทำให้เอเลน่าถึงกับหน้าถอดสี นั่นคือ 'ท่านหญิงเมลิสซ่า' พี่สาวผู้ที่ควรจะตายไปในอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน เอเลน่าตัวแข็งทื่อ ดยุคคาลอสที่เคยนิ่งเฉยบัดนี้มือไม้เริ่มเกร็งแน่นจนเสื้อของเอเลน่าถูกกำไว้จนยับยู่ยี่ คำตอบที่ตามหามาตลอดกลับกลายเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด เมื่อเมลิสซ่าขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับมีดสั้นในมือที่ชี้มาที่ลำคอของเอเลน่า "น้องรัก... ความจริงน่ะมันเจ็บปวดเสมอ และดูเหมือนว่าวันนี้... ชะตาของเจ้าคงต้องขาดลงที่นี่แล้ว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเล่ห์กลอันมืดมิดครั้งนี้ไปกับเอวาลินน์นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ