อย่าถามว่ากลัวไหม ให้ถามว่ารอดมาได้ไง

“บอกแล้วไงคะว่าถ้ายังไม่อยากเป็นผีเฝ้าบ้านร้างหลังนั้น อย่าหาทำเสนอหน้าไปเปิดประตูห้องใต้ดินเด็ดขาด! แล้วดูสภาพตัวเองตอนนี้สิคะ คุณพริมโรส... หน้าซีดเป็นไก่ต้มน้ำปลาแถมยังสั่นเป็นเจ้าเข้าแบบนี้ คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกเอ็มวีเพลงเศร้าหรือยังไงคะเนี่ย” เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจางๆ แต่อัดแน่นไปด้วยความระอาใจดังขึ้นทันทีที่บานประตูไม้สักหน้าบ้านถูกเปิดกว้าง กวินทร์ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยชุดนอนเสื้อยืดสีเทาเซอร์ๆ กับกางเกงขายาว ดึงสายตาคมกริบมองร่างบางที่ทรุดตัวนั่งกอดเข่าคุดคู้ ขดตัวเป็นกุ้งต้มอยู่บนพรมเช็ดเท้าหน้าบ้านของเขาเอง บรรยากาศยามตีสามกว่าๆ แวดล้อมไปด้วยความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจสะท้านโยนของอินฟลูเอนเซอร์สาวชื่อดังที่เพิ่งรอดพ้นจากเงื้อมมือวิญญาณอาฆาตมาหมาดๆ พริมโรสเงยใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาและฝุ่นผงขึ้นมองผู้ชายตรงหน้า ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นและซุกซนในไลฟ์สด ตอนนี้กลับแดงก่ำและเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัว ยิ่งเห็นท่าทีนิ่งสงบแต่แฝงความดุเบาๆ ของสถาปนิกหนุ่ม ยิ่งทำให้ความรู้สึกอัดอั้นที่เก็บกดมาตลอดทางระเบิดออกมาเป็นเสียงสะสะอื้นฮักชุดใหญ่ “ฮือออ... คุณกวินทร์! ใจร้ายที่สุดอ่ะ! คนเขากลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างอยู่แล้ว ยังจะมีแก่ใจมาเทศน์อยู่อีกเหรอคะ! ฮือออ ฉันเกือบตายนะเว้ย... เอ๊ย! เกือบตายจริงๆ นะคะ!” เธอโวยวายเสียงสั่น ปาดน้ำตากลบเกลื่อนความน่าอายแต่ก็ไม่วายเผลอหลุดคำหยาบออกมาด้วยความเคยชิน กวินทร์ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างคนปลงตก เขาขยับตัวหลีกทางให้เล็กน้อยก่อนจะพยักเพยิดหน้าไปด้านในบ้าน “จะนั่งโชว์ความเปียกปอนให้ยุงหามอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมคะ หรือจะเข้ามาข้างในก่อนที่วิญญาณสัมภเวสีแถวนี้จะนึกสนุกมาขอแจมด้วย” คำพูดขู่แกมหยอกลบความกลัวได้ชะงัก พริมโรสสะดุ้งเฮือก รีบดีดตัวลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งพรวดเบียดตัวผ่านหน้าร่างสูงเข้าไปในบ้านของเขาทันทีโดยไม่ต้องรอให้เชิญซ้ำสอง สองมือบางกำชายเสื้อยืดของกวินทร์ไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นอายความอบอุ่นสะอาดตาจากตัวเขากลบกลิ่นอับชื้นและความน่ากลัวของค่ำคืนนี้ไปเสียสนิท กวินทร์ปรายตามองมือเล็กที่กำเสื้อเขาจนยับยู่ยี่ มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นนิดหน่อยอย่างนึกเอ็นดู แต่ก็ยังคงตีสีหน้านิ่งเรียบเดินนำเข้าไปในห้องครัวเพื่อรินน้ำอุ่นใส่แก้วยื่นให้เธอ “ดื่มซะค่ะ จะได้หายสั่น เลิกทำตัวเป็นเด็กๆ บ้าบิ่นท้าทายอำนาจมืดสักที ดีนะที่ฉันตื่นมาเข้าห้องน้ำแล้วเอะใจมองกล้องวงจรปิดหน้าบ้าน ไม่อย่างนั้นเธอคงได้กลายเป็นศพเฝ้าระวังภัยประจำซอยนี้ไปแล้วจริงๆ” พริมโรารับแก้วน้ำอุ่นมาถือไว้ด้วยมือที่ยังสั่นเทา เธอจิบน้ำอุ่นลงคอช้าๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเถียงสู้ยิบตาตามนิสัยปากไม่ตรงกับใจ “ใครเด็กกันคะ! แล้วใครจะไปรู้ล่ะว่าบ้านหลังนั้นมันของจริง! ในสคริปต์ทีมงานบอกว่าแค่บ้านร้างธรรมดา ไม่มีอะไรซับซ้อนนี่คะ! ใครจะไปคิดว่าพอเปิดประตูห้องใต้ดินปุ๊บ วิญญาณเจ้ากรรมนายเวรจะพากันเดินเรียงแถวออกมาต้อนรับราวกับแจกบัตรคิวเข้าสวนสนุกแบบนั้นล่ะคะ!” “นั่นแหละค่ะที่เขาเรียกว่า ‘ปากพาจน’ ของจริง” กวินทร์ยื่นกล่องกระดาษทิชชซับน้ำตาให้ “เตือนแล้วไม่ฟัง บอกให้พกเครื่องรางก็หาว่าฉันงมงาย ตอนนี้สำนึกหรือยังคะว่ามูเตลูในคอเธอน่ะช่วยชีวิตไว้แทบไม่ทัน ถ้าฉันไม่ส่งพิกัดฉุกเฉินไปเบี่ยงเบนความสนใจพลังงานตรงนั้น ป่านนี้วิญญาณยายแก่ตนนั้นคงลากแขนเธอลงไปจิบน้ำชาใต้พื้นบ้านแล้วมั้งคะ” “ฮื้อออ... ไม่เอาค่ะ! อย่าพูดน่ากลัวแบบนั้นสิคะคุณกวินทร์!” พริมโรสโวยวายเสียงหลง ยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง ใบหน้าเนียนซับสีระเรื่อขึ้นมาด้วยความเขินปนกลัวจนน่ารักน่าชัง แววตาที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยความตัดพ้อแกมงอน “คนยิ่งขวัญอ่อนอยู่ด้วย แทนที่จะปลอบใจกันดีๆ ทำไมต้องมาขู่ให้กลัวเพิ่มด้วยเล่า!” “ฉันไม่ได้ขู่ค่ะ ฉันพูดความจริง” กวินทร์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้าม เคาะนิ้วเรียวยาวลงกับโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ สายตาคมกวาดสำรวจสภาพมอมแมมของอินฟลูเอนเซอร์สาวตั้งแต่หัวจรดเท้า “แล้วนี่... จะกลับบ้านตัวเองยังไงคะ ตีสี่กว่าแล้ว รถเธอก็จอดทิ้งไว้หน้าบ้านร้างโน่นไม่ใช่เหรอ” คำถามนั้นทำให้พริมโรสชะงัก เธอก้มหน้ามองพื้นอย่างจนปัญญา ยอมรับตามตรงด้วยเสียงอ่อยๆ “ก็... ก็นั่งแท็กซี่มาค่ะ แต่ขากลับ... ใครจะกล้าเรียกรถตอนนี้ล่ะคะ ถนนมืดตื้อแถมวังเวงขนาดนั้น ฉันไม่กล้าเดินออกไปปากซอยคนเดียวหรอกนะ!” “งั้นก็แปลว่าจะเนียนขออาศัยบ้านฉันนอนว่างั้นเถอะ?” “ก็ไม่ได้ขอฟรีๆ สักหน่อยค่ะ! เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันรีวิวบ้านคุณให้ในไอจีสตอรี่เลยเอ้า! เอาสิคะ ยอดฟอลโลورตั้งล้านกว่าคน คุ้มยิ่งกว่าคุ้มอีกนะ!” เธอเงยหน้าขึ้นต่อรองด้วยดวงתาสดใสเป็นประกาย ทั้งที่คราบน้ำตายังเปื้อนแก้มอยู่แท้ๆ กวินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ กับความกะล่อนหน้าตายของหญิงสาว “รีวิวบ้านฉันเหรอคะ? เกรงใจค่ะ ไม่อยากให้เพจเธอมีข่าวหน้าหนึ่งว่า ‘สถาปนิกหนุ่มถูกอินฟลูเอนเซอร์สาวรื้อบ้านพังคามือเพราะเจอดี’ หรอกนะคะ” “นี่คุณกวินทร์!” พริมโรสแยกเขี้ยวใส่ ทำท่าจะพุ่งเข้าไปหยิกแขนเขาสักทีข้อหาปากเสีย แต่ทว่า— กริ๊งงงง! เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นกะทันหันในความเงียบสงัดของยามวิกาล ทั้งคู่ชะงักกึกทันที รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเมื่อครู่วันหายไปในพริบตา ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมไขสันหลัง บรรยากาศรอบตัวอึมครึมลงอย่างน่าประหลาด กวินทร์ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองหน้าจอแท็บเล็ตแสดงผลกล้องวงจรปิดหน้าบ้านทันที พริมโรสสะดุ้งสุดตัว ขยับเข้าไปเกาะแขนแกร่งของชายหนุ่มแน่นโดยอัตโนมัติ ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง “ด... ดึกป่านนี้ ใครมา” เสียงหวานสั่นเครือกระซิบถามชิดต้นแขนของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผ่านเนื้อผ้าจนกวินทร์รู้สึกวูบวาบในอกอย่างประหลาด ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำดุ เขากดเปิดหน้าจอวงจรปิดเพื่อดูภาพหน้าบ้าน ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ—หน้าประตูบ้านของเขา มีเงาร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดไทยโบราณห่มสิมสไบสีหม่นยืนนิ่งสนิท ใบหน้าขาวซีดเผือดแนบชิดติดกับเลนส์กล้อง ดวงตากลมโตสีดำสนิทไร้แววตาคู่นั้นจ้องทะลุกระจกมองตรงมาที่พวกเขาโดยตรง พร้อมกับริมฝีปากที่ฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู และที่แย่ไปกว่านั้น... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นซ้ำๆ สามครั้งติดอย่างจงใจ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* “คุณพริมโรส...” กวินทร์กระซิบเสียงต่ำด้วยความเคร่งเครียด ดวงตาไม่ละไปจากหน้าจอ “ดูเหมือนว่า... เธอยังตามมาส่งแขกไม่เลิกเลยค่ะ” หัวใจของพริมโรสกระตุกวูบ หล่อนสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ กำแขนเสื้อของกวินทร์แน่นเสียจนแทบจะฝังเล็บลงไปในเนื้อ—และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอวงจรปิดก็มืดดับลงพร้อมกับเสียงสัญญาณไฟเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบวาบขึ้นทั่วทั้งบ้าน! (โปรดติดตามตอนต่อไป...) -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความหลอนแบบฟีลกู๊ดด้วยกันนะคะ!