คอนเทนต์นี้...ผีไม่อนุญาต

"ยอดไลฟ์หลักหมื่นแล้วค่ะคุณผู้ชม! ดูนั่นสิคะ... ตรงมุมเสาปูนเปลือยตรงนั้น เหมือนมีเงาอะไรแวบๆ ผ่านไปเมื่อกี้ ใช่ไหมคะทุกคน? หรือว่าน้องกุมารทองเจ้าที่เจ้าทางจะมาร่วมแจมไลฟ์กับพริมในค่ำคืนนี้ด้วย?" เสียงหัวใสแจ๋วของพริมโรส อินฟlูเอนเซอร์สาวสายมูและคอนเทนต์ครีเอเตอร์หน้าใหม่ไฟแรง (แต่สติแทบไม่เหลือ) ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงชั้นแปดของตึกร้างใจกลางเมือง โทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดในมือสั่นระริกไม่ใช่เพราะสัญญาณอินเทอร์เน็ตไม่ดี แต่เป็นเพราะมือเจ้ากรรมของเธอเองที่กำลังกำด้ามจับไม้เซลฟี่แน่นจนข้อพับนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตภายใต้ขนตาปลอมหนาเป็นแพกวาดมองไปรอบตัวด้วยความหวาดระแวง แม้ปากจะพูดจาเจื้อยแจ้วท้าทายสิ่งลี้ลับเพื่อเรียกยอดเอ็นเกจメントจากผู้ชมในไลฟ์สด แต่หัวใจดวงน้อยๆ กลับเต้นรัวเร็วจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกเข้ามาทางช่องหน้าต่างที่ไร้กระจก กลิ่นอับชื้นของซากปูนและกลิ่นธูปจางๆ ลอยปะทะนาวิกะประสาทจนเธอต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ([ประกาศเตือนจากระบบ]: ผู้ชม 34,500 คนกำลังรับชม | คอมเมนต์ไหลทะลักจนอ่านไม่ทัน) *‘@Mu_Moo_99: พริมมมม แกข้างหลังแกกกก! นั่นเงาอะไรวะ’* *‘@สายมูตัวแม่: น้องพริมขา รีบวิ่งเถอะค่ะ หนูเห็นผู้ชายยืนอยู่ตรงเสาต้นที่สาม! ไม่ใช่คนแน่ๆ อะแกรรร’* *‘@Kavin_Arch: ไร้สาระ’* พริมโรสเหลือบตาไปเห็นคอมเมนต์สุดท้ายแวบๆ ชื่อบัญชีคุ้นตาที่มักจะโผล่มาขัดลาภเธอทุกครั้งในทุกไลฟ์ กวินทร์! ไอ้สถาปนิกหน้าตายปากหมาที่วันๆ ดีแต่คอมเมนต์เหน็บแนมเธอนั่นเอง! ให้ตายสิ นี่เขาว่างมากหรือไงถึงมานั่งเฝ้าเธอไลฟ์ตอนเที่ยงคืน แถมยังมาตัดพ้อความสนุกของเธอบ้าน้ำลายด้วยคำสั้นๆ แค่นี้เนี่ยนะ? "ใครไร้สาระคะคุณ Kavin_Arch! ปากแบบนี้ระวังจะเจอดีเข้าสักวันนะคะ หน้าตาก็ดูเป็นการเป็นงาน ทำไมปากถึงได้หมาไม่รับประทานแบบนี้ล่ะคะ!" พริมโรสแหวใส่หน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหมั่นไส้ลืมกลัวผีไปชั่วขณะ แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะหันไปเถียงกับผู้ชมในแชทต่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ "ตึก... ตึก... ตึก..." ก็ดังขึ้นจากความมืดสนิทบริเวณบันไดหนีไฟที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงห้าเมตร! ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนเดินปกติ แต่มันคือเสียงลากขา... ราวกับมีบางสิ่งที่มีน้ำหนักมากกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า ทว่าจงใจ! บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นเหม็นเน่าคล้ายซากสัตว์ตายพัดโชกเข้าจมูกจนพริมโรสต้องยกมือขึ้นปิดจมูกแทบไม่ทัน โทรศัพท์ในมือสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หน้าจอลุกโชนด้วยแสงสีแดงวาบจากฟิลเตอร์ตรวจจับความร้อนที่เธอเปิดเล่นสนุกๆ แต่ตอนนี้... เจ้าฟิลเตอร์เจ้ากรรมกลับจับภาพความร้อนรูปทรงมนุษย์ขนาดมหึมาที่กำลังยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลังเธอในระยะประชิด! "อ๊ะ...!" พริมโรสอ้าปากค้าง สมองขาวโพลน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เมื่อเงาสูดกลิ่นกายของเธอจากด้านหลัง ลมหายใจเย็นเยียบที่ไม่มีความร้อนของมนุษย์เป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง *‘@Kavin_Arch: บอกให้โง่หัวลงแล้ววิ่ง... ดึงสติหน่อยยัยบ้า!’* ข้อความแชทจากกวินทร์เด้งขึ้นมาพร้อมกับการโทรเข้าแบบไม่ทันตั้งตัว แต่พริมโรสไม่มีปัญญาแม้แต่จะกดรับ มือไม้อ่อนแรงจนโทรศัพท์เกือบหลุดร่วงจากมือ เมื่อเงาสัมผัสเย็นเฉียบแตะลงบนไหล่ขวาของเธอ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู... *"...มาทำอะไร... ในบ้านของฉัน..."* "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!" เสียงกรีดร้องแหลมสูงทะลุปรอทดังลั่นตึกร้าง พริมโรสหลับตาปี๋ ทิ้งศักดิ์ศรีอินฟลูเอนเซอร์สายแข็งลงถังขยะ เธอเหวี่ยงไม้เซลฟี่สุดแรงเกิดและเตรียมจะวิ่งหนีสุดชีวิต แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ก้าวขาออกไป แรงกระชากอันทรงพลังจากด้านหลังก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธออย่างแรง! ไม่ใช่สัมผัสเย็นเยียบของผีสาง... แต่มันคือความอุ่นร้อนของฝ่ามือมนุษย์ที่คุ้นเคย และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่มวนโปรดที่เธอมักจะได้กลิ่นเวลาอยู่ใกล้คนปากจัดคนนั้น "บอกให้โง่หัวลงแล้ววิ่งไงวะ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง!" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูตวาดลั่นท่ามกลางความมืด พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของกวินทร์ที่พุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอหมุนเหวี่ยงหลบพ้นจากรัศมีของเงาดำประหลาดนั้นได้อย่างเฉียดฉิว มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอแน่นก่อนจะออกแรง "ลาก" ให้วิ่งหนีตายลงบันไดหนีไฟไปด้วยกันอย่างไม่คิดชีวิต! เสียงฝีเท้าของทั้งคู่ดังสะท้อนก้องตึกร้างแข่งกับเสียงหอบหายใจโยนของพริมโรสที่ร้องไห้โฮออกมาด้วยความขวัญเสีย แต่วินาทีนี้... แม้ข้างหน้าจะมืดสนิทและน่ากลัวแค่ไหน ฝ่ามืออุ่นๆ ที่กุมข้อมือเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย กลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาด และก่อนที่ทั้งสองจะวิ่งพ้นประตูทางออกสู่แสงไฟถนนด้านล่าง กวินทร์ก็ผลักเธอเข้าไปหลบหลังแผ่นปูนใหญ่ พร้อมกับโน้มตัวลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่ดุแต่สั่นระริกเล็กน้อย "ถ้าคืนนี้รอดไปได้... เธอโดนฉันดึงหูหลุดแน่ ยัยตัวแสบ!" พริมโรสสะอื้นฮัก ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาเงยขึ้นมองหน้าเขาผ่านความมืด แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงยิ่งกว่าตอนเจอผีเสียอีก... ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!