ตามล่าวิญญาณที่งานอีเวนต์

"ถ้าคุณยังเดินเร็วขนาดนี้ พริมจะถือว่าคุณอยากให้ผีในห้างนี้ลากคอไปทำผัวจริงๆ แล้วนะกวินทร์!" พริมโรสกระแทกเสียงพลางรวบชายกระโปรงวิ่งเหยาะๆ ตามแผ่นหลังกว้างของสถาปนิกหนุ่มที่ก้าวฉับๆ ราวกับติดจรวดเข้าไปในห้างสรรพสินค้า 'เดอะ ลีเจนดารี' ห้างเก่าแก่ย่านใจกลางเมืองที่ถูกปิดตายไปหลายปี กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นปูนเก่าและฝุ่นสะสมตีเข้าจมูกจนเธอต้องยกแขนเสื้อขึ้นปิดปาก กวินทร์หยุดกึกกะทันหันจนคนตัวเล็กที่วิ่งตามมาข้างหลังเบรกตัวแทบไม่อยู่ ชนเข้ากับแผ่นหลังเขาเต็มแรงจนเซไปด้านหลัง "โอ๊ย! จะหยุดก็บอกกันบ้างสิคุณ! หัวใจจะวายตายก่อนเจอผีก็เพราะคุณนี่แหละ" พริมโรสโวยวาย มือข้างหนึ่งยังกำสายคล้องกล้องวิดีโอแน่น กวินทร์หันกลับมามองด้วยสายตานิ่งเรียบ แววตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาที่เริ่มสั่นระริกของเธอ "ถ้ากลัวขนาดนั้นก็กลับไปรอที่รถครับ... อ้อ ลืมไป ลืมตัวไปหน่อยว่าตอนนี้ผมไม่ได้คุยกับลูกน้อง" เขาแค่นยิ้มมุมปาก ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้จนพริมโรสสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "เงียบซะ พริมโรส ตรงนี้มันไม่ใช่ที่ที่คนเป็นควรจะมาตะโกนปาวๆ แบบนี้" "ทำไม... ที่นี่มันมีอะไร" พริมโรสลดเสียงลงทันที สัญชาตญาณความกลัวเริ่มทำงานเมื่อมองเห็นแสงไฟจากไฟฉายคาดหัวของกวินทร์ส่องกระทบกับหุ่นโชว์เสื้อผ้าที่ไร้หัววางระเกะระกะอยู่กลางโถง กวินทร์ไม่ตอบ เขาหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันแชตที่พริมโรสเพิ่งส่งข้อความมาก่อนหน้านี้ไม่ถึงนาที **[แชต: Primrose: กวินทร์ ถ้าเกิดอะไรขึ้น สัญญาได้ไหมว่าคุณจะวิ่งหนีไปก่อน ไม่ต้องห่วงฉัน!]** กวินทร์อ่านข้อความนั้นแล้วหันมามองพริมโรสที่ยืนกำชายเสื้อแน่นด้วยความประหม่า เขาพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว **[แชต: Kawin: วิ่งหนีไปทิ้งคุณไว้ให้ผีจีบเหรอครับ? ฝันไปเถอะ งานอีเวนต์มรณะรอบนี้ ค่าจ้างผมจ่ายด้วยชีวิตคุณไปแล้ว เพราะงั้นอย่าหวังว่าจะได้ไปไหนไกลจากผม]** พริมโรสอ่านแล้วหน้าแดงซ่านท่ามกลางความมืด เธอรีบพิมพ์ตอบกลับทันที "ไอ้คนบ้า! พูดอะไรเนี่ย! นี่มันสถานการณ์สุ่มเสี่ยงนะ!" ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้มลงพิมพ์โต้ตอบ เสียงลากของหนักบางอย่างก็ดัง 'ครืด... ครืด...' มาจากชั้นลอยด้านบน เสียงนั้นแหบพร่าและจังหวะไม่สม่ำเสมอ กวินทร์คว้าข้อมือพริมโรสไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านความอบอุ่นมาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะกว่าความกลัวผีเสียอีก "กวินทร์... นั่นมันอะไร" พริมโรสกระซิบ เสียงสั่น "หุ่นโชว์น่ะ" เขาตอบเสียงเรียบ แต่สายตากลับกวาดมองไปรอบโถงอย่างระแวดระวัง "แต่หุ่นที่เดินเองได้... ผมว่าเราน่าจะเจองานหินกว่าที่คิด" ทั้งคู่เดินเลี่ยงเข้าสู่โซนร้านขายเสื้อผ้าสตรี กลิ่นแป้งร่ำจางๆ ลอยมาปะทะจมูกท่ามกลางความเงียบงัน พริมโรสแทบกลั้นหายใจ เธอหยิบกล้องขึ้นมาบันทึกภาพโดยสัญชาตญาณ แต่ในช่องมองภาพ เธอกลับเห็นเงาดำตะคุ่มยืนอยู่หลังราวแขวนเสื้อผ้า "กวินทร์... ตรงนั้น..." "รู้แล้วครับ" กวินทร์ดึงตัวเธอมาหลบหลังเสาต้นใหญ่ เขากระซิบชิดใบหูจนพริมโรสขนลุกซู่ "หลับตาลงนับหนึ่งถึงสาม แล้วห้ามลืมตาจนกว่าผมจะสั่ง เข้าใจไหม" "ทำไมล่ะ! จะทำอะไร!" "เชื่อใจกันบ้างสิ... พริม" คำพูดนั้นนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง จนพริมโรสยอมทำตามอย่างว่าง่าย กวินทร์ก้าวออกมาจากหลังเสา เขาไม่ได้พกเครื่องรางมูเตลูใดๆ มาเลยนอกจากความนิ่งของจิตที่เขาฝึกฝนมาเพื่อรับมือกับสิ่งเร้นลับ เขาเผชิญหน้ากับเงามืดนั้น พลันนั้นเขาก็คว้ามือถือขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างลงในแชตกลุ่มที่มีแค่เขากับพริมโรส เพื่อหวังจะให้เธออ่านในตอนที่สถานการณ์คลี่คลาย แต่ความผิดพลาดทางเทคนิคเกิดขึ้น นิ้วเจ้ากรรมดันกดส่งข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ในหน้าจอแชตส่วนตัวกับเธอแทน *'พริม ถึงผมจะปากเสียใส่คุณบ่อยๆ แต่ผมไม่เคยอยากให้คุณเป็นอะไรเลยนะ ที่มาด้วยวันนี้ไม่ใช่เพราะงานหรอก เพราะผมแค่...'* พริมโรสที่แอบลืมตาขึ้นมานิดหน่อยเพราะความสงสัย เห็นข้อความเด้งขึ้นบนหน้าจอมือถือที่กวินทร์เผลอเปิดทิ้งไว้ เธอเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่าเจอผีเสียอีก ทว่าในวินาทีที่ข้อความถูกส่งออกไป เสียงกรีดร้องโหยหวนจากทั่วทุกทิศทางของห้างก็ระเบิดขึ้น กวินทร์หันขวับกลับมา มือคว้าแขนพริมโรสหวังจะพาวิ่งหนี แต่มือของเขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า พริมโรสหายไปแล้ว! เหลือเพียงหุ่นโชว์ตัวหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงตำแหน่งที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่ แต่มันไม่ได้มีหัวเหมือนตัวอื่น มันกลับมีสร้อยคอเส้นหนึ่งที่พริมโรสชอบใส่ติดตัวไว้ตลอดเวลา... คล้องอยู่ที่คอหุ่นตัวนั้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความหลอนและหัวใจที่เต้นรัวไปพร้อมกับพริมโรสและกวินทร์นะคะ หวังว่าตอนหน้าจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมค่ะ!