ไลฟ์สดป่วนวิญญาณ

"บอกแล้วไงคะว่าไอ้มือถือเครื่องนี้มันมีวิญญาณสิง! ยืนยัน นั่งยัน นอนยันเลยค่ะคุณผู้ชม! ดูหน้าผู้ชายคนนี้สิคะ หน้าตาบึ้งตึงยิ่งกว่าตูดหม้อโบราณ แต่เห็นนิ่งๆ แบบนี้... แอบพกยันต์กันผีแปะไว้ที่ก้นกระเป๋าเอกสารด้วยนะคะ!" เสียงแหลมใสของพริมโรสดังเจื้อยแจ้วพร้อมรอยยิ้มกว้างเกินเบอร์ ขณะที่นิ้วเรียวเล็กก็กวาดหน้าจอไลฟ์สดที่มียอดคนดูทะยานแตะหลักแสนภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที โทรศัพท์มือถือในมือถูกยกสลับไปมารaraระหว่างใบหน้าเหวอๆ ของตัวเองกับแผ่นหลังกว้างของสถาปนิกหนุ่มที่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจแปลนอาคารโบราณในไซต์งานสยองขวัญแห่งนี้ กวินทร์หยุดมือจากการใช้ไม้บรรทัดสเกลตีเส้นลงบนกระดาษไขแผ่นใหญ่ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความดันโลหิตที่กำลังพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนและกางเกงสแลคเข้ารูปค่อยๆ หมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยจนเกือบจะเย็นชา แต่ดวงตาคมกริบกลับฉายแววคุกรุ่นชัดเจน "พริมโรส... คุณว่างมากใช่ไหมคะ ถึงได้เอาเวลาชีวิตมาเดินไลฟ์สดขายหน้าชาวบ้านแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังพอกลบเสียงคอมเมนต์ในไลฟ์ที่วิ่งไหลเป็นน้ำตก "อ้าว! พูดจาแบบนี้หมายความว่ายังไงคะคุณกวินทร์! นี่ฉันกำลังโปรโมทเพจ ‘ล่าท้าผีฉบับอินฟลูตัวแม่’ ให้คุณฟรีๆ เลยนะยะ ยอดวิวตั้งแสนแปดแล้วเนี่ย คนดูเขาอยากรู้ว่าสถาปนิกสุดหล่อแต่ปากหมาคนนี้ จะรอดพ้นจากผีเปรตประจำตึกเก่าได้ยังไงต่างหากล่ะคะ!" พริมโรสเชิดหน้าขึ้นเถียงฉอดๆ ทั้งที่ขาเรียวเล็กยังต้องก้าวถอยหลังไปหลบอยู่ข้างเสาปูนเปลือยทันที เมื่อจู่ๆ หลอดไฟนีออนเหนือหัวก็กระพริบติดๆ ดับๆ พร้อมเสียงหวีดหวิวของสายลมเย็นเยือกที่พัดผ่านเข้ามาทั้งที่หน้าต่างทุกบานปิดสนิท กวินทร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือหนายกขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ความหงุดหงิดฉายชัดเจนบนใบหน้า แต่ถ้าสังเกตให้ดี... ดวงตาคู่นั้นกลับเหลือบมองตามพริมโรสที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความกลัวแต่ยังทำเก่งด้วยความเอือมระอาผสมความเอ็นดูที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับ "ถ้าไม่อยากโดนผีเปรตดึงขาลงไปกินใต้ถุนตึก ก็หุบปากแล้วยืนนิ่งๆ ค่ะ... ยื่นโทรศัพท์มานี่" กวินทร์ยื่นมือขวาออกไปตรงหน้า "อี๊! จะมาแย่งมือถือฉันทำไมคะ! นี่! อย่ามาเนียนนะ จะลบไลฟ์เหรอ ฝันไปเถอะค่ะคุณสถาปนิก!" พริมโรสกรีดร้องเสียงหลงพร้อมกับดึงโทรศัพท์แนบอกแน่น ราวกับกำลังปกป้องสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต "ไม่ได้จะลบ... แค่จะบอกว่ากล้องมันเอียงจนเห็นแต่คางสองชั้นของคุณแล้วค่ะคุณอินฟลูเอนเซอร์" กวินทร์ลอยหน้าลอยตาพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาทสุดขีด ก่อนจะฉวยจังหวะที่หญิงสาวเผลอ คว้าโทรศัพท์ในมือเธอมาถือไว้เองอย่างรวดเร็ว "ไอ้...ไอ้คนฉวยโอกาส! เอาคืนมานะ!" พริมโรสพุ่งตัวเข้าใส่หมายจะแย่งเครื่องมือทำมาหากินคืน แต่กวินทร์กลับชูมือขึ้นสูงเหนือหัว ด้วยความที่ส่วนสูงต่างกันลิบลับ ทำให้พริมโรสทำได้เพียงกระโดดหย็องๆ เหมือนแมวขู่ จนหน้าอกนุ่มนิ่มเกือบจะกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างของเขาอยู่รอมร่อ ภาพเหตุการณ์ชุลมุนที่สะท้อนผ่านหน้าจอไลฟ์สด ทำเอาคอมเมนต์ในแชพพุ่งกระฉูดด้วยความเร็วแสง *(ความเห็นในไลฟ์สด)* - *รี้ดเดอร์ A:* กรี๊ดดดดด! เขานัวกันค่ะแม่! เรือนี้แล่นไวมากกก! - *รี้ดเดอร์ B:* อิพี่กวินทร์แกล้งน้องทำไมคะ ยอมรับมานะว่าแอบมองน้องใช่มั้ย! - *รี้ดเดอร์ C:* ฮั่นแน่... มีการดึงมือถือหนีแบบเอ็นดูอะแกรรร เขินโว้ยยยย! - *รี้ดเดอร์ D:* ผีในตึกนี้คือเขินแทนแล้วนะ กลับไปแต่งงานกันเถอะค่ะ! พริมโรสที่เพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ใบหน้าของตัวเองอยู่ห่างจากอกแกร่งของชายหนุ่มไม่ถึงคืบ ใบหน้าหวานก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีจนลามไปถึงใบหู หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล หญิงสาวรีบผละถอยหลังออกมาสามก้าว กะพริบตาปริบๆ ด้วยความทำตัวไม่ถูก "E... Ehm! ส่งคืนมาได้แล้วค่ะ! คนดูกำลังเห็นนะว่าคุณแกล้งฉัน!" พริมโรสแหวกลบเกลื่อนความเขินด้วยการเสียงดังกลบเกลื่อน กวินทร์ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์ เป็นรอยยิ้มบางเบาที่นานๆ ทีจะได้เห็น แต่มันกลับทรงพลังพอจะทำให้สติของพริมโรสเตลิดเปิดเปิงไปไกล "คนดูเขาไม่ได้สนใจเรื่องผีแล้วค่ะพริมโรส... เขาบอกว่าคุณเตี้ยแล้วยังโวยวายเก่งต่างหาก" กวินทร์แกล้งแซ่วยิ้มๆ ก่อนจะกดปุ่มยื่นโทรศัพท์คืนให้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันเบาๆ อุณหภูมิรอบกายก็ลดฮวบลงจนติดลบ บรรยากาศภายในห้องโถงโบราณพลันเงียบสงบลงอย่างฉับพลัน เสียงลมหายใจของทั้งคู่ราวกับหยุดนิ่ง กวินทร์หุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเข้มงวดขึ้นทันที สัญชาตญาณดิบเตือนภัยร้องลั่นในหัวเมื่อเงาดำทะมึนสายหนึ่งพุ่งวาบผ่านกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง—ไม่ใช่เงาของคน แต่เป็นเงาร่างบิดเบี้ยวของบางสิ่งที่กำลังคลานต่ำด้วยความเร็วสูงตรงมายังทิศทางที่พริมโรสยืนอยู่! "พริมโรส! หลบ!" กวินทร์ไม่รอช้า สองมือแกร่งกระชากร่างบางของพริมโรสเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธอเซถลำเข้าสู่อ้อมอกกว้างของเขาเต็มรัก แรงกระแทกนั้นทำให้โทรศัพท์ในมือหลุดร่วงลงพื้น หน้าจอยังคงเปิดไลฟ์สดค้างไว้และจับภาพเพดานห้องมุมสูง แต่ก่อนที่พริมโรสจะได้อ้าปากโวยวาย กวินทร์ก็ใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือเธอแน่นแล้วออกวิ่งสุดกำลังเพื่อพุ่งตัวออกไปจากจุดนั้น หน้าจอมือถือที่ตกอยู่บนพื้นสะท้อนภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญ เมื่อเงาดำปริศนาพุ่งผ่านหน้ากล้องไลฟ์สดไปอย่างจัง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าลอยทะลุไมโครโฟนเข้ามาในระบบ... *“...มึง...สองคน...อย่า...หนี...”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและอมยิ้มไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!