ทริปตรวจงานต่างจังหวัด

"คุณช่วยพูดชื่อนั้นใหม่อีกรอบสิคะ... ธัน" เสียงของริญณาลดระดับลงจนเกือบกลายเป็นกระซิบ ทว่ากลับดังก้องกังวานบาดลึกในห้องประชุมแคบๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ภาคินไม่ได้ขยับเขยื้อน ร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง กลับยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย จับจ้องไปยังธัน—รุ่นพี่ร่วมอาชีพที่กำลังทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ชื่อที่ธันเพิ่งหลุดปากออกมาเมื่อครู่ ไม่เพียงแต่พลิกบรรยากาศของโปรเจกต์นี้ให้พลิกคว่ำคะมำหงาย แต่ยังสร้างรอยร้าวลึกในความสัมพันธ์ที่ทั้งภาคินและรินต่างพยายามหลบเลี่ยงมาตลอด "ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหมครับ..." ภาคินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงกระแสลมพายุที่พร้อมจะพัดถล่มทุกอย่างให้ราบคาบ "คนที่คุณบอกว่ากุมความลับของบริษัทวัสดุรายใหญ่ริมทะเลแห่งนั้น... คือคนที่ควรจะอยู่ห่างจากโปรเจกต์นี้มากที่สุดไม่ใช่หรือไง" รินหันขวับไปมองหน้าภาคิน แววตาคู่สวยฉายความไม่พอใจระคนสงสัย "เดี๋ยวก่อนค่ะคุณคิน หมายความว่ายังไงคะ? คุณรู้จักคนที่ธันพูดถึงเหรอ?" "ไม่ใช่แค่รู้จักครับ..." ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวย "แต่หมอนั่นคือคนที่ทำให้ตึกสามหลังในย่านธุรกิจเกือบพังทลายมาแล้วเพราะวัสดุก่อสร้างได้มาตรฐานปลอม... และตอนนี้ เขากำลังจะผูกขาดการผลิตทั้งหมดของโรงงานที่เรากำลังจะไปตรวจงานกันพรุ่งนี้เช้า" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น ธันยกมือขึ้นเกบท้ายทอยแก้เก้อ ยิ้มแหยๆ ส่งให้รุ่นน้องทั้งสอง "พี่ก็ไม่อยากจะเอาเรื่องนี้มาพูดหรอกนะริน แต่พอดีสายของพี่ที่โรงงานริมทะเลส่งข่าวมาด่วน ว่า 'อธิป' เพิ่งเซ็นสัญญาเอ็กซ์คลูซีฟกับทางนั้นเมื่อวานนี้เอง ถ้าเราดันทุรังไปตรวจงานตามกำหนดเดิม มีหวังเราได้ตกเป็นเบี้ยล่างของมันแน่ๆ" ชื่อ 'อธิป' ทำเอาวิศวกรสาวฝีปากกล้าอย่างริญณาถึงกับเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาจนปลายมือเย็นเฉียบ อธิปคืออดีตหุ้นส่วนจอมเจ้าเล่ห์ที่เคยโกงโปรเจกต์ใหญ่ของเธอเมื่อปีที่แล้ว การที่ชื่อนี้โผล่ขึ้นมาอีกครั้งในทริปตรวจงานต่างจังหวัด ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน "ถ้าอย่างนั้น..." รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ น้ำเสียงของเธอกลับมาแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง "ทริปพรุ่งนี้เรายิ่งต้องไปค่ะ! ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าตาอธิปมันกล้าดียังไงถึงกล้าเอาวัสดุห่วยๆ มายุ่มย่ามกับโปรเจกต์ที่ฉันกับคุณคินร่วมหัวจมท้ายกันอยู่" ภาคินหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาว แววตาที่เคยแข็งกระด้างอ่อนลงชั่วขณะเมื่อเห็นประกายความมุ่งมั่นในดวงตาคู่นั้น แม้ปากจะบอกว่าเกลียดความวุ่นวาย แต่ลึกๆ แล้ว เขากลับยอมรับไม่ได้เลยหากต้องปล่อยให้รินต้องเผชิญหน้ากับอันตรายลำพัง "ใครบอกว่าคุณจะได้ไปคนเดียวล่ะครับ วิศวกรปากแซ่บ" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนตามวิสัยที่ชอบกวนประสาทเธอเพื่อกลบเกลื่อนความห่วงใย "พรุ่งนี้ตีห้า... เตรียมตัวให้พร้อม ผมจะไปรับคุณที่หน้าคอนโดฯ ห้ามเลทแม้แต่วินาทีเดียว ไม่อย่างนั้นผมจะทิ้งคุณไว้แล้วไปกินซีฟู้ดคนเดียวจริงๆ ด้วย" "ย่ะ! ใครจะกล้าเลทกับท่านสถาปนิกผู้เจ้าระเบียบกันล่ะคะ!" รินสวนกลับทันควัน พ่วงด้วยการค้อนควบใหญ่อย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหันไปบอกลาธันแล้วสะบัดก้นเดินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งให้ภาคินมองตามด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่เจ้าตัวไม่ยอมรับว่ามันคือรอยยิ้มของคนคลั่งรัก --- แสงแดดจ้าสะท้อนผิวน้ำทะเลสีครามระยิบระยับ ลมทะเลตีปะทะใบหน้าขณะที่รถเอสยูวีคันหรูของภาคินแล่นฉิวเข้าสู่เขตนิคมอุตสาหกรรมริมทะเล บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเกลือทะเลและเสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่ง ซึ่งควรจะเป็นทริปพักผ่อนหย่อนใจมากกว่าการมาเคลียร์ปัญหาธุรกิจ ภายในรถ ความเงียบโรยตัวอยู่ชั่วครู่ก่อนที่รินจะเป็นฝ่ายทำลายมันลง "นี่คุณคิน..." วิศวกรสาวเอ่ยขึ้นขณะหันไปมองคนขับที่สวมแว่นกันแดดทรงนักบินขับรถด้วยท่าทางเคร่งขรึม "ตั้งแต่เมื่อไหร่คะที่คุณเลิกทำหน้าเป็นยักษ์กินหัวฉัน แล้วหันมาทำตัวน่ารำคาญแบบนี้แทน" ภาคินเหลือบตามองเธอนิดหนึ่ง มุมปากหยักกระตุกยิ้มร้าย "ผมเคยทำหน้าเป็นยักษ์ใส่คุณด้วยเหรอครับ... ผมจำได้ว่าผมใจดีกับคุณมาตลอดนะ หรือว่าคุณกำลังเขินผมอยู่กันแน่ คุณวิศวกร" "ยื๊อ! หลงตัวเองที่สุด!" รินหันขวับไปมองนอกหน้าต่างเพื่อซ่อนพวงแก้มที่เริ่มซับสีเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศริมทะเลช่างเป็นใจเสียเหลือเกิน จนเธอเกลียดตัวเองที่ดันรู้สึกใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของเขา เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าอาคารสำนักงานของโรงงานผลิตวัสดุก่อสร้าง ทั้งคู่ก้าวลงจากรถพร้อมกับความจริงจังที่กลับมาทับถมอีกครั้ง ความกว้างใหญ่ของโรงงานและการขนถ่ายสินค้าเบื้องหน้าบ่งบอกว่าอธิปคงเตรียมแผนการบางอย่างไว้ต้อนรับพวกเขาอย่างแน่นอน "จำไว้นะครับว่าอย่าเดินไปไหนคนเดียว" ภาคินกระซิบเบาๆ ขณะเดินเคียงข้างเธอผ่านประตูโรงงาน "ไอ้อธิปมันไม่ใช่คนสะอาดสะอ้าน ถ้ามันรู้ว่าเรามา มันต้องหาทางตอดเล็กตอดน้อยแน่ๆ" "ห่วงตัวเองก่อนเถอะค่ะคุณคิน วิศวกรอย่างฉันเคยลุยไซท์งานก่อสร้างมาโชกโชนกว่าที่คุณคิดเยอะ" รินเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับกระหน่ำเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของภาคินเอื้อมมาจับข้อศอกเธอไว้หลวมๆ เพื่อนำทางผ่านฝูงคนงานที่เดินขวักไขว่ พวกเขาลัดเลาะมาจนถึงโกดังเก็บสินค้าโซน C ซึ่งเป็นจุดที่เก็บตัวอย่างเหล็กและปูนล็อตใหม่ที่อธิปเพิ่งนำเข้ามา กลิ่นอับชื้นของคลังสินค้าผสมผสานกับไอเค็มของทะเลลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ รินก้มลงใช้เกรียงเหล็กขูดผิวคอนกรีตตัวอย่างเพื่อตรวจสอบคุณภาพอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีภาคินยืนกอดอกคุมเชิงคอยระวังหลังให้ สายตาคมกวาดมองไปรอบคลังสินค้าที่เงียบเชียบผิดปกติ "แปลกนะคะ..." รินพึมพำเบื้องหน้ากองวัสดุ "เนื้อปูนมีความชื้นสูงเกินไป เหมือนโดนน้ำทะเลสาดเข้ามา... ถ้าเอาไปใช้สร้างโครงสร้างหลัก มีหวังตึกถล่มลงมาแน่ๆ" "ผมบอกแล้วว่าหมอนั่นมันไว้ใจไม่ได้..." ภาคินก้าวเข้าไปใกล้เธอเพื่อดูตัวอย่างวัสดุที่เธอพูดถึง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบจะแนบชิด ไหล่กว้างของเขาบังแสงไฟจากเพดาน ทำให้เงาร่างของเขากลายเป็นอ้อมกอดกลายๆ ที่โอบล้อมเธอไว้จากด้านหลัง รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขาในระยะประชิด หัวใจของเธอกระหน่ำรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นไอร้อนจากตัวเขาทำเอาเธอสมองตื้อตันไปหมด "คุณคิน..." รินกระซิบเสียงสั่น ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ช1ายหนุ่มจ้องมองริมฝีปากที่มักจะต่อปากต่อคำเขาไม่หยุด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำจนน่ากลัว "ถ้าเราเคลียร์เรื่องนี้เสร็จ... คุณต้องสัญญาอะไรบางอย่างกับผมนะ ริน" รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำลังจะอ้าปากถามว่าเขาต้องการอะไร ทันใดนั้น— *แอ๊ด... โครม!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่ของโกดังถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำไม่ต่ำกว่าสี่คนก้าวเข้ามาปิดกั้นทางออกทุกทาง! และร่างของบุคคลที่พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอในสถานที่แบบนี้ ก็ก้าวออกมาจากเงาดำพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนของผมครับ... คุณสถาปนิกผู้แสนดี และคุณวิศวกรคนสวย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและคอยจิกหมอนไปด้วยกันเสมอนะคะ — เหมยฮวาแรกแย้ม