รอยเปื้อนสีฝุ่นกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ

“ถ้าคุณยังเอาไม้บรรทัดมาวัดความเป๊ะของเหล็กเสริมคานตัวนี้อีกรอบ ฉันจะเอาประแจเลื่อนฟาดหน้าผากคุณจริงๆ ด้วยนะคะ คุณสถาปนิกผู้ดีมีสกิล!” เสียงตวาดแหลมใสแต่ทรงพลังของริญณาพุ่งทะลุเสียงเครื่องมือก่อสร้างในสนามรีโนเวทอาคารเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา รินสะบัดหมวกนิรภัยสีเหลืองออก เผยให้เห็นเส้นผมชื้นเหงื่อที่แนบลู่กรอบหน้าเรียวสวย ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความหงุดหงิดระคนท้าทาย ขณะที่มือเรียวก็ปาดเหงื่อที่ข้างขมับอย่างไม่ใส่ใจภาพลักษณ์วิศวกรสาวสุดแซ่บ ภาคินที่ยืนถือแปลนพิมพ์เขียวม้วนใหญ่ในมือถึงกับชะงัก ชายหนุ่มปรายตามองโครงสร้างเหล็กที่เพิ่งผ่านการคำนวณซ้ำรอบที่สามด้วยสีหน้านิ่งสนิท ฉายา ‘เจ้าชายน้ำแข็ง’ ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย เพราะต่อให้รินจะแผดเสียงดังลั่นไซต์งานขนาดไหน เขาก็ยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ราวกับติดแอร์เคลื่อนที่ไว้รอบตัว—ยกเว้นก็แต่... ปลายคิ้วคมเข้มที่กระตุกน้อยๆ นั่นแหละ ที่ฟ้องว่าความอดทนของเขาเริ่มสั่นคลอน “ถ้าโครงสร้างทรุดตัวลงมาเพราะคุณคำนวณสเปกเหล็กคลาดเคลื่อนแค่เซนติเมตรเดียว คนที่จะเดือดร้อนไม่ใช่แค่บริษัทผม แต่เป็นชีวิตคนนับร้อยที่จะเข้ามาใช้พื้นที่ตรงนี้ค่ะ คุณวิศวกร” ภาคินสวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่นิ่งเรียบ เย็นเยือกเสียจนรินอยากจะหยิบปูนซีเมนต์มาอุดปากเขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด “โอ๊ย! เพ้อเจ้อ! ฉันจบเกียรตินียอดเยี่ยมอันดับหนึ่งมานะคะ ไม่ใช่จบหลักสูตรพับกระดาษโอริกามิจากสำนักไหน!” รินก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาด้วยความโมโห กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นอายแดดร้อนจัดของหน้างานไม่ได้ทำให้เสน่ห์ของเธอ-ลดลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับยิ่งขับเน้นความมีชีวิตชีวา ดุดัน และน่าค้นหาในแบบฉบับของวิศวกรสาวจอมพยศ จนภาคินต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาไปเสมองานปูนด้านหลังแทน ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึือกใหญ่ พยายามบอกตัวเองให้ตั้งสติและอย่าไปต่อปากต่อคำกับแม่ตัวแสบตรงหน้าให้เสียฟอร์ม แต่ทว่า... ความตั้งใจที่จะรักษาระยะห่างของเขาพังทลายลงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง “ว๊าย!” รินก้าวถอยหลังพลาดเหยียบเข้ากับเศษอิฐบล็อกที่กองอยู่บนพื้นปูนขัดมัน ร่างบางเซถลาเสียหลัก หงายหลังล้มลงไปในพริบตา ภาคินซึ่งยืนอยู่ใกล้ที่สุดสัญชาตญาณความเร็วของสถาปนิกหนุ่มพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางไว้ได้ทันท่วงที แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของทั้งคู่หมุนเคว้งก่อนที่ภาคินจะใช้แขนอีกข้างโอบประคองเธอเข้าหาอกแกร่งเพื่อลดแรงกระแทก ทั้งคู่ล้มลงไปกองบนกองกระสอบทรายมุมห้องอย่างไม่เป็นท่า ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่โซนนั้นชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจรดต้นคอและความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในแววตากลมโตของริน ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติของคนทั้งคู่เริ่มรวนเร รินเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวราวดรัมเมอร์ในวงร็อก *ให้ตายสิ... ทำไมอกของนายบ้านี่ถึงได้แข็งเป็นหินแถมยังอุ่นจนน่าตกใจแบบนี้เล่า!* เธอนึกก่นด่าตัวเองในใจที่ดันใจเต้นแรงกับผู้ชายปากร้ายคนนี้ ส่วนภาคินเองก็สติหลุดไปไกลลิบ ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้เสียจนเขาสามารถนับเส้นขนตาของเธอได้ รินมีรอยเปื้อนสีฝุ่นสีเทาเลอะอยู่ที่พวงแก้มด้านซ้ายจากเหตุการณ์ชุลมุนเมื่อครู่ มันช่างตัดกับผิวขาวเนียนและเรียวปากสีชมพูระเรื่อที่กำลังอ้าพะงาบๆ จะเอ่ยคำด่าแต่ก็พูดไม่ออก ภาคินละสายตาจากริมฝีปากนุ่มหยุ่นนั้นไม่ได้เลย สมองสั่งการให้ถอยห่าง แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการขยับมือใหญ่ขึ้นอย่างช้าๆ นิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสะอาดและเจ้าระเบียบแตะลงบนแก้มเนียนนุ่มของวิศวกรสาวอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดที่ข้างแก้มทำให้รินสะดุ้งเฮือก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เธอมองการกระทำของเขาด้วยความงุนงงระคนตื่นตะลึง ภาคินบรรจงปัดคราบสีฝุ่นสีเทาออกจากแก้มให้อย่างเบามือที่สุด ราวกับเธอกำลังจะแตกสลายได้หากเขาออกแรงมากเกินไป ดวงตาคมกริบที่เคยเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความถือดี บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนแทบละลาย กลายเป็นประกายความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความดื้อรั้นอย่างมิดชิด “เปื้อนหมดแล้ว... ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้ล่ะครับ... อ่า, แบบนี้นี่เอง ถึงได้ชอบหาเรื่องกลบเกลื่อนความเซ่อของตัวเอง” ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติจนน่าใจหาย ความเจ้าเล่ห์นิดๆ เจืออยู่ในรอยยิ้มมุมปากที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น รินรู้สึกเหมือนเลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เธอไม่ได้เขินอายธรรมดา แต่เธอกำลัง ‘เสียอาการ’ อย่างหนักหน่วงที่สุดในชีวิตการทำงานวิศวกรของเธอ! “คะ... ใครซุ่มซ่ามยะ! ปล่อยนะอีตาสถาปนิกบ้า! หน้าตาดีซะเปล่า แต่ปากจัดเป็นหมาป่า!” รินได้สติก็รีบยกมือขึ้นผลักอกแกร่งเต็มแรงพร้อมกับดันตัวเองลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู เธอปัดเสื้อผ้าที่เปื้อนฝุ่นปัดๆ ถูๆ เพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายใจที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ภาคินยันกายลุกขึ้นยืนตามช้าๆ เขายังคงปัดเศษฝุ่นออกจากไหล่ตัวเองด้วยท่าทีสุขุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ว่าริมฝีปากหยักจะได้รูปจะยังคงยกยิ้มพึงพอใจกับปฏิกิริยาอาการเขินจนตัวงอของแม่สาวปากแซ่บก็ตาม “ปากเก่งแบบนี้ แรงดีไม่มีตก สงสัยพรุ่งนี้เราคงต้องมาตรวจหน้างานกันตั้งแต่ตีห้าแล้วล่ะมั้งครับ คุณวิศวกร” ภาคินแกล้งเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท เพื่อดึงมาด ‘เจ้าชายน้ำแข็ง’ กลับคืนมา แม้ว่าในใจตอนนี้เขาจะอยากดึงเธอเข้ามาแกล้งซ้ำอีกรอบแค่ไหนก็ตาม “ฝันไปเถอะค่ะ! ถ้าพรุ่งนี้คุณกล้าสั่งฉันแต่เช้าตรู่ ฉันจะเอาเลื่อยยนต์มาตัดโต๊ะทำงานของคุณทิ้งซะ...” “หึ...” ภาคินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวและมีเสน่ห์จนรินต้องรีบเบือนหน้าหนีเพราะกลัวหัวใจตัวเองจะเต้นหลุดออกมานอกอกเสียก่อน บรรยากาศรอบตัวกำลังอบอวลไปด้วยเคมีแปลกประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ทั้งคู่ต่างยืนเงียบงัน ซ่อนความรู้สึกที่เต้นเร้าไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งทะนงและฟอร์มจัดที่ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร ทว่า... ช่วงเวลาแห่งการปะทะคารมที่แฝงความหวานล้ำกำลังจะดำเนินต่อไป เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางประตูทางเข้าโถงอาคาร พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูที่เอ่ยเรียกชื่อวิศวกรสาวด้วยน้ำเสียงสนิทสนมเกินควร “ริน! อยู่นี่เองเหรอ พี่เอาเอกสารแบบแปลนโครงสร้างชุดใหม่มาให้... เอ๊ะ? น้องคินก็อยู่ด้วยหรอกเหรอครับเนี่ย บรรยากาศดู... คล้ายจะสนิทกันมากกว่าที่พี่คิดไว้นะครับเนี่ย” ธนัช สถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ผู้เข้ามาใหม่ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงแววตาท้าทายถูกส่งตรงไปยังภาคินทันที ดวงตาของธนัชกวาดมองสำรวจรอยเปื้อนฝุ่นบนเสื้อผ้าของรินและสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อยของภาคินด้วยความสงสัย ภาคินหุบยิ้มฉับพลัน แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับมาเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกอีกครั้งในเสี้ยววินาทีเดียว สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโดยอัตโนมัติเมื่อเห็น ‘ตัวแปร’ สำคัญก้าวเข้ามาขัดจังหวะเวลาของพวกเขากลางคันแบบนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นแรงไปกับความซึนของเขานะคะ - เหมยฮวาแรกแย้ม -