แผนซ้อนแผนของยัยวิศวกรตัวแสบ

รอยยิ้มพรายบนริมฝีปากสีพีชของริญณาช่างน่าหมั่นไส้เสียจนภาคินอยากจะคว้าแฟ้มผลงานตรงหน้ามาม้วนตีหัวเธอสักทีให้หายแค้น สถาปนิกหนุ่มเจ้าของฉายา 'เจ้าชายน้ำแข็ง' กำลังยืนนิ่งค้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพา ดวงตาคมกริบกวาดมองเส้นสายโครงสร้างอาคารที่ถูกบิดเบือนไปจากความเป็นจริงอย่างจงใจ รอยต่อของเหล็กกล้าและจุดรับน้ำหนักถูกปรับลดสเปกบนหน้าจออย่างแนบเนียน หากตาไม่ถึงและไม่ใส่ใจในรายละเอียดระดับมิลลิเมตรแบบเขา มีหวังได้เซ็นอนุมัติแบบพิมพ์เขียวมรณะไปแล้วจริงๆ "คุณวิศวกรคนสวย... นี่คุณเล่นตลกอะไรกับโมเดลโครงสร้างของตึก A-1 คะ?" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันไม่ได้ทำให้คนที่นั่งไขว่ห้างหมุนเก้าอี้ไปมารู้สึกสะทกสะทะเลยสักนิด รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กอดอกพลางเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนเหมือนแมวตัวร้ายที่เพิ่งขโมยปลาทูสำเร็จ "อ้าว! พูดจาให้เกียรติเกียรติบัตรวิศวกรรมโครงสร้างเกียรตินิยมอันดับหนึ่งของฉันหน่อยสكاتิน" รินลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท "ฉันแค่ช่วย 'ปรับปรุง' ให้มันดูมีความท้าทายขึ้นต่างหาก ดีไซน์กล่องสี่เหลี่ยมทึบตันตามสไตล์คุณน่ะ มันเชยสะบัดจนตึกเกือบกลายเป็นแท่งเต้าหู้ยี้อยู่แล้วนะ ตั้งใจจะให้มันถล่มลงมาทับหัวคนเดินดินหรือไงถึงได้ออกแบบให้เซฟตี้แฟคเตอร์เผื่อไว้สูงเกินความจำเป็นขนาดนั้น" "ความปลอดภัยของชีวิตมนุษย์ไม่ใช่เรื่องเอามาล้อเล่น ริน!" ภาคินก้าวเท้าเข้าหาประชิดตัวด้วยความเร็ว บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิในห้องประชุมแทบติดลบ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปกดดันให้หญิงสาวต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับกระดานไวท์บอร์ดสีขาวสะอาดตา แต่กระนั้น รินก็ยังไม่ยอมลดละความพยายามที่จะต่อปากต่อคำ ดวงตาของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ชนิดที่ว่าลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดอยู่บนปลายจมูกรั้นของเธอ "โอ๊ะๆ เจ้าชายน้ำแข็งกำลังจะละลายเป็นน้ำเดือดแล้วหรือคะเนี่ย" รินแกล้งทำเป็นมองนาฬิกาข้อมือทั้งที่ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น "ฉันก็แค่อยากทดสอบดูว่า... สถาปนิกผู้แสนจะเพอร์เฟกต์ คลั่งไคล้ความเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว จะตาถั่วมองข้ามความผิดพลาดระดับมหภาคแบบนี้รึเปล่า... ผลลัพธ์ก็คือ คุณสอบผ่านนะยะ แต่สอบตกเรื่องมารยาทในการคุยกับผู้หญิง!" ภาคินไม่ได้ถอยห่าง เขากลับใช้มือข้างหนึ่งทาบลงบนไวท์บอร์ดด้านหลังศีรษะของเธอ เป็นการกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกระดาษและกาแฟเข้มข้นลอยเข้าแตะจมูก จนรินเริ่มรู้สึกว่าหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ แต่เธอก็ยังแข็งใจทำเป็นลอยหน้าลอยตาไม่สะทกสะท้าน "เก่งนักนะเรื่องหาเรื่องคนอื่นเนี่ย" เสียงกระซิบต่ำชิดริมหูทำเอาขนอ่อนลุกชัน ภาคินโน้มใบหน้าลงมาอีกนิดจนสายตาคมดุจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "คิดเหรอว่าแผนตื้นๆ แค่นี้จะตบตาฉันได้? ฉันจำทุกเส้นสายที่ฉันร่างขึ้นมาด้วยซ้ำ ยัยตัวแสบ... รู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับไฟอยู่" "ไฟอะไรกัน เลิกทำเป็นพระเอกละครหลังข่าวสักทีเถอะคิน ฉันแค่..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมกระจกฝ้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะ พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของ 'ธร' สถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นและแฟ้มเอกสารในมือ "อ้าว คิน ริน... ประชุมเรื่องแบบโครงสร้างไปถึงไหนแล้วล่ะพี่เห็นเอกสารยังไม่ส่งมาทางออฟฟิศกลางสักที... อุ๊ย ขอโทษที พี่เข้ามาขัดจังหวะอะไรพวกเธอรึเปล่าเนี่ย" ภาคินชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งอีกครั้งในเสี้ยววินาที ขณะที่รินรีบก้าวพรวดพราดหลุดออกจากอาณาเขตอันตราย พลางจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ด้วยความกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย ธรปราบตามองคนทั้งคู่ด้วยแววตาไหววับ รอยยิ้มบนมุมปากดูมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา "ดูท่าทาง... งานนี้คงไม่ได้คุยกันแค่เรื่องโครงสร้างตึกซะแล้วมั้ง" รินเหลือบมองหน้าภาคินที่ตอนนี้บึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่บรรยากาศในห้องจะระอุขึ้นด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่ยังไม่ได้สะสาง และในวินาทีที่ทุกคนกำลังเงียบงัน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของภาคินก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์สายด่วนจากหน้าไซต์งานก่อสร้างโซน A ที่เพิ่งส่งข้อความแจ้งเตือนสั้นๆ แต่ทำเอาสถาปนิกหนุ่มหน้าเสียทันที... *'เสาเข็มโซนทิศใต้เกิดการทรุดตัวผิดปกติ พบรอยร้าวลึกหลังฝนตกหนักเมื่อคืน'* รี้ดเดอร์คะ... งานนี้เรื่องใหญ่หลวงกว่าที่คิดเสียแล้วนะคะ! บทต่อไปจะระอุแค่ไหน มาลุ้นไปพร้อมๆ กับเหมยฮวาแรกแย้มนะคะ!