ความลับใต้กองแบบร่าง

กลิ่นกระดาษไขเขียนแบบที่ผสมผสานกับกลิ่นอับของห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินยามวิกาล คือสิ่งที่ริญญากำลังเผชิญอยู่ ณ วินาทีนี้ เสียงปากกาเน้นข้อความขูดขีดลงบนกระดาษแปลนโครงสร้างตึกระฟ้าดังแกรกกราก สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของเธอจนแทบระเบิด งานแก้แบบรอบที่สี่ของสัปดาห์นี้ไม่ใช่เรื่องตลก และคนที่ยืนค้ำหัวสั่งแก้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยราดน้ำแข็งใส่หัวเธอก็ไม่ใช่ใครอื่น—ภาคิน สถาปนิกหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น แต่ติดตรงที่ปากคอเราะร้ายและระเบียบจัดเสียจนน่าเอาเหล็กเส้นฟาดสักที "ถ้าตรงนี้คุณยังคำนวณน้ำหนักรับแรงเฉือนพลาดอีกแค่เซนติเมตรเดียว เสาเข็มทั้งโซนก็เตรียมตัวรับแรงดันไม่อยู่ได้เลยครับ ริญณา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับต้นคอของเธออย่างจัง จนวิศวกรสาวถึงกับสะดุ้งสุดตัว ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง "ถอยไปไกลๆ เลยค่ะคุณภาคิน! ตัวก็ใหญ่เป็นยักษ์ปักหลั่น จะเบียดเข้ามาทำไม นักสถาปัตยกรรมอย่างคุณไม่มีมารยาททางระยะห่างระหว่างบุคคลหรือไงคะ หรือว่าสมองมีแต่เรื่องคานกับเสาจนลืมเรื่องพื่นที่ส่วนตัวไปหมดแล้ว" ริญณาหันขวับกลับไปเผชิญหน้า พร้อมกับตวัดสายตาคมกริบใส่ รักษาระยะห่างด้วยการดันศอกศอกใส่แผงอกแกร่งเต็มแรง แต่ชายหนุ่มกลับไม่สะเทือนแม้แต่น้อย เขายังคงยืนนิ่งราวกับกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็ก แถมยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีก จนดวงตาคมกปลาบสีสนิมคู่นั้นมองเห็นเงาสะท้อนของเธอในแววตาได้อย่างชัดเจน "ผมไม่ได้ลืมเรื่องพื้นที่ส่วนตัวหครับ... เอ๊ย... หรอกครับ" ภาคินเผลอหลุดเสียงติดอ่างเล็กน้อยเมื่อริมฝีปากบางเฉียบของเธอขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะชนกัน สติที่เคยควบคุมความนิ่งได้ดีเยี่ยมเริ่มรวนเร แต่เขาก็ยังเก๊กขรึมกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการเลิกคิ้วสูง "ผมแค่มองไม่เห็นตัวเลขพิกัดที่มุมกระดาษต่างหาก คุณต่างหากที่ยืนบังแสงไฟ" "บังเหรอคะ? ไฟติดอยู่บนหัวฉันนี่ค่ะ ตาบอดสีหรือว่าสายตาสั้นกันแน่ ถึงได้มองไม่เห็นตัวเลขอักษรขนาดมหึมานี่" ริญณาเถียงกลับทันควัน ปากเรียวบางขยับเขเขยื้อนด้วยความหมั่นไส้ อยากจะหยิกเนื้อแขนแกร่งสักทีให้หายแค้น แต่ติดที่มือทั้งสองข้างยังถือม้วนแบบแปลนอยู่ ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโห ความดื้อรั้นและฝีปากกล้าที่มักจะหาเรื่องเถียงเขาได้ทุกวินาที ทำให้หัวใจที่ด้านชาของสถาปนิกหนุ่มเกิดอาการเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างดื้อๆ เขาอยากจะแกล้งเธอต่ออีกสักนิด แต่เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขากลับแผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียดแต่ชวนใจสั่นนี้เสียก่อน "ผมขอตัวไปรับโทรศัพท์สักครู่... หวังว่าคุณจะแก้แบบตรงจุดนี้เสร็จก่อนที่ผมจะกลับเข้ามานะครับ วิศวกรคนเก่ง" ภาคินทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มีความเจ้าเล่ห์เจือความเอ็นดูระคนอยู่เต็มเปี่ยม ก่อนที่ร่างสูงจะหมุนตัวเดินผละออกจากห้องเก็บเอกสารไป ปล่อยให้วิศวกรสาวยืนหายใจฮึดฮัดอยู่ลำพัง เมื่อประตูห้องปิดสนิทลง ริญณาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุนด้วยความอ่อนระลอก เธอหันไปมองกองแบบร่างที่สุมอยู่เต็มโต๊ะ ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง—กระจกบานที่ภาคินมักจะมายืนจัดปกเสื้อหรือตรวจความเรียบร้อยของตัวเองก่อนเดินออกไปพบลูกค้า ด้วยความสงสัยและความหมั่นไส้ส่วนตัว ริญณาจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้กระจกบานนั้น เธอยืนอยู่ในจุดที่ภาคินเคยยืนเมื่อครู่ สายตากวาดมองไปรอบๆ ตัวเพื่อสำรวจว่ามีอะไรแปลกปลอมซ่อนอยู่ใต้กองแบบร่างที่เขากองทับถมกันไว้หรือเปล่า กระดาษร่างสเกตช์มือแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงมาที่พื้น เธอจึงก้มลงเก็บมันขึ้นมา และนั่นเอง... ภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจกเงาเบื้องหน้า ก็ทำให้ลมหายใจของวิศวกรสาวถึงกับสะดุดกึก ในกระจกสะท้อนภาพรอยยิ้ม... รอยยิ้มที่แทบไม่เคยปรากฏให้ใครเห็นบนใบหน้าของ 'เจ้าชายน้ำแข็ง' ภาคินเป็นสถาปนิกที่ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น ไร้อารมณ์ขัน และมักจะตีหน้ายักษ์ใส่คนในไซต์งานอยู่เสมอ แต่ในเงาสะท้อนของกระจกบานนี้ เมื่อครู่ที่เขาเดินลับตาไป—หรือแม้แต่ตอนนี้ที่เธอกำลังถือกระดาษแผ่นนั้น—มุมปากหยักลึกของเขากลับยกยิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยน ดวงตาคมคายคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความสุขบางอย่างที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน มันเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น ลึกซึ้ง และอ่อนหวานเสียจนหัวใจของคนมองกระตุกวูบ ริญณาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ความโกรธเคืองและความหมั่นไส้ที่เคยมีต่อเขาก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ยากจะอธิบาย ผู้ชายหน้านิ่ง ปากร้าย และเจ้าระเบียบคนนั้น... มีมุมแบบนี้ซ่อนอยู่ด้วยอย่างนั้นหรือ? รอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้เพื่อประชดประชันใคร แต่เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง... เขายิ้มให้ใคร? หรือยิ้มให้เรื่องอะไรกันแน่? ภาพสะท้อนในกระจกเมื่อครู่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ราวกับมีตัวอักษรจารึกไว้บนผนังหัวใจ ริญณายกมือขึ้นทาบอกตัวเองสัมผัสจังหวะการเต้นที่รัวเร็วผิดปกติ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดเริ่มสั่นคลอน กำแพงความเกลียดขี้หน้าและข้อพิพาทเรื่องงานสถาปัตยกรรมกำลังพังทลายลงทีละน้อย เหลือเพียงความสงสัยใคร่รู้และแรงดึงดูดประหลาดที่ดึงให้เธอยิ่งอยากเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้ให้มากขึ้นไปอีก "ยัยริน เธอเพี้ยนไปแล้วเหรอ... ไปใจเต้นกับรอยยิ้มของยักษ์น้ำแข็งเนี่ยนะ" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ พยายามสაბหน้าเรียกสติกลับคืนมา แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เสียอย่างนั้น แกร็ก... เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ ดึงสติของริญณาให้หลุดออกจากภวังค์ เธอยังไม่ทันได้หันกลับไปมองว่าใครคือผู้มาใหม่ ร่างสูงใหญ่ของภาคินก็ก้าวกลับเข้ามาในห้องเสียแล้ว ใบหน้าของเขากลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งเหมือนเดิมราวกับสวิตช์เปิด-ปิด แต่ทว่า... แววตาคู่คมนั้นกลับไหววูบเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอยืนถือกระดาษสเกตช์แผ่นนั้นค้างไว้หน้ากระจก ภาคินชะงักฝีเท้าลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเขaและเธอในเสี้ยววินาทีนั้น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดที่เจือด้วยความหวานล้ำบางเบา "คุณ..." ภาคินเอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาจดจ้องมองมาที่เธอไม่วางตา "คุณเห็น... อะไรในกระจกหรือเปล่า?" ริญณาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายไหวระริก ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความลังเล ความรู้สึกท้าทายและความอยากรู้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาทีละก้าว ชูแผ่นกระดาษสเกตช์ในมือขึ้นระดับอก พล Jพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นนุ่มนวลกว่าทุกครั้งอย่างไม่รู้ตัว "เห็นค่ะ... เห็นผู้ชายปากแข็งคนหนึ่ง กำลังยิ้มเหมือนคนบ้าอยู่หน้ากระจก" ภาคินชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกVก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่ความลับใต้กองแบบร่างและรอยยิ้มหายากถูกจับได้คาหนังคาเขา เขายังไม่ทันได้อ้าปากแก้ตัวหรือหาข้ออ้างใดๆ มากลบเกลื่อน ริญณาก็โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากของเขาด้วยน้ำเสียงท้าทายที่ทำเอาสถาปนิกหนุ่มสติหลุดลอย "ไหนลองยิ้มแบบนั้นให้ฉันดูอีกทีสิคะ... คุณสถาปนิก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของคินกับรินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!