เสื้อแจ็คเก็ตตัวนั้นของนาย

“ถ้าคุณจะนอนน้ำลายยืดใส่แบบแปลนหน้างานแบบนี้ ผมว่าเราควรพับโปรเจกต์ทิ้งแล้วไปขายก๋วยเตี๋ยวดีกว่าไหมคะ คุณวิศวกรคนเก่ง?” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทไม่ได้ทำให้ร่างบางที่ฟุบอยู่บนโต๊ะไม้ตัวยาวขยับเขยื้อนเลยสักนิด ริญณาหลับลึกเกินกว่าจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของสถาปนิกจอมเนี้ยบที่ยืนกอดอกมองอยู่เหนือหัว แสงไฟนีออนสลัวในไซต์งานช่วงตีสองทำให้ภาพลักษณ์ของชายหนุ่มดูต่างออกไปจากตอนกลางวัน... ภาคินในตอนนี้ไม่ได้ดูเนี้ยบเฉียบคมเหมือน ‘เจ้าชายน้ำแข็ง’ ที่ใครต่อใครหวาดเกรง แต่เขากำลังมองคนที่หลับใหลอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินกว่าเจ้าตัวจะกล้าเอ่ยปากยอมรับ คินถอนหายใจยาว พลางกวาดสายตามองกองเอกสารและแบบโครงสร้างที่รินแก้แล้วแก้อีกจนขอบตาดำคล้ำ เธอทำงานหนักเกินไป... และที่น่าโมโหคือเขานั่นแหละที่เป็นคนสั่งแก้แบบนั่นไม่รู้กี่รอบ “ดื้อรั้น ไม่รู้จักพักผ่อน แล้วยังจะมานอนในที่ชื้นแฉะแบบนี้อีก ถ้าป่วยขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบงานที่เหลือ?” เขาบ่นพึมพำกับความว่างเปล่า ทว่ามือกลับเอื้อมไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำสนิทของตัวเองขึ้นมาอย่างลังเล เขาขยับเข้าไปใกล้... กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของรินผสมกับกลิ่นปูนและดินในไซต์งานอย่างประหลาด มันไม่ใช่กลิ่นที่หอมหวานชวนฝัน แต่มันกลับทำให้หัวใจของสถาปนิกหนุ่มผู้แสนเย็นชาเต้นจังหวะผิดเพี้ยนอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน คินค่อยๆ วางเสื้อคลุมทับลงบนไหล่บางอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเนื้อผ้าที่อุ่นจัดจากอุณหภูมิร่างกายของเขาทำให้หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย เธอครางอือในลำคอราวกับลูกแมวตัวน้อยที่กำลังฝันหวาน ภาคินชะงักมือค้างไว้กลางอากาศ หัวใจในอกเต้นรัวราวกับกลองรบ เพียงชั่วครู่ที่เขามองเสี้ยวหน้าของเธอที่ดูไร้การป้องกัน... มือของเขาเปลี่ยนจากจะดึงเสื้อออก เป็นการกระชับปกเสื้อให้แน่นขึ้นอย่างเผลอไผล สายตาที่เคยเย็นชากลับทอประกายอ่อนแสงลงอย่างห้ามไม่ได้ มันไม่ใช่สายตาของคู่ปรับที่จ้องจะเอาชนะ แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังหลงทางอยู่ในความรู้สึกของตัวเอง “ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วโวยวายหาว่าฉันฉวยโอกาส... ฉันจะหักเงินเดือนเธอให้เข็ดเลย ยัยวิศวกรตัวแสบ” เขาพูดเสียงเบาหวิว คล้ายจะเตือนสติ แต่ในใจกลับหวังลึกๆ ว่าเธอจะรับรู้ถึงความอบอุ่นนี้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนดังสะท้อนเข้ามาในห้องพักคนงานชั่วคราว พร้อมกับเสียงเรียกชื่อรินอย่างกระตือรือร้น “ริน! ผมเอาข้าวต้มกับกาแฟมาให้... เอ๊ะ?” ภาคินผละตัวออกทันที ราวกับโดนไฟลวก เขาถอยไปยืนกอดอกในมุมมืดด้วยสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม ธน์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มหวังดี แต่เมื่อเห็นเสื้อแจ็คเก็ตที่คลุมร่างรินอยู่ สายตาของเขาก็แข็งค้างขึ้นมาทันที “คิน... นายทำอะไรที่นี่ แล้วเสื้อนาย...” ภาคินยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและเย่อหยิ่งพอที่จะปิดบังความวุ่นวายในใจได้มิดชิด “แค่ออกมาตรวจความเรียบร้อยก่อนกลับ เห็นยัยนี่หลับคากองงาน เลยไม่อยากให้เป็นหวัดตายก่อนงานเสร็จ งานส่วนตัวของนาย... ฝากด้วยแล้วกัน ฉันหมดธุระแล้ว” เขากำลังจะเดินเลี่ยงออกไป แต่ทว่า... มือเล็กๆ ของคนที่ควรจะหลับอยู่กลับคว้าชายเสื้อแจ็คเก็ตของเขาไว้แน่น รินไม่ได้ลืมตา แต่เธอกลับพึมพำออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนคนฟังต้องหยุดชะงัก “อย่าเพิ่งไป... คิน... อย่าไปกับเขา” บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงในทันที ภาคินนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง ขณะที่ธน์ยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่พยายามสะกดไว้ สายตาของรินที่ยังหลับพริ้มแต่กลับพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของภาคินสั่นคลอน สถาปนิกหนุ่มค่อยๆ ก้มลงมองใบหน้าของคนที่คว้าชายเสื้อเขาไว้ พร้อมกับคำถามที่ค้างคาใจ... นี่เธอละเมอ หรือว่าเธอรู้ตัวกันแน่? ความเงียบที่กดดันถูกทำลายลงด้วยเสียงโทรศัพท์ของรินที่แผดเสียงดังลั่นในความมืด พร้อมกับชื่อบนหน้าจอที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก... ‘คุณมีน: ด่วนมาก! ความลับเรื่องโปรเจกต์นี้กำลังจะรั่ว!’ เหมยฮวาแรกแย้มหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและติดตามความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนถัดไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ!