ผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยังคงสว่างวาบในความมืดสลัวของห้องทำงานโครงสร้าง สาดย้อมใบหน้าของริญณาให้แลดูเคร่งเครียดจนเห็นรอยขมวดปมชัดเจน เสียงทุ้มต่ำของภาคินที่เอ่ยถามลอดความเงียบงั้นๆ ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับยิ่งเร่งเร้าให้บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดเสียยิ่งกว่าเส้นลวดสลิงที่รับน้ำหนักเกินพิกัด "ใครโทรมาดึกดื่นป่านนี้... หรือว่าความลับเรื่องโปรเจกต์ที่ว่า มันจะเน่าเฟะเสียจนเก็บไว้ไม่อยู่แล้วล่ะวิศวกรสาว" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงกระแสความเยียบเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของ 'เจ้าชายน้ำแข็ง' แห่งวงการสถาปัตยกรรม เขายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบกวาดมองปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้าอย่างจับผิด แม้ปากจะพ่นคำพูดเยาะหยันออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความกระวนกระวายในอก แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เห็นรินแสดงอาการกังวล ริญณาตวัดสายตาดุดันกลับไปทันควัน หญิงสาวกดรับสายโดยไม่ละสายตาไปจากร่างสูงโปร่งของสถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะกรอกเสียงลงไปในเครื่องด้วยความหงุดหงิดระคนร้อนรน "มีน! แกพูดให้มันเคลียร์เดี๋ยวนี้ว่าความลับอะไรกำลังจะรั่ว แล้วใครเป็นคนปล่อยข่าว!" เสียงปลายสายหวีดร้องกลับมาจนรินต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย "ริน! แย่แล้ว แกเปิดดูอีเมลกลุ่มหรือยัง ตอนนี้แผนผังโครงสร้างฐานรากโซน B ของเราถูกส่งต่อไปให้อีเมลส่วนกลางของบริษัทคู่แข่งแล้ว! และคนที่ส่ง... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นระบบภายในที่ล็อกอินผ่านไอดีของธน!" เพล้ง! ราวกับมีค้อนปอนด์ยักษ์ฟาดลงกลางอก ริญณาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลแทบไม่ทัน 'ธนงั้นเหรอ?' สถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ผู้แสนสุภาพ อ่อนโยน และคอยให้คำปรึกษาเธอมาตลอดเนี่ยนะ จะเป็นคนหักหลังโปรเจกต์นี้ "เป็นไปไม่ได้... พี่ธนไม่มีทางทำแบบนั้น" รินพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว แม้สัญชาตญาณวิศวกรจะเริ่มส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงเถือกแล้วก็ตาม ภาคินที่ยืนฟังอยู่ใกล้ๆ หรี่ตาลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น รังสีความหึงหวงและกรุ่นโกรธพุ่งทะยานขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยาะทันที ความเย็นชาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นระอุในแววตา "หึ... ธนงั้นเหรอ? รุ่นพี่คนโปรดที่คอยตามขายขนมจีบเธอไม่เว้นแต่ละวันน่ะนะ วิศวกรปากเก่งอย่างเธอนี่ดูคนพลาดง่ายกว่าที่คิดนี่นา หรือว่าตาบอดเพราะคำหวานจนมองไม่เห็นสันดานที่แท้จริงกันแน่" คำพูดกระแทกกระทั้นและแฝงความประชดประชันเต็มพิกัดของภาคินทำให้รินฟิวส์ขาด หญิงสาวหันขวับมาเผชิญหน้า มือเรียวปัดหน้าจอโทรศัพท์วางสายใส่เพื่อนสนิททันที ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "นี่คุณ! พูดให้มันน้อยๆ หน่อยนะ! พี่ธนเขาจะทำแบบนั้นทำไม เขาเป็นรุ่นพี่ที่ร่วมงานกันมาตั้งนาน แล้วอีกอย่าง... เรื่องส่วนตัวของฉัน จะไปหนักส่วนไหนของคุณไม่ทราบหึงรึไง ถึงได้คอยตามแขวะฉันไม่เลิก!" "หึง?" ภาคินทวนคำเสียงสูง ร่างสูงผละออกจากขอบโต๊ะแล้วก้าวเข้าไปประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว จนหญิงสาวต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางเอกสารโดยอัตโนมัติ สถาปนิกหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาดุดันและร้อนแรงเสียจนรินต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "อย่าสำคัญตัวผิดน่าวิศวกร ใครเขากินน้ำใต้ศอกผู้ชายแบบนั้นกัน แค่รำคาญที่เห็นคนฉลาดๆ อย่างเธอโดนหลอกจนหัวปักหัวปำต่างหากเล่า!" บรรยากาศในห้องทำงานแคบๆ กลับร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เคมีที่ปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างความซึนเดเระของสถาปนิกหนุ่มกับความปากแซ่บไม่ยอมใครของวิศวกรสาว ทำให้แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนแทบจะหลอมละลายความโกรธให้กลายเป็นอารมณ์เสน่หา รินเงยหน้าสบตาคู่คมกริบนั้น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ทว่า... ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ต่อปากต่อคำกันไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องทำงานกระจกใสที่เปิดแง้มไว้ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งแบบมารยาทงาม แต่น้ำเสียงที่เอ่ยทักกลับทำลายโมเมนต์ชวนใจสั่นลงทันราบคาบ "ขอโทษที่รบกวนเวลาดึกๆ แบบนี้นะครับพอดีผมผ่านมารับเอกสาร... เอ๊ะ น้องริน... ยังทำงานอยู่เหรอครับเนี่ย แล้วคุณภาคิน... อยู่ด้วยกันสองต่อสองหรอกหรือครับเนี่ย" ร่างสูงโปรดของ 'ธน' ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ ใบหน้าหล่อเหลาดูภูมิฐานในชุดสูทลำลองเผยความแปลกใจเล็กน้อย แต่ดวงตาคมปลาบกลับกวาดมองระยะห่างระหว่างภาคินกับรินด้วยประกายตาที่อ่านไม่ออก ภาคินผละตัวออกจากรินอย่างช้าๆ แต่สายตายังคงจ้องมองธนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที ความหึงหวงที่เก็บงวดไว้ระเบิดออกมาทางน้ำเสียงเยียบเย็น "ดึกดื่นป่านนี้ สถาปนิกผู้ทรงเกียรติถึงมีเวลาว่างมาเดินตรวจตึกสำนักงาน... หรือว่าร้อนตัวกลัวว่าหลักฐานที่ส่งไปเมื่อครู่มันจะยังลบไม่หมดกันแน่ คุณธน!" รินเบิกตากว้าง หันขวับมองหน้าธนสลับกับภาคินด้วยความตกใจ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย พร้อมกับความจริงที่กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกมาในวินาทีนี้ "คุณคินพูดเรื่องอะไรกันครับ..." ธนหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่น่ากลัว "แล้วถ้าผมจะบอกว่า... เอกสารที่พวกคุณกำลังพยายามปกป้อง มันไม่ได้รั่วแค่บริษัทคู่แข่งอย่างเดียวหรอกนะ" ธนหยุดยืนนิ่ง ดวงตาสีเข้มจ้องมองรินด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของวิศวกรสาวเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "แต่มันกำลังจะถูกขายทอดตลาด... ภายในอีกสิบนาทีนี้แล้วครับน้องริน" เหมยฮวาแรกแย้ม