กฎเหล็ก 5 ข้อของนายสถาปนิก

แผ่นกระดาษขนาดเอสี่สีขาวสะอาดถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้สักเนื้อดีเสียงดัง *‘ปึก’* จนกาแฟในแก้วกระเซ็น ริญณากะพริบตาปริบๆ มองกระดาษแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ราวกับถูกแกะสลักมาจากหินอ่อนของสถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ผู้ดำรงตำแหน่ง ‘เจ้าชายน้ำแข็ง’ ประจำบริษัท ภาคินยืนกอดอก ใบเรียวคมคายเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองเธอด้วยสายตาที่ประเมินค่าเสียยิ่งกว่าวิศวกรฝึกงานด้อยประสบการณ์ "นี่คืออะไรคะ คุณภาคิน?" เสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความฉุนเฉียวเอ่ยถาม พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างท้าทาย "กฎเหล็กห้าข้อ สำหรับการทำงานร่วมกับผมในโปรเจกต์รีสอร์ทริมผานี้" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่าแฝงความเผด็จการไว้เต็มเปี่ยม "ถ้าคุณอยากให้งานมันราบรื่น และไม่อยากโดนผมตีกลับแบบไม่ไว้หน้าวิศวกรรมสถาน อ่านซะ และจำใส่สมองเอาไว้" รินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำเอาเส้นเลือดขมับของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวาบ เธอยื่นมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา กวาดสายตาอ่านข้อความแต่ละข้อที่ถูกพิมพ์ไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับบทสวดมนต์ไล่ผี *ข้อ 1: ห้ามสวมรองเท้าผ้าใบเปื้อนโคลนเหยียบเข้ามาในเขตพื้นที่ห้องประชุมเด็ดขาด* *ข้อ 2: ทุกแบบแปลนโครงสร้างที่แก้ไข ต้องนำมาเสนอด้วยตัวเองภายในเวลาแปดโมงเช้าตรง ห้ามเลทแม้แต่วินาทีเดียว* *ข้อ 3: ห้ามส่งเสียงดังโวยวาย หรือหัวเราะเสียงดังเกินเดซิเบลที่มนุษย์มนาเขาทำกันในเวลางาน* *ข้อ 4: การสื่อสารระหว่างสถาปนิกและวิศวกร ให้ใช้ช่องทางอีเมลหรือบันทึกข้อความราชการเท่านั้น ยกเว้นกรณีฉุกเฉินระดับตึกถล่ม* *ข้อ 5: ห้ามเข้าใกล้ระยะประชิดตัวผมเกินหนึ่งเมตร เว้นแต่ได้รับอนุญาต* อ่านจบ รินก็แทบจะกลั้นขำไม่อยู่ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคนร่างสูงที่ยืนทำหน้าเคร่งขรึมเป็นรูปปั้นหินทราย ท่าทางวางมาดผู้ดีและถือตัวนั่นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเธออยากจะเอาค้อนปอนด์ไปทุบกำแพงความเย่อหยิ่งของเขาสักทีสองที "ตลกดีนะคะ" รินฉีกยิ้มหวานหยด ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายความแสบสัน "นี่คุณสมัครเป็นสถาปนิก หรือสมัครเป็นผู้คุมเรือนจำกันแน่คะเนี่ย? ถึงได้ตั้งกฎประหลาดๆ ชวนประสาทกินแบบนี้ขึ้นมาได้" "ผมไม่ได้ล้อเล่น ริญณา" ภาคินขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ขาเรียวยาวก้าวเข้ามาจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเรื่อยๆ "ผมเกลียดความไร้ระเบียบ และเกลียดความผิดพลาดที่สุด โดยเฉพาะความผิดพลาดที่มาจากความมักง่าย" "โอ้โห! ฟังดูยิ่งใหญ่จังเลยนะคะ" รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้เธอจะตัวเล็กกว่าเขาเกือบหนึ่งช่วงตัว แต่แรงกดดันจากแววตาและท่าทีไม่ยอมคนของเธอกลับทำให้ภาคินชะงักไปนิด "แต่เสียใจด้วยนะคะ วิศวกรสายลุยอย่างฉัน ไม่เคยมีพื้นที่ในสมองไว้จำกฎไร้สาระพวกนี้หรอกค่ะ" พูดจบ รินก็ขยำกระดาษแผ่นนั้นในมือทันที ขยำขยี้มันด้วยแรงอารมณ์จนกระดาษราคาแพงกลายเป็นก้อนกลมๆ น่าเกลียด ก่อนจะโยนมันกลับลงไปบนโต๊ะทำงานตรงหน้าภาคินอย่างไม่ใยดี "อุ๊ย! มือมันลื่นไปหน่อยค่ะ" เธอยิ้มเยาะ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย "ถือว่าโมฆะก็แล้วกันนะคะคุณสถาปนิก เพราะชีวิตฉัน... ลิขิตเอง ไม่ได้ถูกควบคุมด้วยกระดาษ A4 แผ่นเดียวหรอกค่ะ" ภาคินก้มมองก้อนกระดาษบนโต๊ะสลับกับใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นอย่างถือดี กรามหนาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความโกรธระคนหมั่นไส้แล่นพล่านขึ้นมาจนเขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าฉีกหน้าเขาต่อหน้าต่อตาแบบนี้มาก่อน ยัยวิศวกรปากกล้าคนนี้เป็นคนแรกที่กล้าท้าทายอำนาจมืดของ ‘เจ้าชายน้ำแข็ง’ อย่างแท้จริง "คุณกล้ามากนะ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ "ขอบคุณที่ชมค่ะ" รินยักไหล่อย่างไม่สะทกสะทะ เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีออกไปจากห้องทำงานส่วนตัวของเขาเพื่อไปเคลียร์หน้างานต่อให้จบๆ แต่ทว่า... *พรึบ!* ข้อมือเล็กถูกคว้าหมับด้วยมือหนาของคนที่ยืนอยู่ใกล้กว่าที่คิด แรงดึงรั้งทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของภาคินโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มพุ่งเข้าแตะจมูกทันที รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเงยหน้าขึ้นหมายจะต่อว่า แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อพบว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากของเธออย่างชัดเจน ดวงตาสีเข้มคมกริบของภาคินจ้องลึกลงมาในดวงตาของเธอ นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มีแววโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับลึกล้ำและสั่นไหวราวกับผิวน้ำยามถูกโยนก้อนหินลงไป "คิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะปล่อยคุณไปง่ายๆ งั้นเหรอ..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบาข้างริมฝีปากของเธอ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม ไม่รู้ว่าของใครเร็วกว่ากัน รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยฉับไวและฝีปากที่เคยจัดจ้านกลับตื้อตันไปหมด เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก แต่ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ธนณ์ สถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้าเสมอ ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ก่อนจะต้องชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะอะไรใช่ไหมเนี่ย?" ธนณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะมองรุ่นน้องตัวแสบที่อยู่ในอ้อมแขนของเพื่อนร่วมงานหนุ่มสุดเนี๊ยบ รินได้สติ รีบผลקอกภาคินออกสุดแรงแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอพยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ ภาคินขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายืดตัวตรง ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยราวน้ำแข็งไวกว่าความเร็วแสง ก่อนจะปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเย็นชา "มีอะไรก็ว่ามา ธนณ์" ธนณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานแล้ววางแฟ้มเอกสารลง พร้อมกับส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้รินที่ยังยืนหน้าแดงก่ำอยู่มุมห้อง "พอดีผมเอาแบบแปลนส่วนโครงสร้างฐานรากมารu.v. ครับ... แต่ดูเหมือนว่า ทางฝั่งวิศวกรของเรา กำลังจะโดน 'สถาปนิก' กลืนกินเข้าไปทั้งตัวซะก่อนน่ะสิครับเนี่ย" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความแซ่บในตอนนี้ด้วยนะคะ หวังว่าจะจิกหมอนฟินไปกับความซึนของพี่คินและยัยน้องรินกันนะคะ - เหมยฮวาแรกแย้ม