กาแฟแก้วนั้นที่เธอไม่ได้สั่ง

กลิ่นอโรมาติกของเมล็ดกาแฟคั่วบดเกรดพรีเมียมลอยวนอยู่กลางห้องประชุมใหญ่ ทว่าบรรยากาศกลับอึมครึมเสียจนแทบจะใช้มีดตัดได้ ประโยคทิ้งท้ายกวนประสาทจากตอนที่แล้วยังคงลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ริญณายืนกอดอก รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกชัดเจนว่าแม่วิศวกรสาวคนเก่งไม่ได้รู้สึกสะทกสะทะกับสายตาดุราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของสถาปนิกหนุ่มนามว่าภาคินเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เธอกลับกำลังสนุกกับการได้เห็น 'เจ้าชายน้ำแข็ง' ผู้รักความสมบูรณ์แบบคนนั้น คิ้วกระตุกด้วยความไม่สบอารมณ์ "เชิญค่ะคุณภาคิน แบบแปลนโครงสร้างฐานรากที่ฉันตรวจทานและปรับแก้ใหม่รอบล่าสุด รับรองว่าเนี๊ยบไร้ที่ติ ยิ่งกว่าหน้าตาของคุณเวลาส่องกระจกตอนเช้าเสียอีกนะคะ" เสียงหวานใสเอ่ยแซะพร้อมกับเลื่อนแฟ้มเอกสารไปตรงหน้าชายหนุ่ม ภาคินปรายตามองเอกสารแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าพราวระยับของหญิงสาว รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย เขาไม่ได้แตะต้องเอกสารทันที แต่เลือกที่จะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความเย็นยะเยือกที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวโชยเข้าจมูกรินจนเธอเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ปากเก่งเสียจริงนะคุณวิศวกร" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน "หวังว่าฝีมือหน้างานจะคมคายเท่าคำพูดของคุณก็แล้วกัน... เพราะถ้าโครงสร้างมีปัญหาแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ผมนี่แหละที่จะเป็นคนปรับทัศนคติคุณด้วยตัวเอง" "ยินดีต้อนรับเสมค่ะถ้าคุณกล้าพอ" ริญณาเชิดหน้าสู้ สายตากลมโตแพรวพราวด้วยความท้าทาย เธอรู้ดีว่าการต่อปากต่อคำกับผู้ชายคนนี้คือความเสี่ยง แต่ความเร้าใจนี่แหละคือสิ่งที่เธอโปรดปราน ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด ประตูห้องประชุมก็เปิดผางขึ้น มีนเพื่อนสนิทและสถาปนิกคู่หูของรินเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วกระดาษเก็บความเย็นสองแก้วในมือ เจ้าตัวกวาดสายตามองบรรยากาศมาคุรอบตัวก่อนจะยิ้มแห้งๆ แล้วเอ่ยทำลายความเงียบ "อุ๊ย ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย พอดีฉันวานให้น้องฝึกงานไปซื้อเครื่องดื่มมาให้... แก้วนี้ของแกยัยริน ส่วนแก้วนี้..." มีนหันไปมองหน้าภาคินแวบหนึ่ง "ของสถาปนิกใหญ่ค่ะ เห็นว่าทำงานเครียดๆ น่าจะรับอะไรที่มัน 'สดชื่น' แปลกใหม่เสียหน่อย" รินรับแก้วกาแฟมาถือไว้ ดวงตาคู่สวยประกายเจ้าเล่ห์วับวาวขึ้นมาทันทีสมองอันรวดเร็วระดับวิศวกรโครงสร้างประมวลผลแผนการเอาคืนทันควัน เธอยื่นแก้วในมือตัวเองที่มีหลอดเสียบเรียบร้อยให้ภาคินหน้าตาเฉย "พอดีฉันเปลี่ยนใจไม่ดื่มเมนูนี้แล้วค่ะคุณภาคิน ถือว่าฉัน 'ต้อนรับ' สถาปนิกคนเก่งเข้าสู่ไซต์งานของเราก็แล้วกันนะฃะ... ลองชิมดูสิคะ รับรองว่ารสชาติน่าจดจำจนคุณไม่มีวันลืมแน่นอน" ภาคินหรี่ตามองแก้วในมือหญิงสาวอย่างระแวง สัญชาตญาณบอกให้ปฏิเสธ แต่ศักดิ์ศรีและสายตาท้าทายที่มองมาทำให้เขาปฏิเสธไม่ลง มือหนายื่นมารับแก้วกาแฟนั้นไว้ นิ้วเรียวยาวสัมผัสโดนปลายนิ้วของรินโดยบังเอิญ กระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านผ่านผิวสัมผัสจนทั้งคู่ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที สถาปนิกหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจยกแก้วขึ้นดื่มโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเธอ วินาทีแรกที่ของเหลวรสชาติประหลาดไหลผ่านลำคอ ภาคินถึงกับสำลักเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทบิดเบี้ยวลงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ รสชาติของมันคือการผสมผสานอันบ้าคลั่งระหว่างกาแฟดำเข้มข้น ตัดด้วยความเปรี้ยวปี๊ดของมะนาวสด แถมยังมีความเค็มปะแล่มของเกลือป่นที่ก้นแก้ว ปิดท้ายด้วยความเผ็ดร้อนจากพริกไทยดำป่นละเอียดที่ติดปลายลิ้น "แคะ... แคَก! นี่มันน้ำอะไร!" ภาคินวางแก้วกระแทកกับโต๊ะเสียงดังสนั่น ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเผ็ดและแปลกประหลาด รินหัวเราะออกมาอย่างสะใจจนไหล่สั่น เธอยกมือขึ้นปิดปากกลั้นยิ้ม "อ้าว ไม่ถูกปากหรือคะ? เรียกว่า 'เอสпреสโซ่ปะทะพริกเกลือสูตรพิเศษ' ต่างหากล่ะค่ะ ฉันคิดค้นขึ้นมาเพื่อปลุกพลังสมองอันฝินเฟื่องของคุณโดยเฉพาะเลยนะ ยินดีต้อนรับสู่โลกความเป็นจริงค่ะคุณสถาปนิก" มีนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับ พึมพำเบาๆ ว่า "ยัยริน แกเล่นแรงไปแล้วนะ..." ภาคินหอบหายใจเล็กน้อย ความโกรธควรจะเป็นความรู้สึกเดียวในตอนนี้ แต่ทว่า... เมื่อเขามองรอยยิ้มระรื่นและดวงตาที่ระยิบระยับด้วยความสะใจของหญิงสาว ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกลับตีตื้นขึ้นมาในอก หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอมาตลอดชีวิตกลับกระหน่ำรัวจนน่าตกใจ ผู้หญิงอะไร ทั้งแสบ ทั้งร้ายกาจ และน่าตีให้ก้นลายเสียจริง แต่ทำไม... เขากลับละสายตาจากเธอไม่ได้เลยสักวินาทีเดียว ชายหนุ่มค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาว เหยียดยิ้มร้ายกาจกลับคืนไปบ้าง ดวงตาคมปلاส่งประกายความอันตรายที่ทำให้รินรู้สึกหนสันหลังวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน "รสชาตินี่... เหมือนตัวคุณไม่มีผิดเพี้ยนเลยนะคุณริญณา..." ภาคินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมหูจนคนฟังขนลุกซู่ "ทั้งแสบ ทั้งจัดจ้าน และทำให้คนอื่นปั่นป่วนได้ตลอดเวลา..." รินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบจะแนบชิด หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "คุณ... ถอยไปไกลๆ เลยนะ" เธอพยายามเอ่ยเสียงแข็ง แต่ความสั่นพร่าในน้ำเสียงกลับทรยศความตั้งใจสิ้นเชิง ภาคินไม่ยอมถอย เขายิ่งขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนกระทั่งได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เตรียมจะเอמהวาจาเย้าแหย่ต่อให้คนปากเก่งไปไม่เป็น ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด ประตูห้องประชุมที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามากลางวงสนทนา "อ้าวน้องริน... พี่เอาแบบแปลนส่วนฟาซานมาให้ดูเพิ่ม เผื่อว่าทางวิศวกรจะมีไอเดียอะไรสนุกๆ เพิ่มเติมนะครับ" ร่างสูงสมส่วนของ 'ธนณ์' สถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น แต่ดวงตากลับกวาดมองภาพความใกล้ชิดสนิทสนมระหว่างภาคินและรินด้วยประกายตาที่วาวโรจน์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ภาคินผละถอยหลังทันที ใบหน้ากลับคืนสู่โหมด 'เจ้าชายน้ำแข็ง' ผู้เยือกเย็นในเสี้ยววินาที ขณะที่รินสะดุ้งสุดตัว รีบก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ดวงตากลมโตกลับเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปสบตากับธนณ์ที่ยืนยิ้มค้างอยู่หน้าประตู ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจจดใจจ่อไปกับความสัมพันธ์อันแสนอลวนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ *เหมยฮวาแรกแย้ม*