ความจริงปรากฏบนกระดานไวท์บอร์ด

เสียงปรบมือเบาๆ สองครั้งดังขึ้นในความมืดของห้องควบคุมระบบวิศวกรรม แทบจะกลบเสียงลมหายใจของคนที่กำลังลนลานอยู่เบื้องหน้าได้สนิท แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอไวท์บอร์ดดิจิทัลส่องกระทบใบหน้าคมคายของภาคิน สถาปนิกหนุ่มผู้ได้ฉายา ‘เจ้าชายน้ำแข็ง’ แววตาของเขาไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงความเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกที่กำลังแผดเผาคนทำผิดให้มอดไหม้ไปทั้งตัว "คิดว่าลบไฟล์จากเซิร์ฟเวอร์หลักแล้ว ทุกอย่างจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยอย่างนั้นหรือคะ คุณวิศวกรคนเก่ง" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน รินณาที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ถึงกับมุมกระตุกยิ้มอย่างสะใจ หล่อนก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใช้สายตาคมกริบมองร่างสั่นเทาของคนที่แอบลักลอบเข้ามาแก้แบบโครงสร้างในยามวิกาล—ธณ์ สถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่ผู้แสร้งทำตัวเป็นคนดีมาตลอด "คิน... ริน... นี่มันเรื่องอะไรกัน" ธณ์พยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อน เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า ทั้งที่หลักฐานบนหน้าจอไวท์บอร์ดแสดงภาพวงจรปิดชัดเจนแจ่มแจ้งว่า ใครเป็นคนหยิบแฟลชไดละห์มาเสียบ และใครเป็นคนกดคำสั่งล,บข้อมูลเพื่อโยนความผิดให้ทีมวิศวกรโครงสร้าง "ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อค่ะรุ่นพี่" รินณาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเผ็ดร้อน สมกับฉายาที่ใครๆ ต่างพากันขนานนาม "หลักฐานคาตาขนาดนี้ ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอคะว่าเรื่องอะไร หรือว่าสมองส่วนความจำของสถาปนิกแถวหน้ามันเสื่อมเร็วกว่ากำหนด ถึงจำไม่ได้ว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว!" ภาคินไม่ได้เอ่ยคำหยาบคายสักคำ ทว่าการเคลื่อนไหวของเขากลับน่ากลัวยิ่งกว่า ร่างสูงโปร่งก้าวเข้าไปประชิดตัวธณ์ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "โปรเจกต์นี้มูลค่าหลายร้อยล้าน ความสะเพร่าของคุณ หรือพูดให้ถูกคือความอิจฉาริษยาของคุณ เกือบจะทำลายหยาดเหงื่อของคนทั้งบริษัทลงในพริบตา... โชคดีนะคะที่ผมไม่เคยไว้ใจใครง่ายๆ" ประโยคหลัง ภาคินปรายตามองวิศวกรสาวข้างกายแวบหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ รินณาแอบค้อนขวับใส่เขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ ถึงปากจะบอกว่าไม่ไว้ใจใคร แต่ตานี่กลับซ่อนกล้องวงจรปิดตัวจิ๋วไว้ทุกมุมตึก ชัดเจนว่าเป็นพวกโรคจิตเจ้าระเบียบตัวจริงเสียงจริง! "นาย... นายวางแผนไว้หมดแล้วสินะ ภาคิน" ธณ์กัดฟันกรอด เมื่อจนมุมด้วยหลักฐาน ดาดฟ้าแห่งความเจริญก้าวหน้าพังทลายลงในพริบตา ความโกรธเกรี้ยวเข้าครอบงำจนสติหลุด "แกมันก็แค่พวกหยิ่งยโส! คิดว่าเก่งมาจากไหนวะ!" หมัดหนักๆ พุ่งตรงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ก่อนที่มันจะทันได้เฉียดใบหน้าหล่อเหลาของภาคิน รินณาก็พุ่งเข้าไปคว้าข้อมือของธณ์ไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงอันทรงพลังตามสไตล์วิศวกรสาวสายลุยหน้างานทำเอาสถาปนิกหนุ่มรุ่นพี่เสียหลักเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นทันที "มือไม้ไม่สะอาดแล้วยังจะมาทำตัวเป็นอันธพาลอีกเหรอคะ!" รินณาปัดมือตัวเองราวกับรังเกียจ พร้อมกับย่อตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "ถ้าไม่อยากให้ฉันแจ้งความข้อหาทำลายทรัพย์สินและจารกรรมข้อมูลบริษัท ก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วกระทืบซ้ำให้หายแค้น" ธณ์หน้าซีดเผือก รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีหายออกไปจากห้องควบคุมอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศตึงเครียดที่ค่อยๆ คลายตัวลง เหลือเพียงคนสองคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสีฟ้าของไวท์บอร์ด รินณาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก โปรเจกต์รอดพ้นจากวิกฤตการพังทลายได้อย่างฉิวเฉียด แบบโครงสร้างได้รับการกู้คืนทันท่วงที ความจริงปรากฏบนกระดานไวท์บอร์ดอย่างกระจ่างแจ้ง ไม่มีใครต้องตกเป็นแพะรับบาปอีกต่อไป หญิงสาวหันกลับมาตั้งใจจะเอ่ยปากขอบคุณเจ้าชายน้ำแข็งสักหน่อย แต่พอดึงสายตากลับมา... เธอกลับต้องชะงัก ภาคินยืนประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้ผิวแก้มจนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "มองหน้าผมแบบนี้... จะบอกว่าประทับใจในความฉลาดรอบคอบของผม หรือว่าแอบตกหลุมรักผมเข้าแล้วกันแน่คะ ยัยตัวแสบ" ภาคินเอ่ยกระซิบเสียงต่ำ แววตาคมกริบพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาFนิ่งขรึม รินณาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หญิงสาวรีบถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนมุม "ใครจะไปตกหลุมรักคนโรคจิตเจ้าระเบียบอย่างคุณกันคะ! ถอยไปเลยนะ!" "ปากแข็งจังเลยนะคะ" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนจมูกโด่งแทบจะชนกัน ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่เมื่อกี้... ใครกันนะที่วิ่งเข้ามาปกป้องผม แถมยังเท่ซะจนผมเกือบจะใจละลายอยู่แล้ว" รินณาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน หล่อนกำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยคำพูดแซ่บๆ ตามเคย ทว่าจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำนั้นเอง... เสียงปรบมือดังป้าบๆ พร้อมกับประตูห้องควบคุมที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูจางๆ ลงในเสี้ยววินาที "โอ้โห! หวานกันขนาดนี้ ไม่ทราบว่าจดทะเบียนสมรสกันเลยดีไหมคะคุณเพื่อนสนิท!" เสียงแหลมใสของ 'มีน' เพื่อนสนิทและสถาปนิกคู่หู ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียงดังลั่น พร้อมกับรอยยิ้มล้อเลียนที่กว้างถึงใบหู รินณาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบผลักอกแกร่งของภาคินให้ออกห่างทันที ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเขินอายปนความหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะสำคัญ ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของภาคินกลับเหลือบไปเห็นข้อความแจ้งเตือนด่วนที่เด้งขึ้นบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือของมีน—ข้อความที่ระบุว่าไฟล์ข้อมูลอีกชุดกำลังถูกส่งออกไปยังบุคคลปริศนาภายนอกบริษัท และต้นทางไม่ได้มาจากธณ์... แต่มาจากคนใกล้ตัวที่คาดไม่ถึงที่สุด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ!