แผนลวงจับตาดูคนร้าย

เสียงฝีเท้าที่ย่างกรายเข้ามาอย่างเร่งรีบของมีน พร้อมกับคำถามเจือความตื่นตระหนกเกี่ยวกับแปลนโครงสร้างโซน C ไม่ได้ทำลายบรรยากาศอึมครึมระหว่างพวกเราเท่าไรนัก รินสะดุ้งสุดตัว รีบผละกายออกจากอ้อมแขนที่กึ่งบังคับกึ่งโอบประคองของภาคินทันที ราวกับโดนกระแสไฟแรงสูงสาดเข้าใส่ ร่างบางถอยหลังกรูดจนสะโพกไปกระแทกกับโต๊ะเขียนแบบ เสียงกระดาษพลิกไหวระเนระนาด แต่สติของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่ความเสียหายบนโต๊ะ หากแต่ติดอยู่กับแววตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มฝีมือฉกาจที่ยังคงยืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่นั้นกวาดมองเธอด้วยความระeระอาแกมเอือมระอา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายภายในใจ "มีอะไร มีน ร้องโวยวายซะเสียงหลงเชียว ผังโครงสร้างตรงนั้นฉันตรวจทานรอบสุดท้ายไปแล้วไม่ใช่หรือไง" รินเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอติดจะห้วนกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นพร่าในลำคอ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกนาบด้วยเตารีด มีนกะพริบตาปริบๆ มองสลับระหว่างเพื่อนสนิทหน้าแดงแจ๋กับสถาปนิกหนุ่มผู้ครองฉายา 'เจ้าชายน้ำแข็ง' ซึ่งยืนกอดอกตีสีหน้าเรียบเฉยราวกำแพงเมืองจีน "เอ่อ... คือว่า ฉันไม่ได้จะมารบกวนโมเมนต์สวีทหวานอะไรของพวกคุณหรอกนะยะ แต่พอดีพี่ธนณ์น่ะสิคะ เขายืนรอเธออยู่ที่ห้องประชุมชั้นล่าง บอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับงบประมาณวัสดุที่ต้องเคลียร์ให้จบวันนี้ ไม่อย่างนั้นเอกสารอนุมัติจะตกหล่น" มีนลากเสียงยาวพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ รินอยากจะหยิบไม้บรรทัดเหล็กฟาดหัวเพื่อนสนิทสักทีข้อหาอ่านสถานการณ์ไม่รู้จักเวล่ำเวลา แต่ก่อนที่รินจะได้อ้าปากตอกกลับอะไร ภาคินก็ชิงขยับตัวด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่บาดลึกจนน่าหมั่นไส้ก็เอ่ยแทรกขึ้นมาทันที "ถ้าธุระปะปะมันสำคัญนัก ก็เชิญคุณเดินลงไปเคลียร์ให้เรียบร้อยเถอะค่ะ วิศวกรคนเก่ง... อย่าปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นต้องรอนานจนเกินงามเลย เดี๋ยวเขาจะหาว่าทีมงานฝั่งสถาปนิกของเราไร้ประสิทธิภาพในการประสานงาน" น้ำเสียงเน้นย้ำคำว่า 'ผู้ชายคนนั้น' เจือความประชดประชันอย่างปิดไม่มิด รินหันขวับไปมองหน้าเขา ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ความเขินอายเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่พร้อมปะทะ "นี่คุณภาคิน! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะคะ ฉันจะไปคุยกับใครหรือทำงานกับใคร มันก็เป็นหน้าที่ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับความไร้ประสิทธิภาพที่คุณกล่าวหาเลยสักนิด!" รินสวนกลับทันควัน เสียงใสแหลมสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความฉุนเฉียว "เหรอครับ?" ภาคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทางที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาเคยแสดงออก "ถ้าคิดว่าเป็นแค่เรื่องงาน ทำไมคุณต้องหน้าแดงขนาดนั้นด้วยล่ะ หรือว่า... กำลังเขินอายอะไรผมอยู่กันแน่" คำพูดแทงใจดำนั้นทำเอารินถึงกับสะอึก เถียงไม่ออกไปชั่วขณะ เธออ้าปากพะงาบๆ หน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมด้วยความโกรธปนความอายที่ถูกจับไต๋ได้ตรงๆ มีนที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากกลั้นหัวเราะจนตัวสั่น "ฉันไม่ได้เขินคุณ! หลงตัวเองที่สุด!" รินกระแทกเสียงใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วก้าวฉับๆ เดินนำลิ่วออกจากห้องทำงานไปโดยมีมีนรีบเดินตามหลังหัวคิกคักไม่ห่าง ลับหลังร่างบางที่เดินกระแทกส้นเท้าออกไป ภาคินที่เคยรักษาท่าทีเยือกเย็นไว้ได้ตลอดรอดฝั่งกลับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ใบหน้าที่เรียบตึงเมื่อครู่ผ่อนคลายลง มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ ดวงตาคมกริบมองตามทิศทางที่เธอเดินหายไปพร้อมกับความรู้สึกหลากหลายที่ตีรวนอยู่ในอก เขากำมือแน่นโดยอัตโนมัติเมื่อนึกถึง 'แผนการ' ที่พวกเขาเพิ่งตกลงกันไว้เมื่อช่วงบ่าย มันคือแผนลวงเพื่อตบตาคนร้าย... คนที่กำลังพยายามเล่นตุกติกกับโครงสร้างอาคารและจ้องจะทำลายชื่อเสียงของโปรเจกต์นี้ เพื่อความปลอดภัยของริน เขาจำใจต้องเล่นละครฉากใหญ่ ยอมทำตัวใจร้ายและปากร้ายใส่เธอ เพื่อสร้างรอยร้าวในความสัมพันธ์ปลอมๆ นี้ หลอกให้คนที่แอบซ่อนอยู่ในเงามืดตายใจว่าทั้งคู่กำลังแตกคอกันอย่างรุนแรง ณ ห้องประชุมชั้นล่าง ธนณ์กำลังยืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทันทีที่เห็นรินก้าวเข้ามา เขาก็รีบปรี่เข้าไปหาทันทีด้วยท่าทีที่สุภาพเกินเหตุ "น้องรินครับ มาพอดีเลย พี่กำลังกังวลเรื่องสเปกเหล็กในโซน A อยู่พอดี เกรงว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ งบอาจจะบานปลาย..." ธนณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับถือวิสาสะเอื้อมมือมาแตะที่ข้อศอกของรินเพื่อผายมือให้เธอนั่งลงที่เก้าอี้ ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ ร่างสูงโปรดของภาคินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกวาดมองภาพที่ธนณ์กำลังแตะเนื้อต้องตัวรินด้วยประกายไฟที่ลุกโชน ซึ่งนั่น... ส่วนหนึ่งคือการแสดงตามแผน แต่ส่วนที่เหลือคือความหึงหวงดิบเถื่อนที่เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ "นี่พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องห้องประชุมจนทุกคนสะดุ้ง ธนณ์ชักมือกลับแทบไม่ทัน ส่วนรินหันขวับไปมองด้วยความตกใจ "นี่มันห้องประชุมนะคะคุณภาคิน และพวกเราก็กำลังคุยเรื่องงานกันอยู่ คุณมีสิทธิอะไรมาโวยวายเสียงดังใส่แบบนี้!" รินลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาตามสัญชาตญาณความปากแซ่บ แม้ในใจจะเริ่มเอะใจกับจังหวะจะโคนของเขาแล้วก็ตาม "สิทธิเหรอ? ในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์และคนที่ต้องรับผิดชอบความปลอดภัยทั้งหมด ฉันมีสิทธิเต็มที่ที่จะสงสัยว่าพวกคุณ 'คุยงาน' กันอีท่าไหน ถึงได้เนื้อแนบเนื้อขนาดนั้น!" ภาคินก้าวเข้าไปประชิดตัวริน ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต ส่งสัญญาณเตือนเป็นนัยผ่านความดุดันในแววตาว่า *'เริ่มแผนแล้วนะ ตั้งสติให้ดี'* รินใจกระตุกขวับ เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะจับกระแสความตั้งใจจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเกรี้ยวกราดจอมปลอมนั้นได้ทันที สมองอันปราดเปรียวของวิศวกรสาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว—*อ๋อ นี่สินะ... แผนตบตาคนร้ายที่คุยกันไว้เมื่อคืน!* เมื่อคิดได้ดังนั้น รินจึงปรับสีหน้าและอารมณ์ตามน้ำทันที ความเกรี้ยวกราดแบบฉบับวิศวกรปากแซ่บถูกงัดออกมาใช้เต็มพิกัด เธอยืดอกเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ใช่ค่ะ! พวกเราจะคุยกันสนิทสนมแค่ไหนมันก็เรื่องของฉัน กับคุณฉันยังเบื่อที่จะทนฟังคำสั่งเจ้าระเบียบไร้สาระเลย อยากจะทำอะไรก็เชิญตามสบายเถอะค่ะ ฉันหมดความอดทนกับคนเย่อหยิ่งอย่างคุณเต็มทีแล้ว!" รินตอกกลับเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงประชดประชันและแววตาท้าทายที่ส่งไปนั้นสมบทบาทเสียจนธนณ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจ ที่เห็นรอยร้าวระหว่างสองคนนี้ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ธนณ์รีบแทรกตัวเข้ามาทำทีเป็นไกล่เกลี่ย "ใจเย็นๆ ครับคุณคิน น้องรินเขาอาจจะแค่เครียดเรื่องงาน อย่าใช้อารมณ์ใส่กันเลยครับ มีอะไรค่อยๆ พูดกันดีกว่า" ภาคินหันขวับไปมองธนณ์ด้วยสายตาดุดันราวกับเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ เขาแค่นเสียง "หึ" ออกมาจากลำคออย่างดูแคลน ก่อนจะหันกลับมาจ้องรินด้วยสายตาที่เจ็บปวด (ซึ่งแสดงได้แนบเนียนจนรินเกือบจะเชื่อสนิทใจ) "ดี... ในเมื่อคุณหมดความอดทนกับผมนัก งั้นก็ต่างคนต่างอยู่เถอะครับ เลิกยุ่งเกี่ยวกันนอกเวลางานได้ยิ่งดี!" พูดจบ ภาคินก็สะบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินกระแทกเท้าออกจากห้องประชุมไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้เสียงปิดประตูกระแทกดังสนั่นก้องไปทั่วโถงทางเดิน รินยืนมองบานประตูที่ปิดลงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจที่ฉากละครฉากแรกผ่านไปได้ด้วยดี และ... ความหน่วงแปลกๆ ในอกที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังจากการแสดงอันสมจริงเกินเบอร์ของเขา มีนที่แอบดูเหตุการณ์อยู่มุมห้องรีบวิ่งเข้ามาสะกิดแขนเบาๆ "ยัยริน แก... แกไหวไหมเนี่ย ดูท่าทางคุณคินเขาจะโกรธจริงจังเลยนะรอบนี้ แรงมาก แกไปทำอีท่าไหนให้เขาปรี๊ดแตกขนาดนั้นเนี่ย" มีนกระซิบกระซาบด้วยความตกใจ รินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอมองตามทิศทางที่ภาคินเดินจากไป แววตากลมโตฉายแวววับโรจน์ขึ้นด้วยความมุ่งมั่น *เล่นละครตบตาคนร้ายเก่งนักใช่ไหม... ภาคิน งั้นคืนนี้เราคงต้องเคลียร์กันยาว นอกรอบ!* ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดบริเวณระเบียงชั้นล่าง สายตาสองคู่ที่ซ่อนอยู่หลังเสาคอนกรีตกำลังจดจ้องเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ มือถือเครื่องหนึ่งถูกยกขึ้นกดส่งข้อความเข้ารหัสอย่างรวดเร็ว— *'เป้าหมายแตกคอกันแล้ว แผนขั้นต่อไปเริ่มได้'* แต่พวกมันคงไม่รู้เลยว่า... ทุกการเคลื่อนไหวของพวกมัน กำลังตกอยู่ในเป้าเล็งของกล้องวงจรปิดตัวจิ๋วที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนโดยฝีมือของสถาปนิกหนุ่มผู้เยือกเย็น ที่ตอนนี้กำลังยืนรอเหยื่อติดเบ็ดอยู่ในห้องมืดอีกฟากหนึ่งของอาคาร! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ เหมยฮวาแรกแย้ม