สืบจากรอยนิ้วมือ

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดินในช่วงเวลาตีสอง... ไม่ใช่บรรยากาศที่คู่รักข้าวใหม่ปลามันควรจะมาใช้เวลาเดทกันเลยสักนิดค่ะ “ถ้าคุณยังเอาแต่กอดอกทำหน้ายักษ์อยู่แบบนั้น ฉันจะถือว่าคุณยอมรับนะว่าคุณคือคนปล่อยแปลนโครงสร้างชุดเก่าให้คู่แข่ง” เสียงหวานติดจะห้วนเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ริญณาปรายตามองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงชั้นวางแฟ้มเหล็กสนิมเขรอะ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือสาดกระทบใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงยิ่งกว่าเดิมจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งขั้วโลกอยู่แล้ว ภาคินแค่นเสียงหึ in your face มากค่ะสำหรับท่าทีแบบนั้น “ปากดีจริงนะวิศวกร... ถ้าผมเป็นคนทำจริง ผมคงไม่ต้องมานั่งทนหายใจร่วมกับกลิ่นอับและฝุ่นเขรอะๆ เพื่อตามล้างตามเช็ดความซุ่มซ่ามของคุณตอนตีสองแบบนี้หريكหรอก” “อ้าว! นี่คุณว่าฉันซุ่มซ่ามเหรอคะคิน! เอกสารลับของบริษัทหายไปจากเซิร์ฟเวอร์กลางได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนวงในแอบจิ๊กพาสเคน... และในบริษัทนี้นอกจากคุณที่เป็น ‘เจ้าชายระเบียบ’ จอมกุมอำนาจทุกรหัสผ่าน ใครมันจะไปเจาะระบบได้เนียนขนาดนั้นล่ะคะ” รินก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างเอาเรื่อง ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ยามที่เห็นอีกฝ่ายเริ่มขยับตัวถอยหลังทีละน้อย ความซึนเดเระของสถาปนิกหนุ่มนี่มันรักษาไม่หายจริงๆ ค่ะ ภาคินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว กลิ่นแชมพูอ่อนๆ ลอยปะปนกับกลิ่นฝุ่นจางๆ ทำเอาสมาธิที่เขาสั่งสมมาตลอดการทำงานสั่นคลอนไปหมด มือหนาที่เคยถือแท็บเล็ตเลื่อนขึ้นมาดันกรอบแว่นอย่างไร้ทิศทางเพื่อกลบเกลื่อนความรวนเรในอก “ถอยไปริน คุณยืนใกล้เกินไปแล้ว” เขาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมาด ‘เจ้าชายน้ำแข็ง’ กลับคืนมาอย่างสุดความสามารถ “ทำไมคะ? กลัวฉันจับพิรุธได้ หรือว่ากลัวใจตัวเองกันแน่ที่ยืนใกล้ฉันแล้วมันเต้นแรงจนเสียงดังทะลุเสื้อสูทออกมาน่ะ” รินกระตุกยิ้มมุมปาก ความแสบสันระดับสิบในตัวพุ่งพล่านเมื่อเห็นใบหูของพ่อหนุ่มนักสถาปนิกเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มปากแข็งคนนี้ต่อให้ปากจะบอกว่าเกลียดความวุ่นวายแค่ไหน แต่ทุกครั้งที่มีเรื่องเดือดร้อนในโปรเจกต์ เขากลับเป็นคนแรกที่ลุยลงมาหน้างานและอยู่ดึกดื่นเพื่อช่วยเธอสืบหาความจริงทุกที “เพ้อเจ้อ” ภาคินพ่นคำพูดสั้นๆ ออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความจำนน ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบแล้วก้าวตรงไปยังโต๊ะทำงานเก่าๆ ที่ตั้งอยู่มุมห้อง “เลิกเล่นไร้สาระแล้วมาดูนี่... รอยนิ้วมือบนแผ่นฟิล์มกระจกหน้าต่างห้องเซิร์ฟเวอร์เมื่อวานนี้ มีร่องรอยการเช็ดทำความสะอาด แต่หลงเหลือรอยบางส่วนตรงมุมซ้ายล่าง” รินหุบยิ้มทันที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นจริงจังในเสี้ยววินาที วิศวกรสาวก้าวเข้าไปสมทบ ใกล้ชิดจนไหล่บางเบียดเข้ากับแผงอกกว้างของเขาโดยไม่รู้ตัว “ไหนคะ...” เธอโน้มตัวลงเพ่งมองภาพถ่ายรอยนิ้วมือที่ภาคินดึงขึ้นมา1แสดงบนหน้าจอแท็บเล็ต “รอยแบบนี้... น้ำหนักการกดน้ำหนักลงที่ปลายนิ้วค่อนข้างเบา บ่งบอกว่าเป็นคนมือเบา หรือไม่ก็... เป็นผู้หญิง” “ธนย์” คำพูดสั้นๆ จากปากภาคินทำเอารินชะงักกึก หันขวับไปมองเขาด้วยความตกใจ “รุ่นพี่ธนย์เนี่ยนะ? คุณบ้าไปแล้วเหรอคิน เขาเป็นสถาปนิกอาวุโสที่ช่วยดูแลเรานะ” “ผมไม่ได้บอกว่าธนย์เป็นคนทำคนเดียว” ภาคินหันมาสบตาเธอ แววตาคู่คมลึกล้ำจนน่ากลัว “แต่รอยนิ้วมือนี้ตรงกับแฟ้มข้อมูลการเข้าออกตึกเมื่อสัปดาห์ก่อน และคนที่ถือสิทธิ์เข้าถึงห้องนั้นในเวลากลางคืน นอกเหนือจากผมกับคุณ... ก็มีแค่ผู้ช่วยส่วนตัวของธนย์” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ปมปัญหาเริ่มคลี่คลายพร้อมกับความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้น รินเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดหวังและระแวงตีรวนขึ้นมาในอกจนเธอเผลอเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ทว่า... ก่อนที่เธอจะล้มลงไปชนกับกองกล่องกระดาษด้านหลัง เอวบางก็ถูกวงแขนแข็งแกร่งคว้าหมับเข้าอย่างจัง แรงดึงกระชากเพียงนิดเดียวทำให้ร่างของเธอลอยหวือเข้าไปปะทะกับแผงอกอุ่นจัดของภาคินอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของคนทั้งคู่ รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนไร้ช่องว่างทำให้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางยิ่งกระตุ้นความสั่นไหวในหัวใจวิศวกรสาว “ซุ่มซ่ามสมชื่อจริงๆ นะริน” ภาคินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่หลุดลอดออกมานั้นไม่มีเค้าลางความเย็นชาเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดกวนประสาท “ฉัน... ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามสักหน่อย ปล่อยเลยนะ” รินพยายามดันอกเขาออก แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของสถาปนิกหนุ่มร่างสูงใหญ่ได้ ยิ่งเธอขัดขืน เขากยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวเกือบจะชนกับแก้มใสของเธออยู่รอมร่อ เคมีที่ปะทะกันอย่างรุนแรงทำให้บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะละลายหายไปในอากาศ ภาคินมองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุดด้วยแววตาที่ลึกล้ำขึ้นทุกที มือใหญ่อีกข้างเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยเธอไว้อย่างลืมตัว โน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ ราวกับถูกสะกดจิต... *แอ๊ดดดด—!* เสียงประตูห้องเก็บเอกสารไม้เก่าแก่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาเต็มตา “คุณคินครับ! คุณรินครับ! แย่แล้วครับ... ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทโดนเจาะซ้ำอีกรอบแล้วครับตอนนี้!” เสียงหอบหายใจของ ‘มีน’ เพื่อนสนิทและคู่หูของรินดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะวิกฤตหัวใจ ทำเอาสองคนที่กำลังยืนแนบชิดกันราวกับคู่รักในละครหลังข่าวต้องผละออกจากกันแทบไม่ทัน รินหน้าแดงแจ๋ราวกับลูกมะเขือเทศสุก ส่วนภาคินนั้น... ใบหน้ากลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งอีกครั้งอย่างรวดเร็วราวกับเล่นกล แต่ดวงตาคมก్రిบกลับฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญในวินาทีระทึกใจ! — ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "เหมยฮวาแรกแย้ม" เสมอมานะคะ!